The essense of life

Εγκυμοσύνη και Διαβήτης- Diabetes and pregnancy

2012-03-06T22:35:00.000+02:00

Ενδιαφέρον site, που μιλάει για την εγκυμοσύνη των διαβητικών γυναικών και το τι πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε μια υγιή εγκυμοσύνη. Η ρύθμιση της γλυκόζης πρέπει να είναι καλύτερη πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. 'Ετσι, δεν υπάρχει κίνδυνος για επιπλοκές κατά τον τοκετό.
"Αν σκέφτεστε να μείνετε έγκυος, ενημερώστε τους γιατρούς σας που σας παρακολουθούν και εκείνοι θα σας βοηθήσουν να ελέγξετε το διαβήτη σας πριν από τη σύλληψη. Πρέπει να έχετε πρόσβαση σε ιατρικές συμβουλές και υποστήριξη. Είναι προτιμότερο για μια γυναίκα να περιμένει τουλάχιστον μέχρι να περάσει την ηλικία των είκοσι ετών, πριν μείνει έγκυος, καθώς μια εγκυμοσύνη στην εφηβεία σηματοδοτεί αυξημένους ιατρικούς κινδύνους τόσο για το μωρό (πρόωρος τοκετός, επιπλοκές του νεογνού) όσο και για τη μητέρα (αναιμία, εκλαμψία ή προεκλαμψία).
Ένα από τα πρώτα πράγματα που ρωτά μια γυναίκα με διαβήτη και η οικογένειά της είναι αν θα μπορεί να αποκτήσει παιδιά. Η εγκυμοσύνη ασκεί κάποια πίεση σε κάθε γυναίκα, δεν υπάρχει όμως λόγος να αποθαρρύνουμε τις γυναίκες με διαβήτη από την απόκτηση παιδιών. Οι πιθανότητες της μητέρας να αναπτύξει επιπλοκές του διαβήτη μελλοντικά δεν επηρεάζονται από την εγκυμοσύνη. Από τα παιδιά που γεννιούνται σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 0,3% έχουν διαβητική μητέρα. Σχεδόν 70% από αυτές τις μητέρες πάσχουν από διαβήτη τύπου 1. Ο διαβήτης κύησης (μια μορφή προσωρινού διαβήτη που προκύπτει κατά την εγκυμοσύνη) επηρεάζει 3-5% των κυήσεων. Τα συμπτώματα του διαβήτη συνήθως εξαφανίζονται μετά τον τοκετό, αλλά οι γυναίκες αυτές έχουν αυξημένες πιθανότητες (40-60%) να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής τους.
Αν το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα της μητέρας είναι υψηλό, υπάρχουν πιθανότητες να επηρεαστεί το έμβρυο. Εντούτοις, αν κατά το χρόνο σύλληψης και τα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης η γυναίκα έχει καλό έλεγχο του σακχάρου της και τιμές HbA1c παρόμοιες με ατόμου χωρίς διαβήτη, παλαιότερες μελέτες δείχνουν ότι ο κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών ή αποβολής δεν υπερβαίνει το μέσο όρο. Αυτό ισχύει ακόμη και αν η μητέρα παρουσιάζει επιπλοκές του διαβήτη. Ο κίνδυνος μεγαλώνει με την αύξηση της HbA1c και προσεγγίζει το 25%, όταν η HbA1c υπερβαίνει το 11%. Είναι επομένως πολύ σημαντικό να προγραμματίσετε την εγκυμοσύνη σας, αν είναι δυνατόν, και να προσπαθήσετε να διασφαλίσετε ότι η HbA1c σας βρίσκεται κάτω από το 7%, πριν μείνετε έγκυος. Πιο πρόσφατα στοιχεία υποδεικνύουν ότι ίσως αυτή η τιμή δεν είναι αρκετά χαμηλή.
Σύμφωνα με μια μελέτη στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα παιδιά διαβητικών μητέρων εμφάνισαν σημαντικές συγγενείς ανωμαλίες σε ποσοστό 4,2%, σε σχέση με το 2,1% του γενικού πληθυσμού. Ένα τέταρτο των γυναικών με παιδί με συγγενή ανωμαλία είχε HbA1c με τιμή κάτω του 7% μέχρι τη 13η εβδομάδα της κύησης. Παρ’ όλα αυτά, έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι ακόμη και μια υψηλή τιμή HbA1c κατά την εγκυμοσύνη δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι το μωρό σας θα έχει πρόβλημα. 50% των γυναικών με υψηλή HbA1c (πάνω από 10%) έχουν φυσιολογική εγκυμοσύνη.
Οι περισσότερες σημαντικές δυσπλασίες μπορούν να εντοπιστούν με υπερηχογράφημα ή εξέταση αίματος. Τα μωρά γυναικών με διαβήτη τύπου 2 διατρέχουν κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών και προβλημάτων κατά τη γέννηση αντίστοιχο με τα μωρά εκείνων με διαβήτη τύπου 1. Υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες συγγενών ανωμαλιών και δυσκολιών τοκετού, ακόμη και σε περιπτώσεις διάγνωσης του διαβήτη κατά την εγκυμοσύνη (διαβήτης κύησης). Αυτές οι πιθανότητες συνδέονται με το διαβήτη της μητέρας και δεν ισχύουν όταν μόνο ο πατέρας είναι διαβητικός.
Οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να ελαττωθούν κατά τα πρώιμα στάδια της εγκυμοσύνης, ειδικά αν η γυναίκα παρουσιάζει προβλήματα αδιαθεσίας. Στη συνέχεια, η ποσότητα της απαιτούμενης ινσουλίνης αυξάνεται σταθερά σχεδόν μέχρι την ολοκλήρωση της κύησης (36-38 εβδομάδες), όταν φτάνει σχεδόν στο διπλάσιο της ποσότητας πριν από την εγκυμοσύνη. Αυτή η αυξημένη ανάγκη για ινσουλίνη αποδίδεται στην πρόσληψη βάρους κατά την κυοφορία, καθώς και στην έκκριση ορμονών από τον πλακούντα, οι οποίες ενεργούν αντίθετα προς την ιδιότητα της ινσουλίνης να χαμηλώνει το επίπεδο σακχάρου στο αίμα. Η μέση πρόσληψη βάρους κυμαίνεται στα 11-12 kg (24-26 lb), αλλά με σημαντικές διαφοροποιήσεις από άτομο σε άτομο.
Αν και οι οφθαλμικές και νεφρικές βλάβες μπορεί να επιταχυνθούν από την εγκυμοσύνη, οι αλλαγές αυτές, σύμφωνα με μελέτη του DCCT, είναι αναστρέψιμες μετά την ολοκλήρωσή της. Από την άλλη, αν τα νεφρά της μητέρας έχουν υποστεί βλάβη, αυξάνεται σημαντικά ο κίνδυνος καθυστέρησης στην ανάπτυξη του εμβρύου και πρόωρου τοκετού.
Οι σύντομες περίοδοι υπογλυκαιμίας δεν είναι επικίνδυνες για το κυοφορούμενο. Εντούτοις, η σοβαρή υπογλυκαιμία με κρίσεις ή λιποθυμίες μπορεί να κρύβει κινδύνους. Τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα μπορούν να οξύνουν τις πρωινές αδιαθεσίες κατά την εγκυμοσύνη. Η έντονη αδιαθεσία είναι δυνατόν να δυσκολέψει το φαγητό σε τακτά διαστήματα, οδηγώντας σε υπογλυκαιμία. Εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος. Η χρήση αντλίας ινσουλίνης είναι ενδεχομένως ένας αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης αυτών των προβλημάτων.
Η γλυκόζη στο αίμα της μητέρας περνά εύκολα στο αίμα του εμβρύου μέσω του πλακούντα. Με αυτό τον τρόπο, το μωρό καταναλώνει σημαντικό μέρος της γλυκόζης της μητέρας, προκαλώντας αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας, όταν εκείνη δεν τρέφεται κανονικά. Αυτό ενδέχεται να δημιουργήσει την ανάγκη περισσότερων σνακ κατά τη διάρκεια της ημέρας και να αυξήσει τον κίνδυνο νυχτερινής υπογλυκαιμίας.

Αν το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα της μητέρας είναι αυξημένο, μέρος της γλυκόζης διοχετεύεται μέσω του πλακούντα στο μωρό – του οποίου το πάγκρεας μπορεί να παραγάγει αρκετή ινσουλίνη για να μεταβολίσει τα πρόσθετα σάκχαρα. Αντιθέτως, ο πλακούντας δεν επιτρέπει στην ινσουλίνη να περάσει πίσω στη μητέρα. Αν η μητέρα έχει υψηλό σάκχαρο αίματος για μεγάλο μέρος της εγκυμοσύνης, το μωρό θα αναπτυχθεί γρηγορότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε και μέχρι τον τοκετό θα έχει πάρει υπερβολικό βάρος. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα κατά τον τοκετό.

Ακόμη και αν η HbA1c ελέγχεται πλήρως κατά τη διάρκεια της κύησης, το παιδί μπορεί να έχει πάρει υπερβολικό βάρος μέχρι τη γέννα. Σύμφωνα με μια μελέτη, τα πλέον κρίσιμα επίπεδα σακχάρου στο αίμα κρίνονται εκείνα μετά τα γεύματα. Η σύσταση που διατυπώνεται στη μελέτη αυτή είναι να στοχεύετε σε τιμή σακχάρου στο αίμα γύρω στα 130 mg/dl (7,3 mmol/l), μία ώρα μετά το γεύμα. Με χαμηλότερες τιμές προκύπτει κάποιος κίνδυνος ελαφριάς καθυστέρησης στην ανάπτυξη του μωρού μέχρι τη γέννα, παρά αύξησης βάρους.

Κατά τη διάρκεια του τοκετού τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα στα φυσιολογικά, καθώς το υψηλό σάκχαρο προκαλεί αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης από το βρέφος. Αυτό σημαίνει ότι το μωρό θα δυσκολευτεί περισσότερο να αντιμετωπίσει τη μερική έλλειψη οξυγόνου που συνεπάγεται ακόμη και ένας φυσιολογικός τοκετός. Όταν κοπεί ο ομφάλιος λώρος, η υψηλή παραγωγή ινσουλίνης από το μωρό θα συνεχιστεί, προκαλώντας πτώση του σακχάρου στο αίμα του. Επομένως, το μωρό μια μητέρας με διαβήτη θα παρακολουθείται προσεκτικά με πρόσθετες μετρήσεις του σακχάρου αίματος. Αν το μωρό πάθει υπογλυκαιμία, θα του γίνει ενδοφλέβια χορήγηση γλυκόζης. Το παιδί θα λάβει επίσης πρόσθετη τροφή κατά το πρώτο διάστημα, πριν η μητέρα αρχίσει να παράγει γάλα.
Οι ημερήσιες ανάγκες της γυναίκας σε ινσουλίνη μειώνονται γρήγορα μετά τον τοκετό, επιστρέφοντας στα προ της εγκυμοσύνης επίπεδα, έπειτα από μόλις μία εβδομάδα. Οι μητέρες που θηλάζουν συνήθως χρειάζεται να ελαττώσουν τις δόσεις ινσουλίνης σε επίπεδα χαμηλότερα σε σχέση με πριν από την εγκυμοσύνη, για να αποφύγουν την υπογλυκαιμία. Αν δεν μειωθούν σημαντικά, η μητέρα διατρέχει σαφή κίνδυνο σοβαρής υπογλυκαιμίας. Έπειτα από λίγες εβδομάδες ή μήνες, οι δόσεις της ινσουλίνης αναμένεται να επανέλθουν στα προ της εγκυμοσύνης επίπεδα. Ο θηλασμός μειώνει το σάκχαρο του αίματος, με συνέπεια να απαιτείται ένα σνακ με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκειά του. Είναι επίσης πιθανό να χρειάζεται η κατανάλωση σνακ ενωρίς ή αργά το βράδυ."

http://www.lifescan.co.uk/type-one

The Schumacher family story- Η ιστορία της οικογένειας Schumacher

2012-03-05T23:11:00.000+02:00

http://www.ourdiabeticlife.com/2012/02/cancer.html
H Meri ζει στο άλλο άκρο της γης, είναι μητέρα 4 γιων, από τους οποίους 3 έχουν διαβήτη τύπου 1.
Η Meri είναι μια blogger, που μιλάει για την οικογένειά της, τα παιδιά της και την καθημερινότητά τους με τον διαβήτη. Οι απαιτήσεις από μια μαμά 3 παιδιών, που κάνουν καθημερινά εξετάσεις, φορούν αντλία ινσουλίνης, προσέχουν τη διατροφή τους, μετρούν υδατάνθρακες και αντιμετωπίζουν υπογλυκαιμίες είναι σίγουρα μεγάλες.
Η Meri στηρίζεται στην υποστήριξη, την καθοδήγηση, την κατανόηση και την αγάπη του Ryan, του συζύγου της και πατέρα των παιδιών της. Μόνο που, στις 28 Φεβρουαρίου ο Ryan διαγνώστηκε ξανά με μεταστατικό καρκίνο. Κάπου εκεί, ο κόσμος της Meri έγινε κομμάτια..
.Όμως αυτή η γυναίκα δεν έχασε το θάρρος της. Με το να δημοσιεύσει την εμπειρία της και με το να μοιραστεί τον φόβο και τον πόνο της, κατάφερε, μέσα σε πέντε μέρες, να συγκεντρώσει τις θετικές σκέψεις και τις προσευχές χιλιάδων ανθρώπων, που ανήκουν τόσο στην κοινότητα των διαβητικών όσο και στην κοινότητα των ατόμων με καρκίνο. Μας ένωσε και μας συγκίνησε, ζητώντας μας ένα απλό πράγμα: "Just pray".
To blog "The essence of life" και εγώ ως Λένα, παρακολουθούμε την εξέλιξη της υγείας του Ryan, μέσω του blog της πολύ γενναίας Meri. Ακόμα, προσεύχομαι για ένα θαύμα...

(Παρακολουθώ το blog, πατώντας το κουμπί "Our Diabetic Life" κάτω δεξιά στα links)

Άσκηση και Διαβήτης- Diabetes and Exercise

2012-03-05T22:18:00.000+02:00

Το άρθρο αυτό ήταν δημοσιευμένο για ενημέρωση των διαβητικών, σχετικά με το τι πρέπει να προσέχει κανείς όταν ασκείται, σε σχέση με την ινσουλίνη, το φαγητό, τα αποδεκτά επίπεδα γλυκοζης, την αποφυγή της υπογλυκαιμίας, την αναερόβια και την αερόβια άσκηση.

"Η άσκηση μπορεί να διακριθεί σε δύο είδη: αναερόβια και αερόβια. Οι αναερόβιες δραστηριότητες χαρακτηρίζονται από υψηλότερη ένταση μυϊκού έργου (για παράδειγμα, σπριντ, άρση βαρών, χόκεϊ). Οι αερόβιες δραστηριότητες συνδέονται με χαμηλότερη ένταση μυϊκού έργου (για παράδειγμα, τρέξιμο, ποδηλασία, κωπηλασία, κολύμβηση και άλλα αθλήματα αντοχής). Πολλές αερόβιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν σύντομες εξάρσεις αναερόβιας δραστηριότητας (όπως το ποδόσφαιρο και το μπέιζμπολ). Οι αναερόβιες συνθήκες διαρκούν πολύ λίγο (ορισμένες φορές μονάχα δευτερόλεπτα), αλλά μπορούν να αυξήσουν δραματικά το επίπεδο σακχάρου στο αίμα, λόγω της απελευθέρωσης των ορμονών αδρεναλίνη και γλυκαγόνη. Η αύξηση της γλυκόζης στο αίμα συνήθως είναι παροδική, διαρκώντας 30-60 λεπτά, και μπορεί να την ακολουθήσει υπογλυκαιμία κατά τις ώρες μετά το τέλος της άσκησης. Οι αερόβιες δραστηριότητες έχουν την τάση να ελαττώνουν το σάκχαρο του αίματος τόσο κατά τη διάρκεια της άσκησης (συνήθως μεταξύ 20-60 λεπτών μετά την έναρξη), όσο και μετά από αυτήν.
Είναι σκόπιμο να επιτυγχάνετε μια τιμή σακχάρου αίματος της τάξης τουλάχιστον των 120 mg/dl (6,7 mmol/l), αν όχι υψηλότερη, πριν από την έναρξη της άσκησης, ώστε να αποφεύγετε την υπογλυκαιμία. Μπορεί να χρειαστείτε επανειλημμένες μετρήσεις, με διάλειμμα περίπου 30 λεπτών ανάμεσά τους, για να προσδιορίσετε αν το σάκχαρό στο αίμα σας ανεβαίνει ή πέφτει πριν από την έναρξη της άσκησης. Αν το επίπεδο σακχάρου είναι <90 mg/dl (5 mmol/l), χωρίς ανοδική τάση, και η δραστηριότητα είναι κυρίως αερόβια, υπάρχει υψηλός κίνδυνος υπογλυκαιμίας κατά την άσκηση. Αν είχατε στο παρελθόν υπογλυκαιμικό επεισόδιο πριν από την άσκηση (ακόμη και κατά την προηγούμενη νύχτα), μπορεί να διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας κατά τη σωματική σας δραστηριότητα. Αν ασκείστε εντός 2 ωρών πριν από γεύμα, συνήθως θα χρειάζεται να ελαττώσετε τη δόση bolus κατά 30-50%. Για παρατεταμένη άσκηση (90 και πλέον λεπτών), ενδεχομένως να απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη μείωση.

Σε μια μελέτη, σκιέρ ανώμαλου δρόμου με διαβήτη τύπου 1 μπόρεσαν να αντέξουν για πολλές ώρες, όταν μείωσαν την προγευματική δόση κατά 80%, ενώ, αν η δόση μειωνόταν κατά 50%, άντεχαν μόλις 90 λεπτά. Κάποιοι διαπιστώνουν ότι η μείωση της προγευματικής ινσουλίνης μπορεί αρχικά να προκαλέσει αύξηση της γλυκόζης στο αίμα τους, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την απόδοσή τους. Σε τέτοια περίπτωση, είναι πιθανόν προτιμότερο για καλύτερη απόδοση να βασιστεί κανείς σε πρόσθετη πρόσληψη υδατανθράκων, παρά σε μείωση της δόσης. Αν γυμνάζετε τους μύες των ποδιών, η ένεση ινσουλίνης στο μηρό θα έχει γρηγορότερη απορρόφηση στον υποδόριο ιστό (κάτι που ισχύει ακόμη περισσότερο για την ινσουλίνη βραχείας δράσης παρά για την ταχείας δράσης). Αν η ένεση ινσουλίνης γίνει αρκετά βαθιά ώστε να εισέλθει στον μυ, θα απορροφηθεί πολύ γρηγορότερα και θα διατρέχετε κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Έχει σημασία να θυμάστε ότι από μόνη της η άσκηση δεν θα ελαττώσει καθόλου τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συνοδεύεται από ινσουλίνη.

Η γλυκόζη από την αιματική ροή απαιτεί ινσουλίνη για να περάσει στα μυϊκά κύτταρα. Ο ρυθμός πρόσληψης της γλυκόζης στους μύες ενός ενήλικα κυμαίνεται στα 8-12 g την ώρα κατά την άσκηση συνήθους έντασης, ενώ υπερδιπλασιάζεται όταν η άσκηση είναι έντονη. Τα επίπεδα των ορμονών αδρεναλίνη, γλυκαγόνη και κορτιζόλη αυξάνονται κατά τη σωματική άσκηση. Η γλυκόζη απελευθερώνεται από τις ηπατικές αποθήκες και στο ήπαρ παράγεται νέα γλυκόζη από πρωτεΐνες. Αν το ήπαρ δεν ήταν σε θέση να αυξήσει την παραγωγή γλυκόζης, το επίπεδό της στο αίμα θα έπεφτε περίπου κατά 2 mg/dl (0,1 mmol/l) το λεπτό στη διάρκεια της άσκησης, οδηγώντας σύντομα σε υπογλυκαιμία. Το υψηλό επίπεδο ινσουλίνης στο αίμα αντισταθμίζει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ, το οποίο, με τη σειρά του, αυξάνει τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Στους μη διαβητικούς, κατά την άσκηση, η τιμή της ινσουλίνης στο αίμα σημειώνει πτώση.

Καθώς τα αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ λιγοστεύουν κατά τη διάρκεια της άσκησης, αυξάνεται σοβαρά ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας για διάστημα πολλών ωρών μετά το τέλος της. Οι μύες θα έχουν αυξημένη ευαισθησία στην ινσουλίνη για τουλάχιστον άλλες 8-10 ώρες, ορισμένες φορές ακόμη και μέχρι ένα 24ωρο μετά την ολοκλήρωση της άσκησης. Αυτό συνεπάγεται ότι έπειτα από έντονη σωματική δραστηριότητα υπάρχει πιθανότητα νυχτερινής υπογλυκαιμίας. Αν βρεθείτε σε τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να ξεκινήσετε την προσπάθεια αναπλήρωσης των αποθεμάτων γλυκογόνου στο ήπαρ και τους μύες, τρώγοντας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της άσκησης. Υπολογίστε ότι χρειάζεστε επιπρόσθετη ποσότητα 10-15 g (1/3-1/2 της ουγκιάς) υδατανθράκων (15-30 g ή 1/2-1 ουγκιά ανά ενήλικα), για κάθε 30 λεπτά άσκησης μετά τα πρώτα 30, ή περίπου 1 g γλυκόζης/kg σωματικού βάρους την ώρα. Ίσως αποδειχθεί χρήσιμο να πειραματιστείτε με διαφορετικές ποσότητες υδατανθράκων κατά τη διάρκεια, για παράδειγμα, ενός αγώνα ποδοσφαίρου και, όταν βρείτε την κατάλληλη ποσότητα, να τρώτε σταθερά την ίδια ποσότητα όποτε παίζετε. Αν το παιχνίδι ξεκινήσει εντός μίας ώρας από την ένεσή σας, η πρόσληψη ινσουλίνης θα είναι αυξημένη και πιθανόν να χρειαστεί να αυξήσετε ξανά την πρόσληψη υδατανθράκων σας ή να μειώσετε τη δόση ινσουλίνης. Να θυμάστε ότι έπειτα από έντονη σωματική προσπάθεια απαιτούνται περισσότερα από ένα γεύματα, για να αναπληρώσετε τα αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ και τους μύες. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και με ένα καλό γεύμα μετά το παιχνίδι, μπορείτε ακόμη να πάθετε υπογλυκαιμία αργότερα μέσα στην ημέρα ή το βράδυ, αφού τα αποθέματα γλυκογόνου δεν πρόλαβαν να αναπληρωθούν εντελώς.
Αν αθλείστε και πρωί και απόγευμα, πιο πιθανό είναι να έχετε προβλήματα υπογλυκαιμίας κατά την απογευματινή άσκηση, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η υπογλυκαιμία μπορεί να εξουδετερωθεί με την κατάλληλη μείωση των προγευματικών δόσεων, όταν χορηγείται θεραπεία πολλαπλών ενέσεων με ινσουλίνη ταχείας δράσης ή αντλίες. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, εφόσον αθλείστε όλο το απόγευμα, ενδέχεται να χρειαστεί να μεγαλώσετε την ποσότητα του βραδινού σας σνακ. Αυτό μπορεί κάλλιστα να σας το θυμίσει η πείνα σας! Πάντως, ακόμη κι αν φάτε περισσότερο, μπορεί και πάλι να νιώσετε ότι έχετε λιγότερη ανάγκη για ινσουλίνη και να χρειαστεί να ελαττώσετε τη δόση στο βραδινό σας σνακ κατά 1-2 μονάδες. Παρ’ όλα αυτά, μην την ελαττώσετε υπερβολικά, επειδή η ινσουλίνη είναι απαραίτητη στο ήπαρ για την αναπλήρωση των αποθεμάτων γλυκογόνου. Αν έχετε προβλήματα υπογλυκαιμίας παρά τη μειωμένη δόση, θα πρέπει να καταναλώνετε περισσότερους υδατάνθρακες.

Συνήθως, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προξενήσει ιδιαίτερα προβλήματα, καθώς το αλκοόλ παρεμποδίζει τη φυσική αντίδραση του σώματος στην υπογλυκαιμία. Αν ξεχάσετε να μειώσετε τη δόση ινσουλίνης πριν από τον ύπνο ή να φάτε ένα παραπάνω σνακ πριν ξαπλώσετε, μπορεί να προκύψει λιποθυμικό επεισόδιο ή κρίση υπογλυκαιμίας.
Αν καταβάλλετε έντονη σωματική προσπάθεια για ολόκληρη μέρα, μπορεί να χρειαστεί να ελαττώσετε σημαντικά τις δόσεις της ινσουλίνης σας (συχνά κατά 20% – μερικές φορές ακόμη και 50%). Θα χρειαστείτε πρόσθετη ενέργεια, γλυκόζη και υγρά σε τακτά διαστήματα (γύρω στα 40 g υδατανθράκων ανά ώρα). Όταν ασχολείστε με παρατεταμένη σωματική εργασία (για πολλές ώρες), είναι σκόπιμο να προσπαθήσετε να αυξήσετε τη διάρκεια της δραστηριότητας σταδιακά, δηλαδή κατά 1-2 ώρες την ημέρα. Πιθανόν να πρέπει να ελαττώσετε σημαντικά το βασικό ρυθμό σας. Ίσως χρειαστείτε συχνότερη χορήγηση ινσουλίνης βραχείας ή ταχείας δράσης (κάθε δεύτερη με τέταρτη ώρα), καθώς και πρόσθετη ενέργεια με τη μορφή υδατανθράκων ταχείας απορρόφησης. Κατά τη διάρκεια της άσκησης ελέγχετε τακτικά τη γλυκόζη του αίματος και τις κετόνες (στο αίμα ή τα ούρα). Η ανεπαρκής πρόσληψη υδατανθράκων σε συνδυασμό με χαμηλά αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ και μεγάλη μείωση των δόσεων ινσουλίνης δημιουργεί κίνδυνο κετοξέωσης. Ιδανικά, οι κετόνες πρέπει επίσης να παρακολουθούνται και κατά τη φάση αποθεραπείας."

http://www.lifescan.co.uk/type-one/article/fitness/avoiding-hypoglycaemia

Σπάνιες παθήσεις

2012-03-01T11:52:00.000+02:00

Στις 29 Φεβρουαρίου, μια "σπάνια" ημέρα γιατί την βλέπουμε στο ημερολόγιο κάθε 4 χρόνια, είναι η ημέρα ενημέρωσης για τις Σπάνιες Παθήσεις (στην Ελλάδα τις συνδέουμε και με τα ορφανά φάρμακα). Κι όμως, από αυτές τις παθήσεις, (που, πολύ συχνά, είναι πολύ δύσκολο να διαγνωστούν λόγω άγνοιας), πάσχουν 1 εκατομμύριο Έλληνες και 10% των κατοίκων της Ευρώπης.
Καλύτερη ενημέρωση σημαίνει καλύτερες πιθανότητες για θεραπεία και καθημερινή αντιμετώπιση. Καλύτερη αντιμετώπιση σημαίνει ψυχολογική υποστήριξη στο αγώνα των ασθενών για ζωή, πλήρης ενημέρωση του οικογενειακού περιβάλλοντος, ώστε να μην βουλιάζουν στην άγνοια και το φόβο και αναβάθμιση, απλοποίηση και διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών υγείας και περίθαλψης. Αυτή είναι μια λίστα, που μπορεί να ενημερώσει, μαζί με μερικά σημαντικά links:

Κατάλογος Σπανίων Παθήσεων (Μερικές από τις σπάνιες παθήσεις που εκπροσωπούνται στην Eurordis)

Οζώδης Σκλήρυνση
Νόσος Addison
Εναλλασσόμενη Ημιπληγία
Αμυλοείδωση
Πλαγία μυατροφική σκλήρυνση
Σύνδρομο Angelman
Αγγειοοίδημα κληρονομικό
Ανιριδία
Ρευματοειδής Αρθρίτιδα
Αταξία τηλεαγγειεκτασία
Παρεγκεφαλιδικό Σύνδρομο
Νόσος Charcot - Marie - Tooth
Έλλειψη χοριοειδούς χιτώνος του οφθαλμού
Παθήσεις των χρωμοσωμάτων
Συγγενής Καρδιοπάθεια
Σύνδρομο Cornelia de Lange
Σύνδρομο Costello
Σύνδρομο Cri du Chat
Νόσος Crohn
Υποφυσιογενής Βασιοφιλισμός
Κυστική ίνωση
Δυστονία
Σύνδρομο Ehlers - Danlos
Εγκεφαλίτιδα
Πομφολυγώδης επιδερμολυσία
Αναιμία Fanconi
Σύνδρομο ευθράστου
Nόσος Friedreich
Νόσος Gauher
Γιγάντιοι μελαχρωματισμένοι σπίλοι
Γλυκογονίαση
Έλλειψη αυξητικής ορμόνης
Αιμοχρωμάτωση
Αιμοφιλία
Ιστοκύττωση
Ομοκυστινουρία
Νόσος Huntington
Κερατόκωνος
Σύνδρομο Lesch - Nyhan
Λύκος και άλλες κολλαγονώσεις
Σύνδρομο "locked-in"
Αραχνοδακτυλία (Σύνδρομο Marfan)
Σύνδρομο Mc Cune - Albright
Μελιταίος Πυρετός
Μεσογειακός Πυρετός
Νόσοι μεταβολισμού
Μυτοχονδριακά νοσήματα
Σύνδρομο του Moebius
Βλεννοπολυσακχαρίδωση
Σκλήρυνση κατά πλάκας
Μυϊκές δυστροφίες
Προϊούσα μυασθένεια
Συγγενής μυοτονία
Ναρκοληψία
Νευρινωμάτωση
Νόσος Niemann - Pick
Ατελής οστεογένεση
Νόσος Parkinson
Νόσοι Prion
Πολυμυοσίτις
Συγγενής πολυποδίαση
Νόσος Pompe
Πορφυρία
Νόσος Prader - Willi
Πρόωρη πνευμονική υπέρταση
Σπάνιος καρκίνος
Μελαχρωστική αμφιβληστροειδίτις
Σύνδρομο Rett
Σαρκωείδωση
Σκηροδερμία
Δρεπανοκυτταρική αναιμία
Σύνδρομο Sjorgen
Νωτιαία μυϊκή ατροφία
Νόσος Strumpell - Lorrain
Σύνδρομο Sturge - Weber
Συρριγγομυελία
Νόσος Tays - Sachs
Μεσογειακή Αναιμία
Στρεψαυχενία
Νόσος Tourette
Τρισωμία 13/18
Σύνδρομου Turner
Σύνδρομο William
Αυτοάνοσο πολυενδοκρινικό σύνδρομο

http://ibd-gr.blogspot.com/ (Νόσος του Crohn)

http://www.pespa.gr/en/pespa_en.htm (Πανελλήνια Ένωση Σπανίων Παθήσεων)

http://www.eurordis.org/ (Ευρωπαική Ένωση Σπανίων Παθήσεων - The Voice of Patience With Rare Disease in Europe)

http://www.climb.org.uk/ (Children Living With Inherited Metabolic Diseases)

http://www.rarediseaseday.org/ (Rare Disease Day International)

Υπόθεση GESCHWIND- GALABURDA

2012-02-25T22:23:00.001+02:00

(http://dyslexiatreatments.org/causes-of-dyslexia/)

Μετάφραση: LenaZafeiriou

Πλαγίωση και η σχέση της με το κυρίαρχο ημισφαίριο γιατο λόγο

Περίπου 10% όλων των ανθρώπωνείναι αριστερόχειρες ή αμφίχειρες. (εδώ, θα θεωρήσουμε τους αμφίχειρες ως αριστερόχειρες.Πράγματι, οι περισσότεροι αριστερόχειρες είναι μερικώς αμφίχειρες). Από όλα τασχέδια και σκίτσα της προϊστορικής εποχής, που δείχνουν ανθρώπους πουχρησιμοποιούν ένα εργαλείο με το ένα χέρι ή το άλλο, περισσότερες από το 90%δείχνουν να χρησιμοποιείται το δεξί χέρι. Έτσι, η δεξιοχειρία φαίνεται να είναιμέρος της αρχαίας μας κληρονομιάς και όχι μια πρόσφατη διαφοροποίηση.

Ο εγκέφαλος ενόςαριστερόχειρα είναι διαφορετικός από τον εγκέφαλο ενός δεξιόχειρα, αλλά δενείναι απλώς αντίθετος. Για το 90% των δεξιόχειρων ανθρώπων, το αριστερόημισφαίριο είναι το κυρίαρχο για το λόγο. Το αριστερό ημισφαίριο είναι επίσηςτο κυρίαρχο για το λόγο για το 70% των αριστερόχειρων, περίπου. Από το υπόλοιπο30%, οι περισσότεροι έχουν ποικίλου βαθμού έλεγχο από τα δύο ημισφαίρια, μόνομερικοί έχουν απόλυτο έλεγχο από το δεξιό ημισφαίριο. Το μεσολόβιο (ιδιαίτερατο έμπροσθεν μεσολόβιο) είναι περίπου 11% πιο πυκνό στους αριστερόχειρες απότους δεξιόχειρες, πιθανότατα διευκολύνοντας την επικοινωνία ανάμεσα στα δυοημισφαίρια και την αμφίδρομη εκπροσώπηση των λειτουργιών.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναιδεξιόχειρες και άλλοι αριστερόχειρες; Η γενετική κληρονομικότητα είναι έναςπαράγοντας, αλλά δεν αποτελεί αποκλειστικό κριτήριο. Η πιθανότητα του να φέρεικανείς στον κόσμο ένα αριστερόχειρο παιδί είναι μεγαλύτερη αν και οι δύο γονείςείναι αριστερόχειρες. Αλλά οι γενετικές πληροφορίες της οικογένειας σε ότιαφορά την πλαγίωση, δεν αποδεικνύουν κανένα απλό αποτέλεσμα της θεωρίας του Μέντελ.

Όποια και αν είναι τα αίτιαγια την επιλογή χεριού, η αριστεροχειρία συνδέεται με μια ευρεία ποικιλία απόφαινομενικά άσχετα βιολογικά χαρακτηριστικά. Ο Norman Geschwind και ο Albert Galaburda πρότειναν ότι αυτές οι σχέσειςτελικά οδηγούν πίσω στην επίδραση της ορμόνης τεστοστερόνης. Υψηλά ποσοστάτεστοστερόνης, κατά την διάρκεια της προγεννητικής και περιγεννετικής περιόδουζωής μπορούν να σταματήσουν την ανάπτυξη του όπισθιου αριστερού ημισφαιρίου,

· αυξάνοντας τηνπιθανότητα για αριστεροχειρία,

· αυξάνοντας τηπιθανότητα για κυριαρχία του δεξιού ημισφαιρίου στο λόγο

· διαταράσσονταςτην ανάπτυξη του ανοσολογικού συστήματος

και παράγοντας άλλααποτελέσματα, όπως παρουσιάζονται στο παρακάτω διάγραμμα.

Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, ητεστοστερόνη δίνει μια εξήγηση στο «γιατί» οι αριστερόχειρες είναι πιο πιθανόαπό τους δεξιόχειρες να αναπτύξουν ασυνήθιστες συμπεριφοριστικές διαταραχές, που ποικίλουν από την δυσλεξία έως την εξαιρετική μαθηματική ικανότητα, όπως επίσης και ιατρικές διαταραχές, που ποικίλουν από παιδικές αλλεργίες έως ανοσολογικές διαταραχές. Οι επιδράσειςτης τεστοστερόνης επίσης βοηθούν στο να εξηγηθεί το «γιατί» πολλές από αυτέςτις διαταραχές είναι περισσότερο κοινές στους άνδρες από ότι στις γυναίκες.

Αυτές οι παρατηρήσεις δενσημαίνουν ότι η αριστεροχειρία προκαλεί δυσλεξία ή ανοσολογικές διαταραχές,περισσότερο από ότι σημαίνουν ότι ανοσολογικές διαταραχές προκαλούναριστεροχειρία. Προτείνουν όμως, ότι οι παράγοντες που οδηγούν στηναριστεροχειρία σε μερικά άτομα είναικοινοί με τους παράγοντες που οδηγούν σε άλλες βιολογικές παθήσεις.

Η υπόθεση Geschwind- Galaburda παραμένει μια επιστημονική υπόθεση.Στα θετικά της υπόθεσης το γεγονός ότι συνδέει μεταξύ τους ένα αριθμό από φαινόμεναπου δείχνουν ασύνδετα μεταξύ τους και προτείνει έναν μηχανισμό για την σύνδεσή τους.Στα αρνητικά της υπόθεσης, το γεγονός ότι είναι ασαφής σε πολλά σημεία και γι’αυτό είναι δύσκολο να αποδείξει κανείς ότι είναι σωστή, φτάνοντας σε τελικάαποτελέσματα. Επίσης, η θεωρία προφανώς, προβλέπει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σεαρσενικά και θηλυκά και την προτίμηση του χεριού, την πλαγίωση του εγκεφάλουκαι την πιθανότητα του να αναπτύξουν διάφορες διαταραχές. Τα φύλα πράγματι διαφέρουν,αλλά οι διαφορές τους δεν είναι τεράστιες. Πάντως, κατά το ελάχιστο, η υπόθεση Geschwind- Galaburda οδηγεί σε νέες κατευθύνσεις στηνέρευνα.

LADA διαβήτης τύπου 1.5

2012-02-06T13:34:00.000+02:00

http://www.tudiabetes.org/profiles/blogs/type-15-or-lada-diabetes

Μετάφραση: Lena Zafeiriou

Ο διαβήτης τύπου 1.5 είναι ένα από τα πολλά ονόματα πουχρησιμοποιούνται για όσους έχουν διαγνωσθεί με διαβήτη ενώ είναι ενήλικοι, αλλά δεν χρειάζονται άμεσα ινσουλινοθεραπεία, συχνά δεν είναι υπέρβαροι και έχουν ελάχιστηή καθόλου αντίσταση στην ινσουλίνη.

Όταν γίνουν οι ειδικέςεξετάσεις που αφορούν τη διαφοροδιάγνωσητων τύπων του διαβήτη, στους ασθενείς ανευρίσκονται αντισώματα, ειδικά GAD65 αντισώματα,τα οποία επιτίθενται στα β΄παγκρεατικά κύτταρα. Αυτός ο τύπος του διαβήτη μερικέςφορές αποκαλείται Διαβήτης τύπου 1.5 καθυστερημένης εγκατάστασης, ή ΏριμοςΑυτοάνοσος Διαβήτης Ενηλίκων. (LatentAutoimmune Diabetes In Adults- LADA).

Μια μελέτη που διεξήχθη στο Bruneck, της Ιταλίας (Diabetes, October 1998) αποκάλυψεότι 84% των ασθενών που έχουν διαγνωσθεί με Διαβήτη τύπου 2 έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη, αλλά τουπόλοιπο 16% δεν έχουν, προτείνοντας ότι αυτά τα άτομα έχουν Διαβήτη τύπου 1.5.Πολλές άλλες μελέτες έχουν δείξει ίδια αποτελέσματα όπως επίσης και τηνπαρουσία αντισωμάτων , ειδικά αυτών ενάντια σε δεκαρβοξυλάση του γλουταμικούοξέος (GAD-glutamicacid decarboxylase), χαρακτηριστικά του Διαβήτη τύπου 1 σε αυτό το σύνολο ανθρώπων μεδιάγνωση Διαβήτη τύπου 2.

Συμπτώματα

· Αυτοάνοσος, κληρονομικός, γενετικός διαβήτης

· Αντισώματα GAD65 (όπως στο Διαβήτη τύπου 1)

· Καθόλου αντίσταση στην ινσουλίνη (όπως στοΔιαβήτη τύπου 1)

· Μεγαλύτερη ηλικίαέναρξης (>25)

· Όχι υπέρβαροι

· Απουσίασυμπτωμάτων μεταβολικού συνδρόμου (τριγλυκερίδια,χοληστερόλη, πίεση)

· Αρχική θεραπείαμε αντιδιαβητικά χάπια (όπως στοΔιαβήτη τύπου 2)

· Στη συνέχειαθεραπεία με ινσουλίνη (όπως στοΔιαβήτη τύπου 1)

· Μικρή πιθανότητα επιπλοκών (σε σύγκριση με το Διαβήτητύπου 2)

Αίτια και ανάπτυξη

Ο Διαβήτης τύπου 1.5 έχει στηκυριολεξία την ίδια υποκείμενη αιτίαμε το Διαβήτη τύπου 1 (καταστροφή β’παγκρεατικών κυττάρων με αυτοάνοσηδιαδικασία). Η διαφορά είναι ότι ο διαβήτης τύπου 1.5, επισυμβαίνει σε άτομαμεγαλύτερα από την ηλικία των 25,ενώ ο Διαβήτης τύπου 1 εμφανίζεται στην παιδικήηλικία, τα εφηβική ηλικία και τα πρώιμα χρόνια της ενηλικίωσης (0-18). Άνθρωποιπου η ηλικία τους φτάνει τα 80 έχουνδιαγνωσθεί με Διαβήτη τύπου 1.5.

Διάγνωση και εξετάσεις

Μια λάθος διάγνωση μπορεί πολύ εύκολα να συμβεί όταν ο ασθενής είναιμεγαλύτερος και ανταποκρίνεται καλά αρχικά στη θεραπεία με αντιδιαβητικά χάπια από στόματος. Αν κάποιος δεν ανήκει εντελώς στομοντέλο του Διαβήτη τύπου 1, μπορεί να μπει από λάθος σε αγωγή με αντιδιαβητικάχάπια, ενώ υπάρχει πολύ μικρή δυνατότητα για παραγωγή ινσουλίνης. Στουςδιαβητικούς με Διαβήτη τύπου 1.5, η επίθεση του ανοσολογικού συστήματος τουίδιου του οργανισμού (αυτοάνοσηδιαδικασία) είναι πιο αργή καιπερισσότερο επιλεκτική, έτσι ώστε να υπάρχει λειτουργία των β΄παγκρεατικώνκυττάρων σε υψηλό βαθμό για μερικά χρόνια. Κατά μέσο όρο, χρειάζεται ινσουλίνη στο 50% των ασθενών με Διαβήτη τύπου 1.5, μέσα στα επόμενα 4 χρόνια από τη διάγνωση, σε σύγκριση με περισσότεροαπό 10 χρόνια, όσων έχουν πραγματικάΔιαβήτη τύπου 2. (Endocrine Practice 7(5), Sept/Oct 2001 pp.339-45)

Θεραπεία και πρόληψη

Επειδή η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι ελάχιστη ή ανύπαρκτη, φάρμακα πουέχουν σχεδιαστεί για να μειώνουν την αντίσταση στην ινσουλίνη δεν έχουν αποτελέσματα. Άλλα φάρμακα ταοποία

· διεγείρουντο πάγκρεας για να παράγει ινσουλίνη,

· να γίνει αργή πέψη των υδατανθράκων,

· να μειώσουν τηνυπερβολική παραγωγής γλυκόζης από το ήπαρ

είναι συχνά αποτελεσματικάστον έλεγχο της γλυκόζης αίματος για μερικά χρόνια, στους Διαβητικούς μεΔιαβήτη τύπου 1.5

Το να γνωρίζει κανείς τοντύπο του διαβήτη του, μπορεί να του δώσει μια καλύτερη γνώση των αλλαγών πουμπορεί να συμβούν όσο προχωρά η ηλικία και η ασθένεια. Για παράδειγμα, αν έχεικανείς

· διαβήτη με αντίσταση στην ινσουλίνη για πολλάχρόνια,

· ο οποίος είναιδύσκολο να ρυθμιστεί με αγωγή σουλφονυλουριών

· και τα επίπεδατου C- πεπτιδίου (μια εργαστηριακή εξέταση που μετρά την παραγωγήινσουλίνης) είναι τώρα χαμηλά,

àχρειάζεται η εισαγωγή ινσουλινοθεραπείας στην αγωγή.

Αν όμως,

· ο έλεγχος του διαβήτη είναι φτωχός

· και τα επίπεδα του C- πεπτιδίου είναι φυσιολογικά,

àτο να προστεθεί ακόμα ένα αντιδιαβητικό χάπι και το να προσέχει κανείς πολύ καλύτερα τις επιλογές φαγητού και άσκησης μπορεί να είναι ό, τιχρειάζεται.

Όσο η παραγωγή ινσουλίνης μειώνεται, η ινσουλίνη γίνεται απαραίτητη για να διατηρηθεί ο έλεγχος τηςασθένειας.

Μια ένδειξη ότι άνθρωποιέχουν Διαβήτη τύπου 1.5 και όχι Διαβήτη τύπου 2 είναι η εμφάνισή τους. Είναιπερισσότερο πιθανό να είναι συνήθως (αν και όχι πάντα) αδύνατη και σε καλή φυσικήκατάσταση.

Συχνά δεν έχουν συμπτώματατου Διαβήτη τύπου2, όπως το σύνολο συμπτωμάτων του μεταβολικού συνδρόμου- Συνδρόμου Χ (υψηλά τριγλυκερίδια, χαμηλή χοληστερόλη HDL ή υψηλή αρτηριακή πίεση).

Ευτυχώς, σε αυτά τα πρώιμαστάδια, η αγωγή για τον Διαβήτη δεν είναι σημαντικά διαφορετική για τουςασθενείς με Διαβήτη τύπου 1.5, από ότι για τους πραγματικούς ασθενείς μεΔιαβήτη τύπου 2 που έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη. Η μόνη διαφορά είναι ότιφάρμακα που έχουν σχεδιαστεί για να αυξήσουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη,όπως οι γλυταζόνες, δεν έχουν αποτέλεσμα, γιατί η αντίσταση στην ινσουλίνηείναι κανονική.

Πρόγνωση

Ένα μεγάλο πλεονέκτημα γιατους ασθενείς με Διαβήτη τύπου 1.5 είναι το γεγονός ότι όταν η γλυκόζη αίματοςείναι ρυθμισμένη, συνήθως δεν έχουν μεγάλο κίνδυνο για προβλήματα καρδιάς, πουεμφανίζονται (μαζί με υψηλή χοληστερόλη και υψηλή αρτηριακή πίεση) σε ασθενείςμε Διαβήτη τύπου 2.

Συσχετισμός με Διαβήτη τύπου 1 και Διαβήτη τύπου 2

· Αυτοάνοσο νόσημα:Διαβήτης τύπου 1

· Κυκλοφορικόσύστημα/ Στεφανιαία νόσος/ Καρδιακή προσβολή: Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα ότι οι ασθενείς με Διαβήτη τύπου 1.5, έχουν τα ίδια καρδιαγγειακά προβλήματα με τουςασθενείς με Διαβήτη τύπου 2.

· Υγεία οργάνων:Διαβήτης τύπου 2. Περίπου 15% -20%των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με Διαβήτη τύπου 2 είναι στην πραγματικότηταδιαβητικοί τύπου 1.5. Συχνά γίνεται λάθος διάγνωση γιατί είναι μεγαλύτεροι στηνηλικία και μπορεί αρχικά να ανταποκρίνονται στην αντιδιαβητική αγωγή με χάπια,επειδή έχουν μια μικρή παραγωγήινσουλίνης ακόμα.

· Η αρχική θεραπείαμπορεί να περιλαμβάνει

1. αλλαγή στη δίαιτα,

2. στην άσκηση και

3. αγωγή ίδια με τουΔιαβήτη τύπο 2.

Θεραπεία για τον Διαβήτη τύπου 1.5

Ορμονική: Θεραπεία μεινσουλίνη

Κατά μέσο όρο η ινσουλίνηείναι απαραίτητη στο 50% των ασθενώνμε Διαβήτη τύπου 1.5, μέσα στα επόμενα 4 χρόνια από τη διάγνωσή τους, σεσύγκριση με τα 10 χρόνια των ασθενών με Διαβήτη τύπου 2.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ-αίτια και συμπτώματα

2012-01-15T23:40:00.001+02:00

(Από http://emedicine.medscape.com/article/122501-overview)

(Μετάφραση: Λένα Ζαφειρίου)

Η αντίσταση στην ινσουλίνηείναι μια κατάσταση, στην οποία μια συγκεκριμένη ποσότητα ινσουλίνηςπαράγει βιολογικό αποτέλεσμα μικρότεροαπό το αναμενόμενο. Η αντίσταση στην ινσουλίνη έχει επίσης αυθαίρετα οριστεί ωςαπαίτηση για περισσότερες από 200 μονάδες ινσουλίνης καθημερινά για ναεπιτευχθεί γλυκαιμικός έλεγχος και για να προληφθεί η κετοξέωση.

Τα σύνδρομα της αντίστασηςστην ινσουλίνη αποτελούν στην πραγματικότητα ένα ευρύ κλινικό φάσμα, που περιλαμβάνει

· την παχυσαρκία,

· την ανοχή στηνγλυκόζη,

· τον διαβήτη

· το μεταβολικόσύνδρομο,

· μια ακραίακατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνη.

Πολλές από αυτές τιςδιαταραχές συνδέονται με ποικίλες ενδοκρινικές, μεταβολικές και γενετικές ασθένειες. Αυτά τασύνδρομα μπορεί επίσης να συνδέονται με ανοσολογικές ασθένειες, και μπορείνα παρουσιάζουν διακριτά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά.

Το μεταβολικό σύνδρομο- μιακατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνης που είναι επίσης γνωστή ως σύνδρομο Χ ή τοδυσμεταβολικόσύνδρομο- έχει τραβήξει την περισσότερη προσοχή λόγω της σημασίας τουγια την δημόσια υγεία.

Στην κλινική πρακτική, δενυπάρχει κανένα εργαστηριακό τεστ για την διάγνωση της αντίστασης στηνινσουλίνη. Η διάγνωση είναι βασισμένη σε κλινικά ευρήματα που επιβεβαιώνονταιμετά από εργαστηριακές εξετάσεις. Οι ασθενείς ελέγχονται αφούδιαπιστωθεί η ύπαρξη άλλων απειλητικών για τη ζωή παθήσεων.

Η θεραπεία περιλαμβάνει φαρμακευτικήαγωγή για να μειωθεί η αντίσταση στην ινσουλίνη, μαζί με χειρουργική αντιμετώπιση των υποκείμενωναιτίων, αν είναι εφικτή. Απειλητικές για τη ζωή παθήσεις θα πρέπει νααξιολογούνται και να αντιμετωπίζονται, αυτό είναι γενικά εφικτό σεεξωνοσοκομειακή βάση, αν και μερικοί ασθενείς ίσως χρειαστούν νοσηλεία. Τομεταβολικό σύνδρομο απαιτεί επιθετικό έλεγχο των καρδιαγγειακώνκαι μεταβολικών παραγόντων κινδύνου. Αλλαγές στη δίαιτα και τηνδραστηριότητα έχουν προταθεί.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ- ΑΝΘΡΩΠΟΜΕΤΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

· Κεντρικήπαχυσαρκία, χωρίς περιφερικάκατανεμημένο λιπώδη ιστό (όπως περιγράφεται από την αναλογία μέσης περιφέρειας,την διάμετρο της μέσης, το ύψος, το βάρος και το Δείκτη Μάζας Σώματος- 88 εκατ.διάμετρος μέσης για γυναίκες, 102 εκατ.για τους άντρες)

· Καρδιαγγειακόσύστημα:

1. περιφερικήαγγειακή νόσος- ανωμαλίες σε παλμούς και επιθήλιο αρτηριών

2. στίγματα λιπιδαιμικώνδιαταραχών

3. ξανθέλασμα-αποθηκεύσεις λιπώδους ιστού στα βλέφαρα

4. μικροαγγεία τωνματιών με γαλακτώδες-ορώδες πλάσμα που μοιάζει με εύρημα αρρύθμιστου διαβήτη

5. δερματικάξανθώματα (συνήθως σε γλουτούς)

6. ξανθώματατενόντων (συνήθως σε αχίλλειο τένοντα)

· Τύπου Ασύνδρομο: ασθενείς με τύπου Ασύνδρομο είναι συνήθως ψηλοί με χαρακτηριστικά υπερτρίχωσης (άντρες) καιανωμαλίες στο αναπαραγωγικό σύστημα, λόγω υπερανδρογονισμού του συνδρόμουπολυκυστικών ωοθηκών (γυναίκες). Οι ασθενείς μπορεί να έχουν λεπτό ή μυώδη σωματότυπο.Μεγάλα άκρα, μια μορφή ψευδό – μεγαλακρίας, λόγω της υποκείμενης ορμονικήςδιαταραχής, δεν είναι ασυνήθης.

· Acanthosis nigricans: είναι κοινό σύμπτωμα σε ασθενείς με τύπου Α σύνδρομο:προκαλεί δερματικές πλάκες που μοιάζουν με μπαλώματα, καφέ χρώματος και υφήςπου μοιάζει με βελούδο, σε περιοχές κάτω από το υπογάστριο, στις γενετικέςπεριοχές, στη βουβωνική χώρα και τις πτυχές των μηρών. Οι φλεγμονές οφείλονταιστο αποτέλεσμα της υψηλής συγκέντρωσης στην κυκλοφορία του αίματος της ινσουλίνηςκαι της επίδρασης στους υποδοχείς του ινσουλινομιμητικού παράγοντα ανάπτυξης (IGF) στο δέρμα. Σε γυναίκες, αφορά το 1/10 όσων πάσχουναπό πολυκυστικές ωοθήκες. Βρίσκεται σε μια ποικιλία κλινικών καταστάσεων πουείναι συνυφασμένες με την αντίσταση στην ινσουλίνη. Μερικές φορές, μπορεί νααποτελεί δείκτη κακοήθους πλασματικής εξαλλαγής.

· Πολυκυστικέςωοθήκες: Ασθενείς με το σύνδρομοέχουν ανδρικά χαρακτηριστικά, όπως λιπαρό δέρμα και ακμή, ανδρογονική αλωπεκία,ατροφία μαστών, υπερτροφία κλειτορίδας, παχυσαρκία, ποικίλου βαθμού υπερτρίχωσηή αρρενοποίηση. Αυτά τα συμπτώματα οφείλονται σε υπερανδρογονισμό.

· Τύπου Βσύνδρομο: (αυτοαντισώματα σευποδοχείς ινσουλίνης) Οι ασθενείς συνήθως έχουν συμπτώματα διαβήτη αν και ηκετοξέωση είναι ασυνήθης. Πολλές φορές παρουσιάζουν υπογλυκαιμίες.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ

Η πρόγνωση εξαρτάται από τοτύπο του συνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη. Η πρόγνωση διαφέρει ανάλογα μετις διαταραχέςπου συνδέονται με το σύνδρομο αντίστασης στην ινσουλίνη, που εμφανίστηκαν κατάτην πρώιμηπαιδική ηλικία. Για παράδειγμα, στο σύνδρομο «όψης ξωτικού», η κλινικήπορεία συχνά χαρακτηρίζεται από καθυστέρηση στην ανάπτυξη, ανώμαλη ομοιόστασητης γλυκόζης (ειδικά, εμφάνιση υπογλυκαιμίας) και θάνατο μέσα στον πρώτο χρόνοζωής. Σε άλλες καταστάσεις, η πρόοδος της αντίστασης στην ινσουλίνη και ηεμφάνιση των διαταραχών που συνδέονται με αυτήν, συνεχίζονται κατά την διάρκειατης ενηλικίωσης.

Στο μεταβολικό σύνδρομο, ηπρόγνωση συχνά επηρεάζεται από τον αριθμό και την σοβαρότητα τωνυποκείμενων παθήσεων και από την επιβολή της κατάλληλης θεραπείας. Άνθρωποι μεμεταβολικό σύνδρομο έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουναπό αυτό, και τρεις φορέςπερισσότερες πιθανότητες να πάθουν έμφραγμα του μυοκαρδίου ήεγκεφαλικό. Επίσης έχουν πενταπλάσιοκίνδυνο να αναπτύξουν τύπου 2 διαβήτη.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι η κοινή βάση για ανάπτυξη ανοχής γλυκόζης, καθώς επίσης και διαβήτη και στεφανιαίας νόσου της καρδιάς.

Ο διαβήτης είναι η 6η αιτία θανάτου στον κόσμο από ασθένεια και η 7^ηαιτία θανάτου στις ΗΠΑ. Παγκοσμίως, πάνω από 80% από τα 200 εκατομμύρια άτομαμε διαβήτη θα πεθάνουν από καρδιαγγειακήνόσο. Ο διαβήτης είναι η κυριότερη αιτία νεφροπάθειας τελικού σταδίου και τύφλωσης στις ΗΠΑ. Άτομα με διαβήτη έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο γιακαρδιακή νόσο και αυξημένο κίνδυνο για εγκεφαλικό, επίσης έχουν μεγαλύτεροκίνδυνο για νευροπάθεια και γάγγραινα. Ο διαβήτης είναι επίσηςσυνδεδεμένος με οξείες μεταβολικές επιπλοκές.

Η στεφανιαία νόσος (CAD) είναι η κορυφαία αιτία θανάτου στις ΗΠΑ και στιςπερισσότερες αναπτυγμένες χώρες. Η στεφανιαία νόσος είναι υπεύθυνη για 500.000θανάτους κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Περίπου 1.5 εκατομμύρια εμφράγματαμυοκαρδίου (ΜΙ), περίπου το ένα τρίτο από τα οποία είναι μοιραίο,συμβαίνουν κάθε χρόνο. Το συνολικό ετήσιο οικονομικό κόστος της στεφανιαίαςνόσου στις ΗΠΑ είναι περίπου 60 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η θνησιμότητα που συνδέεταιμε άλλες παθήσεις που έχουν σχέση με την αντίσταση στην ινσουλίνη περιλαμβάνειτα ακόλουθα:

· PCOS- μηγονιμότητα, ανωμαλίες στον έμμηνο κύκλο, περίσσεια ανδρογόνων.

· Σπάνιεςασθένειες- λιποδυστροφικές καταστάσεις (ηπατική στεάτωση- η κίρρωσητου ήπατος είναι σημαντικός παράγοντας θνησιμότητας)

Η διαθεσιμότητα των νέωνθεραπειών που στοχεύουν την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη των επιπλοκώνέχει βελτιώσει σημαντικά τις προοπτικές επιβίωσης και ποιότητας της ζωής σεασθενείς με σύνδρομο αντίστασης στην ινσουλίνη. Όμως, τα επίπεδα θνησιμότητας παραμένουν σημαντικά ανάμεσα στογενικό πληθυσμό.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ

· Εκπαίδευση ασθενών με αντίσταση στην ινσουλίνηπρέπει να γίνει σχετικά με την φύση της ασθένειας, τη θεραπεία, τονκίνδυνο επιπλοκών, τα πρωτογενή και δευτερογενή μέσα πρόληψης,συμπεριλαμβανόμενης και της υιοθέτησης ενός υγιέστερου τρόπουζωής.

· Εκπαίδευση των μελώντης οικογένειας σχετικά με διάφορα ζητήματα σχετικά με τη ρύθμισηκαι τις εξετάσεις ατόμων σε κίνδυνο.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η εμφάνιση της αντίσταση στηνινσουλίνη εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο της αντίστασης.

· Οι περισσότεροιασθενείς έχουν 1 ή πιο πολλά χαρακτηριστικά του συνδρόμου.

· Πολλοί ασθενείςδεν αναπτύσσουν εμφανή διαβήτη παρά την ακραία αντίσταση στην ινσουλίνη.

· Άλλοι ασθενείς εμφανίζουν περιστατικά σοβαρέςυπεργλυκαιμίες που απατούν μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης(π200 μονάδες): αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να εμφανίσουν τα κλασσικά συμπτώματατου σακχαρώδη διαβήτη, όπως πολυουρία, πολυδιψία, πολυφαγία και απώλειαβάρους.

Οι ασθενείς μπορεί ναεμφανίσουν τα παρακάτω:

· Μεταβολικόσύνδρομο – σημειώστε πως έναςασθενής με μεταβολικό σύνδρομο μπορεί να είναι ασυμπτωματικός παρά την παρουσίακάποιων, ή των περισσότερων από τα συμπτώματα του συνδρόμου αντίστασης στηνινσουλίνης.

· Παχυσαρκία (η πιο κοινή αιτία της αντίστασης στην ινσουλίνη) ήιστορικό περίσσειας σωματικού βάρους.

· Τύπου 2διαβήτης (χρόνιος ή οξύς- κατάτην διάρκεια σοβαρών καταστάσεων στρες)

· Διάγνωση επιπέδωνIGT και IFG

· Ιστορικόβιοχημικών ανωμαλιών, όπως η δισλιπιδαιμία, η οποία αποκαλύπτεταικατά την διάρκεια μιας σειράς εξετάσεων ρουτίνας για καρδιαγγειακή νόσο

· Ιστορικό υπέρτασης

· Συμπτώματα στεφανιαίαςαρτηριακής νόσου

· Συμπτώματα πουσυνδέονται με μακροαγγειοπάθεια (περιφερική αγγειακή νόσος, εγκεφαλικό)

· Μικροαγγειακή στηθάγχη

· Ένας συνδυασμός υπεργλυκαιμίαςκαι αρρενοποίησης εμφανίζεται σε πολλά σύνδρομα αντίστασης στηνινσουλίνη

· Ο τύποςΑ του συνδρόμου αντίστασης, ο οποίος επηρεάζει νέες γυναίκες,χαρακτηρίζεται από σοβαρότατη υπερινσουλιναιμία, που συνήθως εμφανίζεται με παχυσαρκίακαι συμπτώματα υπερανδρογονισμού.

· Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών- οι ασθενείςσυνήθως εμφανίζουν ανωοθηλακιορηξία, χρόνιες διαταραχές στον έμμηνο κύκλο, και συμπτώματα που οφείλονται σε περίσσειαανδρογόνων: ακμή, υπερτρίχωση, απώλεια τριχοφυΐας του τριχωτούτης κεφαλής, αλλά σπάνια σημάδια αρρενοποίησης.

· Σύνδρομο τύπουΒ- μερικοί ασθενείς παρουσιάζουν συμπτώματα υπογλυκαιμίας όπως ιδρώτας,τρέμουλο,ευερεθιστότητακαι ένα διαφοροποιημένο επίπεδο συνείδησης. Η υπογλυκαιμίαείναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ ινσουλινομιμητικών αντισωμάτωνκαι υποδοχέωνινσουλίνης. Μερικοί ασθενείς έχουν αντισώματα που συνδέονται με τηνινσουλίνη που στρέφονται εναντίον της ινσουλίνης, τα οποία μετά την αποσύνδεση,μπορούν να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Συμπτώματα που συνδέονται με τηνανοσολογική αντίδραση (π.χ. αρθραλγία, διογκωμένοι σιελογόνοι αδένες,απώλειας τριχοφυΐας) μπορεί ναεμφανιστούν.

Άλλοι δείκτες των διαταραχώντης αντίστασης στην ινσουλίνη περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

· Σύνδρομο «όψηςξωτικού»- ανώμαλη εμφάνιση προσώπου-καθυστερημένη σωματική ανάπτυξη κατά τηνβρεφική ηλικία

· Λιποδυστροφικέςκαταστάσεις- αντίσταση στην ινσουλίνη, συνήθως κατά την διάρκεια της παιδικήςηλικίας που προοδευτικά οδηγεί σε διαβήτη μετά από αρκετά χρόνια

· Σύνδρομο Werner- χαρακτηριστικά πρώιμης γήρανσης

· Σύνδρομο Rabson- Mendenhall–ανωμαλίεςσε δόντια και νύχια, δερματικές λοιμώξεις

· Σύνδρομουπερτροφικού υποθαλάμου- ανωμαλίες σε δόντια και νύχια, σεξουαλική ανωριμότητα

· Σύνδρομο Alstrom– παιδική τύφλωση, διαταραγμένη ακοή

· Αταξία-τηλεαγγειεκτασία- διαταραχή κίνησης και συμπτώματα που συνδέονται μεανοσολογική ανεπάρκεια, όπως αυξημένη ευαλωτότητα σε πνευμονικές λοιμώξεις

· Μυοτονική δυστροφία-αδυναμία μυών και οπτικά συμπτώματα (καταρράκτης)

ΑΙΤΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ

Η αντίσταση στην ινσουλίνηείναι αποτέλεσμα τόσο κληρονομικών όσο και επίκτητων επιδράσεων.

Κληρονομικά αίτια περιλαμβάνουν μεταλλάξεις

· στους υποδοχείςινσουλίνης,

· τους μεταφορείςγλυκόζης

· στις πρωτεΐνες-διαμεταβιβαστές,

αν και οι πιο κοινές μορφέςπαραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, άγνωστες.

Τα επίκτητα αίτιαπεριλαμβάνουν

· έλλειψη άσκησης,

· δίαιτα,

· φαρμακευτικέςαγωγές,

· υπεργλυκαιμία(τοξικότητα της γλυκόζης),

· αυξημένα ελεύθεραλιπαρά οξέα

· την διαδικασίατης γήρανσης.

Ταξινόμηση των αιτίων που αφορούν προ-υποδοχείς,υποδοχείς και μετα-υποδοχείς.

Οι υποκείμενες αιτίες πουπροκαλούν καταστάσεις αντίστασης στην ινσουλίνη μπορούν να ταξινομηθούν ανάλογαμε το αν το πρωταρχικό τους αποτέλεσμα είναι πριν, κατά ή μετά τον υποδοχέαινσουλίνης.

Αίτια της αντίστασης στηνινσουλίνη που αφορούν τον προ-υποδοχέα:

· Ανώμαλη ινσουλίνη(μεταλλάξεις)

· Αντισώματα κατάτης ινσουλίνης

Αίτια της αντίστασηςινσουλίνης που προκαλούνται από τον υποδοχέα:

· Χαμηλός αριθμόςυποδοχέων (κυρίως, αποτυχία στην ενεργοποίηση της τυροσίνης κινάσης)

· Χαμηλή σύνδεσητης ινσουλίνης

· Μεταλλάξεις τωνυποδοχέων ινσουλίνης

· Αντισώματα πουμπλοκάρουν τους υποδοχείς ινσουλίνης

Αίτια που προκαλούνται από μετα-υποδοχέα:

· Ελαττωματικήμεταβίβαση σήματος

· Μεταλλάξεις του GLUT4 (στην θεωρία, αυτές οι μεταλλάξεις μπορούν αν είναιη αιτία για την αντίσταση στην ινσουλίνη, αλλά οι πολυμορφισμοί στο GLUT4 είναι σπάνιοι)

· Συνδυασμοί τωναιτίων είναι συνήθεις. Για παράδειγμα, η παχυσαρκία, η πιο κοινή αιτία γιααντίσταση στην ινσουλίνη, συνδέεται κυρίως με ανωμαλία μετα- υποδοχέων αλλάσυνδέεται επίσης με μειωμένο αριθμό υποδοχέων ινσουλίνης.

Άλλες καταστάσεις πουταξινομούνται ως καταστάσεις αντίστασης λόγω υποδοχέων ή μετα υποδοχέωνπεριλαμβάνουν τα παρακάτω:

· Σύνδρομο τύπου 1

· Σύνδρομο τύπου 2

· Σύνδρομο «όψηςξωτικού» (leprecaunism)

· Καταστάσειςλιποδυστροφίας

· Αταξία-τηλεαγγειεκτασία

· Σύνδρομο Werner

· Σύνδρομο Rabson- Mendenhall

· Σύνδρομουπερτροφικής υπόφυσης

Ειδικές αιτίες αντίστασης στην ινσουλίνη

· Γήρανση: αυτή μπορεί να προκαλέσει αντίσταση μέσω τηςμειωμένης παραγωγής GLUT-4

· Αυξημένηπαραγωγή ανταγωνιστών της ινσουλίνης.Ένας αριθμός από διαταραχές έχουν συνδεθεί με αυτό το φαινόμενο, όπως το σύνδρομο Cushing, η μεγαλακρίακαι καταστάσεις στρες όπως τραυματισμοί,χειρουργεία, διαβητική κετοξέωση, σοβαρέςλοιμώξεις, ουραιμία και κίρρωση του ήπατος.

· Φαρμακευτικέςαγωγές: Παράγοντες που συνδέονταιμε την αντίσταση στην ινσουλίνη περιλαμβάνουν γλυκοκορτικοειδή (σύνδρομοCushing), κυκλοσπορίνη,νιασίνη και ανταγωνιστές πρωτεάσης. Ηθεραπεία με γλυκοκορτικοειδή είναι μια κοινή αιτία για ανοχή στην γλυκόζη, ενώδιαταραχή στην ανοχή της γλυκόζης μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και με χαμηλήδοσολογία, όταν χορηγείται για μεγάλο χρονικό διάστημα.

· Αντι-ιϊκήθεραπεία για τον ιό HIV: Ηλιποδυστροφία που συνδέεται με τους ανταγωνιστές πρωτεάσης είναι μιααναγνωρισμένη κλινική οντότητα. Τα ανάλογα νουκλεοσίδης έχουν, επίσης, εμπλακείστην ανάπτυξη αντίστασης στην ινσουλίνη.

· Ινσουλινοθεραπεία: Επίπεδα αντισωμάτων κατά της ινσουλίνης (low-titerimmunoglobulin G (IgG) ανοσοσφαιρίνη G) είναι παρόντα στους περισσότερους ασθενείς πουλαμβάνουν ινσουλίνη. Σπάνια, τα αντισώματα έχουν ως αποτέλεσμα σημαντικήαντίσταση των μετα υποδοχέων ινσουλίνης. Ασθενείς με ιστορικό διακεκομμένηςέκθεσης σε θεραπεία με βόεια ινσουλίνη είναι εξαιρετικά ευάλωτοι σε αυτή τηναντίσταση. Κλινικά σημαντική αντίσταση συνήθως εμφανίζεται σε ασθενείς μεπροϋπάρχουσα σημαντική μη- ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη. Αυξημένηκαταστροφή ινσουλίνης στο υποδόριο σημείο ένεσης επίσης έχειενοχοποιηθεί ως προς την αντίσταση στην ινσουλίνη.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Στις ΗΠΑ η συχνότητα τηςαντίστασης στην ινσουλίνη είναι 3% στον γενικό πληθυσμό. Πολλαπλασιαστικήαύξηση παρατηρείται στα άτομα με ανοχή γλυκόζης.

Ένα τέταρτοτου παγκόσμιου πληθυσμού των ενηλίκων θεωρείται ότι έχει μεταβολικό σύνδρομο.Παγκοσμίως, μελέτες δείχνουν μια περισσότερο σημαντική σύνδεση μεταξύ τηςαντίστασης στην ινσουλίνη και τα διάφορα μέρη του μεταβολικού συνδρόμου σελευκά άτομα παρά σε άτομα που ανήκουν σε διάφορες εθνότητες. Η συχνότητα τουσυνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη που αναφέρεται σε πληθυσμούς λευκών είναι 3-16%,ένα ποσοστό μικρότερο από 2% αναφέρεται σε πληθυσμούς Ιαπώνων.

Ευρήματα που επακολούθησαν,όμως, έδειξαν μια όμοια σχέση σε πολλούς πληθυσμούς εθνικών μειονοτήτων. Όπωςκαι να έχει, τα διαθέσιμα συστηματικά αποτελέσματα αφορούν κυρίως πληθυσμούςλευκών. Σημαντικές διαφοροποιήσεις υπάρχουν σε μεθοδολογίες και διαγνωστικάκριτήρια.

Ηλικιακό εύρος στην αντίσταση στην ινσουλίνη

Η αντίσταση στην ινσουλίνη τύπουΑ συνήθως εμφανίζεται σε νεότερους ασθενείς, ενώ ο τύπος Β αντίστασης στηνινσουλίνη εμφανίζεται συχνότερα σεμεγαλύτερες γυναίκες. Γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) συνήθως το παρουσιάζουν περίπου στα 25 έτη. Πολλέςσπάνιες διαταραχές της αντίστασης στην ινσουλίνη εμφανίζονται στην παιδικήηλικία (π.χ. σύνδρομο «όψης ξωτικού»à πρώτος χρόνοςζωής, καταστάσεις λιποδυστροφίας à ηλικίες 6-9 μέχρι τα πρώτα χρόνια της εφηβείας)

Η πιο δυνατή σχέση ανάμεσαστην αντίσταση στην ινσουλίνη και τους παράγοντες κινδύνου καρδιαγγειακής νόσουέχει παρατηρηθεί σε άτομα μέσης ηλικίας παρά σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ανκαι η θνησιμότητα της καρδιαγγειακής νόσου αυξάνεται με την ηλικία.

Παρά την αυξανόμενη επιδημίαπαχυσαρκίας και την αντίσταση της ινσουλίνης σε παιδιά, δεν έχουν αναγνωριστείξεκάθαρα διαγνωστικά κριτήρια και επιπλέον δείκτες. Μια διεθνής ομάδαδιαβούλευσης πρότεινε εναντίον της εξέτασης παιδιών για αντίσταση στην ινσουλίνημε βάση την υπάρχουσα μεθοδολογία και τα υπάρχοντα κριτήρια.

Εύρος εμφάνισης της αντίστασηςινσουλίνης στα δύο φύλα

· Το μεταβολικόσύνδρομο είναι περισσότερο εμφανές σε άντρες μέσης ηλικίας.

· Για τις γυναίκες,ο κίνδυνος για καρδιαγγειακή νόσο είναι αυξημένος μετά την εμμηνόπαυση.

· Το σύνδρομοτων πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) είναιμια ασθένεια που είναι περιορισμένη μόνο στις γυναίκες.

· Τα σύνδρομα τύπουΑ και τύπου Β συνήθως βρίσκονται σε γυναίκες αλλά μπορούν αν εμφανιστούν και σεάντρες.

· Ο υπερανδρογονισμός,η αντίσταση στην ινσουλίνη και το σύνδρομο HAIR-AN (acanthosis nigricans)έχει επίσης προταθεί ως εναλλακτική στον τύπο Α για να περιγραφούν γυναίκες με κληρονομικές μορφέςαντίστασης στην ινσουλίνη και acanthosis nigricans με ωοθηκικό υπερανδρογονισμό αλλά καμίαάλλη φαινοτυπική αλλαγή, όπως καθυστέρηση της ανάπτυξης ή λιποδυστροφία.

Εμφάνιση της αντίστασης στην ινσουλίνησε φυλές και εθνότητες

Το σύνδρομο αντίστασης στηνινσουλίνη βρίσκεται σε όλες τις φυλές. Ο βαθμός εμφάνισης των μεταβλητώνκινδύνου του μεταβολικού συνδρόμου είναι γενικά υψηλότερος ανάμεσα σε λευκούςπληθυσμούς. Όπως και να έχει, τα ποσοστάεμφάνισης των επιμέρους συστατικών του μεταβολικού συνδρόμου έχουν την τάσηνα είναι υψηλότερα ανάμεσα σε μη- λευκούς πληθυσμούς.

Το φαινόμενο acanthosis nigricans, ένα κοινό φυσικό σημείο του συνδρόμου αντίστασηςστην ινσουλίνη, εμφανίζεται σε όλες τις εθνοτικές ομάδες, αλλά η συχνότηταείναι υψηλότερη σε λατινογενείς και αφροαμερικάνους, παρά σε λευκούςπληθυσμούς.

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ

Στην αντίσταση ινσουλίνης,πολλές κλινικές οντότητες αυτής της κατάστασης είναι προφανείς. Η κλινικήετερογένεια μπορεί να εξηγηθεί, τουλάχιστον εν μέρει, σε βιοχημική βάση. Η ινσουλίνηκάνει δεσμούς και δρα κυρίως μέσα από τον υποδοχέα ινσουλίνης καιεπίσης δρα διαμέσου του υποδοχέα του ινσουλινομιμητικού παράγοντα αναπτυξης-1 (IGF-1). Οικυτταρικές φράσεις της ινσουλίνης περιλαμβάνουν μια ευρεία ποικιλίααποτελεσμάτων σε δίαυλους σημάτων μετα-υπόδοχέων μέσα στα κύτταρα στόχους.

Η β υποομάδα του ινσουλινικούυποδοχέα είναι μια τυροσίνη κινάση, η οποία ενεργοποιείται όταν η ινσουλίνη κάνειδεσμούς με την α υποομάδα. Η δραστηριότητα της κινάσης αυτοφωσφορυλιώνεται καιδιαμεσολαβεί σε πολλαπλές δράσεις της ινσουλίνης. Τα επίπεδα ινσουλίνης τουπεριβάλλοντος, ποικίλες σωματικές καταστάσεις, ασθένειες και φάρμακα ρυθμίζουντην πυκνότητα του υποδοχέα ινσουλίνης.

Η ευαισθησία και η έκκριση της ινσουλίνης είναισυνυφασμένες, γι’ αυτό η αντίσταση στην ινσουλίνη έχει ως αποτέλεσμα μεγαλύτερηέκκριση ινσουλίνης για να διατηρηθεί φυσιολογική η γλυκόζη και η ομοιοστασίατων λιπιδίων. Η μαθηματική σχέση μεταξύ της ευαισθησίαςκαι της έκκρισης είναι σε μορφή υπερβολικής καμπύλης. Πολλοίδιαμεσολαβητές θεωρείται ότι στέλνουν μήνυμα στα παγκρεατικά β κύτταρα για νααπαντήσουν στην αντίσταση ινσουλίνης.

Αποτυχία των σημάτωνή των β κυττάρων να προσαρμοστούν αντίστοιχα σε σχέση με τα αποτελέσματα ευαισθησίας στηνινσουλίνη οδηγούν σε

· απαράδεκτα υψηλάεπίπεδα ινσουλίνης,

· διαταραγμένη γλυκόζηνηστείας (IFG),

· διαταραγμένη ανοχήγλυκόζης (IGT)

· τύπου 2 διαβήτη.

Αυτοί οι πιθανοί διαμεσολαβητές μηνυμάτωνπεριλαμβάνουν

· τη γλυκόζη,

· ελεύθερα λιπαράοξέα,

· αυτόνομα νεύρα,

· ορμόνες πουπροέρχονται από λίπη (π.χ. αδιπονεκτίνη)

· την εντερικήορμόνη γλυκογονόμορφο πεπτίδιο 1 (GLP-1). Η ορμόνη αυτή είναι μια ινκρετίνη που διεγείρειτην έκκριση ινσουλίνης, προκαλεί μίτωση των β κυττάρων ενώ σταματά τηναπόπτωση, σταματά την έκκριση γλυκογόνου και καθυστερεί το άδειασμα τουστομάχου με συνολικά αντιδιαβητικά αποτελέσματα.

Οι μηχανισμοί που είναιυπεύθυνοι για τα σύνδρομα αντίστασης στην ινσουλίνη περιλαμβάνουν

· γενετικάελαττώματα ή ελαττώματα κύριωνκυττάρων στόχων,

· αυτοαντισώματα στην ινσουλίνη,

· επιταχυμένη αποδόμησηινσουλίνης.

Με δεδομένο ότι ο μεταβολισμός της γλυκόζης και τωνλιπιδίων, σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τα μιτοχόνδρια για ναπαράγει ενέργεια στα κύτταρα, ημιτοχονδριακή δυσλειτουργία παίζει ένασημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της αντίστασης στην ινσουλίνη και τις επιπλοκέςπου συνδέονται με αυτή.

Η παχυσαρκία (obesity), η πιο κοινή αιτία αντίστασης στην ινσουλίνη,συνδέεται με την μειωμένο αριθμό υποδοχέων και με την αποτυχία των μετα-υποδοχέων να ενεργοποιήσουν την τυροσίνηκινάση. Ενώ η παχυσαρκία και ηαντίσταση στην ινσουλίνη συνδέονται, δενείναι αναγκαστικά συνώνυμα και μπορούν να έχουν ανεξάρτητη και διαφορετικήσυμμετοχή στην αύξηση του κινδύνου για καρδιοαναπνευστική νόσο.

Η λεπτίνη και η γκρελίνηείναι δύο ορμόνες που έχουν μεγάλη επίδραση στην ενεργειακή ισορροπία. Η λεπτίνηείναι ένας μακροπρόθεσμος ρυθμιστής της ενεργειακής ισορροπίας, ενώ καταπνίγειτην πείνα και έτσι επιταχύνει την απώλεια βάρους. Τη ίδια στιγμή, η γκρελίνηείναι μια ορμόνη ταχείας δράσης, που φαίνεται να παίζει ένα ρόλο στην εκκίνησηκάθε γεύματος. Τα παχύσαρκα υποκείμενα έχουν την τάση να έχουν αντίστασηστην λεπτίνη, τα επίπεδα που βρίσκονται στην κυκλοφορία αίματος της ανορεξιογόνουορμόνης λεπτίνης είναι αυξημένα, αλλά τα επίπεδα της ορεξιογόνουορμόνης γκρελίνης είναι μειωμένα. Και οι δύο ορμόνες ερευνώνταιως πιθανά φάρμακα.

Η αντίσταση στην ινσουλίνηπαίζει μεγάλο παθογενετικό ρόλο στην ανάπτυξη του μεταβολικού συνδρόμου, τοοποίο μπορεί να περιλαμβάνει κάποιο ή όλα από τα παρακάτω:

· Υπερινσουλιναιμία

· Τύπου 2 διαβήτηςή ανοχή στη γλυκόζη

· Κεντρική παχυσαρκία

· Υπέρταση

· Δυσλιπιδαιμία η οποία περιλαμβάνει υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων

· Χαμηλά επίπεδαχαμηλής πυκνότητας λιποπρωτείνης (LDL)

· Αυξημένηπηκτικότητα του αίματος- τάση για θρόμβωση (hypercoagulability) που χαρακτηρίζεται από ένα αυξημένο πλασμινογενετικόενεργοποιητή αυξητικό παράγοντα -1 (PAI-1)

· Φλεγμονή και αντιποκυτοκίνες πιθανόν να παίζουν κάποιον ρόλοστην αιτιοπαθογένεια του μεταβολικού συνδρόμου.

· Αυξημένα επίπεδατης C –αντιδρώσαςπρωτεΐνης (δείκτη φλεγμονήςοξείας φάσης) συνδέονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το μεταβολικόσύνδρομο, αναδεικνύοντας το ρόλο μιας χρόνιας, ήπιας φλεγμονής. Σε ένααριθμό μελετών, αυξημένα επίπεδα της CPR προβλέπουν την ανάπτυξη διαβήτη και καρδιαγγειακής νόσου.

Αυξημένα επίπεδα ορού της αδιπονεκτίνης(μιας ορμόνης που παράγεται από των λιπώδη ιστό) και ανεβασμένησυγκέντρωση λεπτίνης είναι επίσηςχαρακτηριστικά των καταστάσεων που συνδέονται με το μεταβολικό σύνδρομο ή τηνκαρδιαγγειακή νόσο.

Η ομεντίνη, μια νέααδιποκίνη, είναι μια πρωτεΐνη που εκφράζεται και εκκρίνεται από τον επιφανειακόκαι όχι τον υποδόριο λιπώδη ιστό, που αυξάνει τηνευαισθησία της ινσουλίνης στα λιποκύτταρα. Τα επίπεδα του πλάσματος της ομεντίνης -1, της μεγαλύτερης isoformστην κυκλοφορία, είναι αντιστρόφως ανάλογα

· με τον ΔείκτηΜάζας Σώματος,

· την περιφέρειατης μέσης,

· τα επίπεδα λεπτίνης

· το σύνδρομο αντίστασηςστην ινσουλίνη,

ενώ είναι ευθέως ανάλογα

· με την αδιπονεκτίνη

· τα επίπεδα της HDL λιποπρωτείνης.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη,η υπερινσουλιναιμίακαι άλλα συστατικά συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακήνόσο: η δυσλειτουργία του ενδοθηλίου είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικότου συνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη. Ο τύπος 2 διαβήτη χαρακτηρίζεται από αυξημένηηπατική αποθήκευση γλυκόζης, αυξημένη περιφερική αντίσταση στηνδράση της ινσουλίνης (λόγω ανωμαλιών σε υποδοχείς και μετα-υποδοχείς) και διαταραγμένηέκκριση ινσουλίνης.

Στους σκελετικούς μύες, πολλέςανωμαλίες, συμπεριλαμβανομένης και της ελαττωματικής μεταφοράς γλυκόζης,μπορούν να προκαλέσουν αντίσταση στην ινσουλίνη. Ο μεταφορέας γλυκόζης -4 (GLUT-4) είναι ο κυριότερος μεταφορέας που αντιδρά στηνινσουλίνη.

Η ινσουλίνη και τα IGF είναι σημαντικοί ρυθμιστές της ωοθηκικής λειτουργίας. Η αντίστασηστην ινσουλίνη και η υπερινσουλιναιμία θεωρούνταιυπεύθυνες για τον υπερανδρογονισμό που είναι χαρακτηριστικός στο σύνδρομοπολυκυστικών ωοθηκών (PCOS). Άλλες χαρακτηριστικές ενδείξεις του συνδρόμουαντίστασης στην ινσουλίνη ή συνδεόμενων καταστάσεων περιλαμβάνουν ποικίλαόργανα, ακόμα και το δέρμα.

Δύο σημαντικές παραλλαγές τωνανωμαλιώντων υποδοχέων ινσουλίνης που συνδέονται με την acanthosis nigricans έχουν περιγραφεί-

· ο κλασσικός τύποςΑ του συνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη, το οποίο συνδέεται με έναναπών ή δυσλειτουργικό υποδοχέα,

· ο τύποςΒ του συνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη, το οποίο οφείλεται σε αυτό-αντισώματαστον υποδοχέα ινσουλίνης. Και τα δύο σύνδρομα συνδέονται με την υπερινσουλιναιμία.

Η υπογλυκαιμία μπορεί ακόμανα εμφανίζεται σε κάποια άτομα με σύνδρομο αντίστασης στην ινσουλίνη, λόγω ενόςμη ανταγωνιστικού φαινομένου των αυτοαντισωμάτων στον υποδοχέα ινσουλίνης. Σεμερικούς ασθενείς με αντισώματα που συνδέονται με την ινσουλίνη, η υπογλυκαιμίαμπορεί να συμβεί όταν η ινσουλίνη αποσυνδέεται από τα αντισώματα πολλές ώρεςμετά από ένα γεύμα.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη μπορείεπίσης να αναπτυχθεί σε κάποιους ασθενείς με τύπου 1 διαβήτη: σεπρόσφατες μελέτες οι Uruskaet al βρήκαν ότι υπάρχει μιαανεξάρτητη σχέση μεταξύ την αντίσταση στην ινσουλίνη και τον κίνδυνο για μικροαγγειοπάθειασε 81 ασθενείς με Τ1 διαβήτη που άρχισαν να παίρνουν εντατικοποιημένη θεραπείαμε ινσουλίνη αμέσως μετά την διάγνωση τους. Οι συγγραφείς αποφάσισαν ότι οιδείκτες αντίστασης στην ινσουλίνη, συμπεριλαμβανομένων των διαστάσεων τηςμέσης, της αναλογίας μέσης- περιφέρειας και των επιπέδων των τριγλυκεριδίωνήταν μεγαλύτεροι στα μέλη της ομάδας με μικροαγγειοπάθεια παρά σε εκείνα χωρίςμικροαγγειοπάθεια. Επίσης, το εκτιμώμενο επίπεδο καύσης γλυκόζης ήτανχαμηλότερο στους ασθενείς με μικροαγγειοπάθεια από ότι στους υπόλοιπους.

Diabetes- You Can Do This

2011-12-23T15:50:00.000+02:00

Επιστροφή στη πατρίδα της ψυχής

2011-11-08T00:21:00.002+02:00

Από πάντα υπήρχε το πατρικόστην Πελοπόννησο, που της χάριζε στέγη τα καλοκαίρια, παιδικά όνειρα κάτω από φεγγαράδες,θάλασσα, το ψαθάκι του παππού, ήλιο και περπάτημα χωρίς πέδιλα όσο μπορεί νααντέξει, μέχρι τον περίβολο της Αγίας Κυριακής με τα βότσαλα, με τη παρέα τωνπαιδιών του χωριού κάτω από το καμπαναριό να σχεδιάζουν το επόμενο παιχνίδι,που και πως.

Εκκλησία γαντζωμένη από τοχεράκι της γιαγιάς, όλοι οι χωριανοί να σε φιλάνε λες και είναι συγγενείς, νασε ρωτάνε ποιανού είσαι, πως σε λένε και πόσων χρονών, προσκύνημα το Δεκαπενταύγουστο,οι παραδοσιακές μουσικές, η χαρά από το κρασί του παππού, να βλέπεις τον παππούνα γελάει και να ετοιμάζει το φαγητό, εικόνες χαμένες μέσα στο παιδικό μυαλό πεντάχρονου,που αναδύονται και δίνουν το παρόν σε αντίθεση με την έλλειψη πολιτισμού,χρημάτων και το συνεχές βουητό του κουτσομπολιού. Ας είναι, τους αγαπάει αυτούςτους ανθρώπους, ακόμα κι αν την κοιτάνε με μισό μάτι, όταν περνάει από τηνπλατεία του χωριού και την συζητάνε, γιατί είναι μεγαλωμένη με έναν διαφορετικότρόπο ζωής από το δικό τους…

Τελείωσε η δουλειά,πληρώθηκαν οι ξένοι εργάτες, και περίμενε να πάρει το ελαιόλαδο έτοιμο,συσκευασμένο. Προτού, πήγε στη Λάκα, την Ντομάτα, την Αγκινάρα, το Αραποσίτι και τα Λιόδεντρα, καλλιεργημένεςπεριοχές γύρω από το χωριό που ήταν τα αντίστοιχα χωραφάκια.

Το καλοκαίρι, ο χωματόδρομοςμύριζε όλος μάραθο, που φύτρωνε στην άκρη του δρόμου, το μάζευαν και έφτιαχνανπίτες.

Και την άνοιξη, μερικάχωράφια ήταν μωβ, από τη άγρια λεβάντα, που μοσχοβολούσε όταν την έτριβεςανάμεσα στις παλάμες σου.

Σε άλλα χωράφια, το χρόνο της αγρανάπαυσης,άφηναν να φυτρώσει γλυκόριζα, μάζευαν τις ρίζες το φθινόπωρο και έφτιαχνανγιατρικό για το κρύωμα, το χειμώνα που ερχόταν.

Αναρωτιόταν: όλα αυτά ταάκουσε ή τα έζησε ξανά στο παρελθόν; Στο γυρισμό έχασε το δρόμο. Αναμενόμενο.Μόνο που δεν ένιωσε φόβο, στο ύπαιθρο, κοίταξε το φεγγάρι, όλα ήταν οικεία,προσανατολίστηκε με έναν παλιό χάρτη του μυαλού και έφτασε στο σπίτι.

Κοιμήθηκε στο ξύλινο κρεβάτι,ακούγοντας ήχους της σιωπής και ξύπνησε από πουλιά, καρδερίνα σε δέντρο τουκήπου και αηδόνι στο περβάζι. Ο καφές, ελληνικός στο γκαζάκι, βαρύς γλυκός μεκαϊμάκι μια χαρά, όπως τον έφτιαχναν εδώ και 60 χρόνια, σε φλιτζάνι από την προίκατης γιαγιάς. Χαμογέλασε, τόση νοσταλγία, σε λίγο θα φορέσει το «μαντιλώ»τηςρουμελιώτισσας και θα πάει να μαζέψει φρούτα από τα δέντρα του κήπου. Αστείο ήαληθινό;

Ήξερε ότι πατρίδα είναι οιάνθρωποι και όχι οι σημαίες και τα σύνορα. Γι’ αυτό και η ουτοπία τηςεπιστροφής στην πατρίδα της ψυχής γίνεται αληθινή. Κάθε φορά που θυμάσαι τουςανθρώπους και τις ψυχές. Ενώ αναλογίζεσαι από πού ξεκίνησες, που περιπλανήθηκεςκαι που θέλεις να πας.

Το φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας στον κόσμο: εκπροσώπηση διαβητικών και δικαιώματα στην περίθαλψη

2011-11-01T05:32:00.000+02:00

Ήταν τέλος Αυγούστου, όταν μου ζητήθηκε από τη φίλη, διαβητική και άτομο που αγωνίζεται για τη θεραπεία του διαβήτη (αρθρογραφεί και συμμετέχει ως ομιλήτρια σε ημερίδες) Allison Nimlos, να παρουσιάσω ένα guest blog post, για να μάθουν οι φίλοι διαβητικοί του κόσμου, την κατάσταση στην Ελλάδα.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως στο εξωτερικό, κάνοντας έρευνα, αξιολογούν και δίνουν έμφαση σε μια έγκυρη και τεκμηριωμένη φωνή! Ελπίζω να αλλάξει η νοοτροπία και στην Ελλάδα, γιατί φαίνεται ότι στο εξωτερικό είμαστε αποδεκτοί..."έξω πάμε καλά".
Η στήριξη και η αλληλεγγύη που έχω λάβει από όλους τους φίλους αποτελεί, εκτός από ένα έντονο συναίσθημα, απαρχή για σκέψεις και επιβεβαίωση των απόψεών μου για την πραγματική ουσία της ζωής. Αφορά το να δίνεις, όχι να παίρνεις.
Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στις 7 Οκτωβρίου στον διαδικτυακό τόπο http://diabetesmine.com : Life with Diabetes in Greece
(Special Thanks to Allison, for giving me a great chance.)

Ο Άγιος Δημήτριος του "μη με ξεχάσεις"

2011-10-30T12:52:00.001+02:00

Μου έδωσε την εντύπωση πως «πρέπει». Περίεργο, τα «πρέπει» δεν σήμαιναν ποτέ τίποτα στην ζωή του. «Να είμαστε ανάμεσα σε άλλους, μέσα στην κοινωνία». Κι έτσι πήγα μαζί του. Προχώρησε κουρασμένος. Νόμιζα ότι έφταιγε απλά το ότι ο δρόμος ήταν ανήφορος. Όμως, πάντα δεν είναι; Ξεχνούσα ότι πάντα έπαιρνε τον δύσκολο μακρύ δρόμο.

Πλησιάσαμε αργά, σπρώχνωντας ανάμεσα στο πλήθος. Δεν μιλούσε, δεν σχολίαζε όπως πάντα. Έτσι άρχισα να σχολιάζω εγώ. Για τους μετανάστες, που είχαν κατακλύσει την περιοχή μας, που πουλούσαν εικόνες, με νέον φωτάκια να αναβοσβήνουν, κιτς καθολικά είδωλα, που προσφέρονταν από μουσουλμάνους πακιστανούς. Για ασιάτες που δεν πίστευαν σε κανέναν θεό και πουλούσαν γυναικεία εσώρουχα και φόρμες και τζην, λες και ήταν στο παζάρι της λαικής. Για μοναχές που έφερναν έσοδα στην επαρχιώτικη μονή τους, πουλώντας το Χριστό με μορφή κεριού στις ευσεβείς συνταξιούχες και γεροντοκόρες θεούσες συνομίληκες τους, που έμεναν στην Αθήνα, και ζητούσαν οδηγίες για το προσκύνημα-τάμα τον άλλο μήνα, στο μοναστήρι του «Καθαρού Αέρα». Είπα: πουλάμε την πίστη μας ή ξεπουλάμε τον εαυτό μας; Εκείνος σιωπηλός. Δεν είχε την δύναμη να πει δυο κουβέντες για την κοινωνική παθογένεια της λαθρομετανάστευσης, ούτε για το ξεπούλημα της ψυχής…Τα άσχημα προμηνύματα, διαίσθησης γυναικείας, συννέφιασαν τον ουρανό μου. Ήξερα και τον άφησα μόνο του. Να προχωρά βήμα βήμα στον ανήφορο. Τότε ήταν η κρίσιμη στιγμή για να δεχτεί βοήθεια. Δεν ζήτησε, δεν δέχτηκε ποτέ. Όχι γιατί ήταν άντρας. Αλλά γιατί αν σωριαζόταν στα χέρια μου, δεν θα μπορούσα να τον κουβαλήσω σπίτι μας.

Το πανηγυράκι συνεχιζόταν στο περίβολο. Έξω ακούγονταν δυνατά ηπειρώτικα, από την καντίνα με τα σουβλάκια. Και από τον πάγκο με τα φτηνιάρικα Cd, ακούγεται η επιτυχία του νέου κρητικού οργανοπαίχτη Ψαροκόκκαλου. Κάποιοι χοροπηδούσαν ήδη με τις χοντρές κοιλιές τους στον αέρα, μερακλωμένοι από τις κερασμένες ρακές. Η ανυπόφορη τσίκνα των δήθεν θυσιών, μου ‘φερε αναγούλα. Προσπεράσα τη χαρά των μεθυσμένων υποκριτών, που έψαχναν ευκαιρία να πιουν για να ξεχάσουν την τελειωμένη ζωή τους.

Εκείνος είχε ήδη φύγει. Ζήτησε καταφύγιο μέσα στο ναό και μου είπε: κάθισε. Μέσα στην ησυχία, δεν μιλούσε κανείς μας. Πολλή ώρα σιωπή, κατανυκτική καλόδεχτη επικοινωνία χωρίς λόγια. Μου είπε: μη μιλάς. Και μετά, χωρίς να με κοιτάει: μη με ξεχάσεις. Μετά σηκώθηκε και βγήκε έξω. Στο κομφούζιο της ζωής, στο φαντάζιο της βαβούρας των ημιευτυχισμένων ανθρώπων του ώπα.

Ζαλίστηκε, κλονίστηκε αλλά δεν έπεσε. Προχώρησε ως τις βυζαντινές εικόνες, μια από αυτές την πήρε μαζί του τελικά, μαζί με την «Κώμη Της Βερενίκης», το βιβλίο που δεν πρόλαβε να διαβάσει. Αυτό που αγόρασε για μένα ήταν μια μικρή τέτρακτυς. Την έκρυψε μέσα στην φούχτα του, άνοιξε τη δική μου, την φώλιασε μέσα και μου είπε: «να το φοράς».

Μετά ξεκίνησε το δρόμο του γυρισμού. Λίγα βήματα, σταματούσε, η δύσπνοια, ξεκινούσε, ο βήχας. Άρχισε να παραπαίει, κοντά στην μικρή πλατεία. Πιάστηκε από τον τοίχο ενός εγκαταλελειμένου νεοκλασικού των Αμπελοκήπων. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Εγώ περπατούσα πίσω του πια. Άπλωσε το χέρι: πρέπει να με πας σπίτι. Δεν πρόλαβα. Άρχισε έναν παροξυσμικό βήχα που άφησε αίμα στην παλάμη του. Το δικό του προσωπικό πνευμονικό οίδημα, αυτό που περίμενε πάντα. Μου είπε: πάμε τώρα. Φτάσαμε δίπλα, στο σπίτι μας, σφιχτά αγκαλιασμένοι, στηρίζοντας ο ένας τις τραγικές ανασφάλειες του άλλου. Δε τον ξαναείδα ποτέ έτσι.

Έφυγε δέκα μέρες μετά, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν. Μην ανησυχείς, ψυχή μου, εγώ δεν ξεχνάω..

Η αυτοεκτίμηση του εφήβου με διαβήτη

2011-10-21T15:34:00.000+03:00

Ο έφηβος με διαβήτη έχει να αντιμετωπίσει ένα εσωτερικό βιολογικό περιβάλλον που παρουσιάζει σταθερές διακυμάνσεις, ένα μεταβαλλόμενο επίσης ψυχολογικό χώρο εντός του, εξαιτίας της εφηβείας, και στην εποχή μας, ένα συχνά ανακατατασσόμενο εξωτερικό περιβάλλον. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι η ψυχική του ισορροπία είναι επισφαλής. Ας εξετάσουμε λοιπόν αυτή την υπόθεση και ας δούμε πόσο δικαιολογημένη είναι.
Ο διαβήτης είναι μια ασθένεια με μεγάλες απαιτήσεις για θεραπεία και αυτοέλεγχο. Προβλήματα παρουσιάζονται από την έλλειψη πειθαρχίας ως προς το είδος της τροφής και το ωράριο του φαγητού, τις ενέσεις ινσουλίνης και τον έλεγχο της γλυκόζης. Ο φόβος του θανάτου και των επιπλοκών του διαβήτη παραμονεύει πάντα, μεγεθύνεται από την φαντασία του παιδιού και καλλιεργείται από το ιατρικό προσωπικό και τους γονείς. Μεγάλη επίδραση στον έλεγχο του διαβήτη έχουν το οικογενειακό περιβάλλον και οι προσωπικότητες των γονιών.
Με αυτές τις προϋποθέσεις, τα διαβητικά παιδιά φτάνουν στην εφηβεία για να αντιμετωπίσουν αυτή τη φάση της ανάπτυξης της αυτονομίας και της ταυτότητας του ατόμου.
…..Ο καθηγητής D. Milrod γράφει ότι η επιθυμητή εικόνα του εαυτού και το ιδανικό εγώ ρυθμίζουν την αυτοεκτίμηση, η οποία ανυψώνεται όταν πλησιάζουμε επιθυμητές αξίες και χαμηλώνει όταν αποτυγχάνουμε. Όταν πλησιάζει κανείς την επιθυμητή εικόνα του εαυτού, δημιουργείται ένα αίσθημα υπερηφάνειας πολύ προσωπικό. Όταν δεν μπορεί να ζήσει κανείς ώστε να πλησιάσει αυτή την επιθυμητή εικόνα εαυτού, καταλαμβάνεται από αισθήματα ντροπής, κατωτερότητας και ταπείνωσης.
…Στη βιβλιογραφία αναφέρεται ότι οι πιο συχνές διαταραχές που παρουσιάζουν οι έφηβοι με διαβήτη είναι η κατάθλιψη και το άγχος….Η κλινική εμπειρία μας δείχνει ότι τα παιδιά και οι έφηβοι με διαβήτη έχουν μειωμένη αυτοεκτίμηση, η οποία σχετίζεται με την επιθυμητή εικόνα του εαυτού, την οποία δεν μπορούν να πλησιάσουν, γιατί οι αναπαραστάσεις του εαυτού, με τις παραμορφώσεις που έχουν υποστεί, απέχουν πολύ από την επιθυμητή εικόνα. Το χάσμα αυτό προκαλεί ντροπή και η ντροπή είναι ένα αίσθημα στο οποίο αναφέρονται συχνά οι έφηβοι με διαβήτη. Γι αυτό και η ύπαρξη του διαβήτη κρατιέται μυστική από περισσότερο από το 50% των εφήβων που εξετάσαμε.
…Είναι προφανές ότι η εικόνα του εαυτού στην εφηβεία είναι μια σχετική έννοια, η οποία επηρεάζεται από την ένταση της διαφοράς του ατόμου από το κοινωνικό περιβάλλον. Μια 16χρονη λέει ότι φοβάται τον οίκτο των φίλων ή φοβάται μήπως πουν κάτι και τη πειράξουν, αναφερόμενη στην ναρκισσιστική πληγή η οποία θα προκληθεί.
…Επίσης η φυσική ελκυστικότητα συσχετίζεται θετικά μα την αυτοεκτίμηση του ατόμου. Αρκετοί έφηβοι με διαβήτη αισθάνονται άσχημα για το σώμα τους, παρατηρώντας τη λιποδυστροφία που αναπτύσσεται στα σημεία της ένεσης. Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά με διαβήτη έχουν αλλοιωμένη την εικόνα του σωματικού εγώ. Όχι μόνο η ελκυστικότητα αλλά και η αποτελεσματικότητα του (οι φυσικές ικανότητες, δηλαδή) συνδέονται με την έννοια της αυτοεκτίμησης. Και παρόλο που υπάρχουν πρωταθλητές με διαβήτη, πολλά παιδιά φοβούνται το αίσθημα ζάλης και αδυναμίας που φέρνει η υπογλυκαιμία. Αυτή η αίσθηση του διαφορετικού και η ντροπή για το σώμα έχει ως αποτέλεσμα αρκετές φορές την απόσυρση του εφήβου. ¨ένα αγόρι δήλωσε «απογοητεύτηκα όταν άκουσα στο σεμινάριο ότι οι άντρες μεταφέρουν γενετικά το διαβήτη.» Μια 17χρονη συμπληρώνει ότι θα κρατήσει μυστικό από το αγόρι της ότι έχει διαβήτη.
….Γενικά η εικόνα του εαυτού βελτιώνεται καθώς μπαίνει κανείς στο τέλος της εφηβείας. Ο έφηβος προσαρμόζεται περισσότερο στο σώμα του, χωρίς αυτό να σημαίνει το ότι το έχει αποδεχτεί. Μετά τα 17 με 20 χρόνια αρχίζει η αποδοχή της ασθένειας, η αποδοχή του σώματος δηλαδή, το οποίο δεν είναι τέλειο στη λειτουργία του, αλλά παρ’όλα αυτά έχει αρκετές ικανότητες. Όταν συνεχίζεται ο κακός μεταβολικός έλεγχος, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αποδοχή της ασθένειας, δηλαδή του πάσχοντος σώματος.
…Κατά την ψυχοθεραπεία, ο διαβητικός έφηβος με κακό μεταβολικό έλεγχο θα βοηθηθεί να πενθήσει τη χαμένη τελειότητα του σώματος. Θα εκφράσει το φόβο της απόρριψης από τους γονείς που τους απογοήτευσε με την εμφάνιση του διαβήτη, καθώς και το θυμό του προς τους γονείς, οι οποίοι μπορεί να τον απορρίψουν εξαιτίας του διαβήτη ή της ανυπακοής του ως προς τη φροντίδα του διαβήτη. Ο 20χρονος Νίκος, μέσω της έκφρασης αυτών των συναισθημάτων πένθους και της αποδοχής από το θεραπευτή, είπε κάποια στιγμή κατά τη θεραπεία: «Έμαθα να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται.»

Παρόμοια λόγια με του Νίκου εξέφρασε και η Άννα, 19 χρόνων, φοιτήτρια, η οποία όντας σε κατάθλιψη έκανε απόπειρες αυτοκτονίας, άλλοτε παίρνοντας υπερβολική δόση ινσουλίνης και άλλοτε μην παίρνοντας ινσουλίνη, με συνέπεια τη μεταφορά της σε κώμα στο νοσοκομείο. Είπε η Άννα, αφού μπόρεσε να πενθήσει, εκφράζοντας τη λύπη, το θυμό, τους φόβους και την ντροπή της, «Κατάλαβα ότι αυτό το σώμα είναι το μόνο που διαθέτω και πρέπει να το προσέχω»
Θα συνοψίσω λέγοντας ότι παρόλο που υπάρχουν υγιείς περιοχές στην αυτοεκτίμηση του εφήβου με διαβήτη, η αυτοεκτίμηση και επομένως η ψυχική του ισορροπία του είναι σε κίνδυνο, από την ντροπή που νιώθει για το σώμα του. Αυτή ακριβώς η ντροπή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει «ο αναστολέας του συνεχούς ενδιαφέροντος για τη ζωή και την απόλαυσή της».

Μάγδα Λιακοπούλου (ψυχίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»)
Κείμενο: Ο έφηβος με σακχαρώδη διαβήτη (σελ.201), από το βιβλίο: Εφηβεία: Ένα Μεταβατικό Στάδιο (εκδ.Καστανιώτη)

Δώσε τα όλα, λοιπόν.

2011-09-21T01:01:00.001+03:00

Όταν βρίσκεσαι εκεί, τις περισσότερες φορές, αφήνεσαι και γλυστράς αθέλητα, ως την άβυσσο…αλλά έπειτα νιώθεις να πνίγεσαι, ξέρεις ότι σου κάνει κακό και θες να ξεφύγεις, αλλά και ξέρεις ότι δεν έχεις τη δύναμη και θέλεις να μείνεις, να σ ’αφήσουν ήσυχο.

Αυτοί που σ’ αγαπούν θέλουν να σε τραβήξουν, αλλά εσύ τους απωθείς γιατί δεν καταλαβαίνεις` ανήκουν στον παλιό κόσμο και όχι στον αυτοδιαλυμένο εαυτό σου. Η καθημερινότητα βαραίνει σαν γρανίτης. Το σώμα σου φανερά καταρρέει, οι αντοχές σου εξαντλούνται και η ψυχή σου μοιάζει να είναι κλεισμένη σε κλουβί. Απελευθέρωσέ την από την κατάθλιψη, φώναξε δυνατά στον διπλανό σου, ούρλιαξε, ξέσκισε τα πνευμόνια σου, λέγοντας ότι δεν αντέχεις άλλο…Δεν φταίει μόνο η κατάσταση, φταίει η αντιμετώπιση της κατάστασης από τον καθένα. Ξέχασες την αξιοπρέπεια; σε ξεχνάει κι αυτή. Πουλιέσαι στα παζάρια εργασίας. Ξέχασες την ελπίδα; Σε ξεχνάει κι εκείνη, κοιτώντας σε κατάματα, ρωτώντας που αφιέρωσες τη ζωή σου. Ξέχασες τη θυσία; Νομίζεις ότι θυσία σημαίνει να βάλουμε φωτιά στον εαυτό μας στη μέση του Συντάγματος, να αυτοπυρποληθούμε ή να αυτοχειριαστούμε, ελλείψει χρημάτων. Ϊσως θυσία σημαίνει να βγούμε από το βόλεμά μας, έτσι απλά. Και να επενδύσουμε στο όνειρο, γιατί πια λεφτά δεν υπάρχουν. Και να πλησιάσουμε αυτόν που μας χρειάζεται, με καλές προθέσεις. Ταπεινά. Δώσε τα όλα, λοιπόν. Γιατί δεν θα τα χρειαστείς, εκεί που πάμε.

Νιώθεις έρημος και αβοήθητος….Τότε δεν πρέπει κανείς να σ’ αγαπά. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις είναι ένα βλέμμα που θα σε κάνει να θυμηθείς ότι υπάρχεις. Δεν ωφελεί να ενδιαφερθεί κάποιος για σένα, θα βολευτείς στον εαυτό σου και θα χαθείς.

Πρέπει να βρεις τη δύναμη να θελήσεις να συναντήσεις αυτό το βλέμμα…

ADD/ADHD

2011-09-20T02:32:00.000+03:00

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ADD/ADHD

(http://www.helpguide.org)

(Article: Adult ADD - ADHD Signs, Symptoms, Effects, andTreatment./ Translation: Lena Zafeiriou)

Χάνεις τη συγκέντρωση σου χωρίς να το καταλάβεις; (ακόμα και στο μέσο μιας συζήτησης)
Δυσκολεύεσαι να κρατήσεις την προσοχή σου ή να εστιάσεις σε έργα όπως διάβασμα ή το να ακούσεις κάποιον;
Προσπαθείς υπερβολικά να ολοκληρώσεις κάτι, ακόμα κι όταν είναι απλό;
Έχεις μια τάση να μην δίνεις σημασία στη λεπτομέρεια, που οδηγεί σε λάθη και μη ολοκληρωμένη δουλειά;
Είσαι πολύ κακός ακροατής, δυσκολεύεσαι να θυμηθείς συνομιλίες και να ακολουθήσεις οδηγίες;
Έχεις τάση για εναντίωση σε ό,τι σου λένε, αμφισβητείς άκριτα τα πάντα, βλέπεις καχύποπτα τις καλές προθέσεις, γιατί συναισθηματικά δεν κατανοείς τι θέλουν οι άλλοι από σένα;
Διαθέτεις κακές οργανωτικές δεξιότητες; (σπίτι, γραφείο ή αυτοκίνητο είναι πολύ ανακατεμένα και γεμάτα άχρηστα αντικείμενα)
Έχεις τάση να καθυστερείς να ασχοληθείς με το καθάρισμα;
Αντιμετωπίζεις συχνά πρόβλημα στο να αρχίζεις ή να τελειώνεις ένα έργο;
Έχεις μια τάση να καθυστερείς πάντα στα ραντεβού;
Συχνά ξεχνάς ραντεβού, υποχρεώσεις και προθεσμίες;
Συνεχώς χάνεις ή βάζεις σε λάθος μέρος πράγματα; (όπως κλειδιά, πορτοφόλι, τηλέφωνο, έγγραφα, λογαριασμούς)
Κάνεις συχνά κακή εκτίμηση του χρόνου που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί μια ενέργεια;
Συνεχώς διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε ή μιλάς την ίδια στιγμή μ’ αυτούς;
Έχεις κακό αυτοέλεγχο;
Πετάς σκέψεις που είναι αγενείς ή ανάρμοστες, χωρίς να το σκεφτείς;
Έχεις τάσεις εξάρτησης;
Ενεργείς αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες;
Έχεις πρόβλημα να συμπεριφερθείς με κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους;
Ζεις με την αίσθηση ότι δεν έχεις καταφέρει αρκετά;
Δεν αντιμετωπίζεις καλά την απογοήτευση;
Αγχώνεσαι και μπλοκάρεις εύκολα;
Αντιμετωπίζεις συχνά ευερεθιστότητα και αλλαγές διάθεσης;
Βρίσκεις δύσκολο το να βρεις κίνητρα, να κινητοποιηθείς;
Νιώθεις υπερευαισθησία στην κριτική;
Θυμώνεις γρήγορα και με εκρηκτικό τρόπο;
Βιώνεις, μερικές φορές, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθηση ανασφάλειας
Έχεις την αίσθηση διαρκούς ανησυχίας, ανυπομονησίας;
Έχεις την τάση να παίρνεις ρίσκα;
Νιώθεις πως βαριέσαι εύκολα;
Κάνεις σκέψεις που τρέχουν, ξεφεύγουν, αλλάζουν γρήγορα:
Έχεις δυσκολία να μείνεις ήσυχος, συνεχώς κάνεις κινήσεις:
Έχεις την τάση να αναζητάς κάτι συναρπαστικό;
¨Όποτε είσαι αγχωμένος, μιλάς συνεχώς;
Συνηθίζεις να κάνεις χίλια πράγματα την ίδια στιγμή;

Συμπτώματα ADD/ADHD : Δυσκολία συγκέντρωσηςκαι διαταραχή προσοχής

Οι άνθρωποι με ADHD συχνά δυσκολεύονται να μείνουνεστιασμένοι, και να συγκεντρωθούν σε καθημερινά, απλά έργα. Για παράδειγμαμπορεί εύκολα να διαταραχθεί η προσοχή τους από άσχετα ερεθίσματα, όπως εικόνεςκαι ήχοι. Γρήγορα «πηδάνε» από την μια δραστηριότητα σε άλλη ή βαριούνται πολύσύντομα. Συμπτώματα σ’ αυτή τη κατηγορία μερικές φορές παραβλέπονται, γιατίείναι λιγότερο ηχηρά σε σχέση με την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα,αλλά είναι το ίδιο ενοχλητικά.

Χάνεις τη συγκέντρωση σου χωρίς να το καταλάβεις(ακόμα και στο μέσο μιας συζήτησης)
Δυσκολεύεσαι να κρατήσεις την προσοχή σου ή ναεστιάσεις σε έργα όπως διάβασμα ή το ναακούσεις κάποιον
Προσπαθείς υπερβολικά να ολοκληρώσεις κάτι,ακόμα κι όταν είναι απλό
Έχεις μια τάση να μην δίνεις σημασία στηλεπτομέρεια, που οδηγεί σε λάθη και μη ολοκληρωμένη δουλειά
Είσαι πολύ κακός ακροατής, δυσκολεύεσαι ναθυμηθείς συνομιλίες και να ακολουθήσεις οδηγίες
Έχεις τάση για εναντίωση σε ό,τι σου λένε,αμφισβητείς άκριτα τα πάντα, βλέπεις καχύποπτα τις καλές προθέσεις, γιατίσυναισθηματικά δεν κατανοείς τι θέλουν οι άλλοι από σένα

Συμπτώματα ADD/ADHD: υπέρ-εστίαση (hyperfocus)

Ενώ γνωρίζουμε ότι κάποιος με ADHD έχει πρόβλημα στο να εστιάσει σε κάτι που δεν βρίσκει ενδιαφέρον, ωστόσο υπάρχεικαι η άλλη πλευρά: η τάση να εστιάζει υπερβολικά σε έργα που του προσφέρουνδιέγερση και τον ανταμείβουν με καλή διάθεση. Αυτό το παράδοξο σύμπτωμα λέγεταιυπέρ-εστίαση.

Η υπέρ-εστίαση είναι στην πραγματικότητα ένας μηχανισμόςαντιμετώπισης της έλλειψης προσοχής- ένας τρόπος να συντονιστείς και να βγάλειςτο χάος έξω από τη ζωή σου. Στην πραγματικότητα η τάση μπορεί να είναι τόσοδυνατή ώστε να ξεχάσεις οτιδήποτε άλλο γύρω σου. Για παράδειγμα μπορεί να είσαιτόσο αφοσιωμένος σε ένα βιβλίο, μια ταινία ή τον υπολογιστή σου, που να χάσειςτην αίσθηση του χρόνου και να μην κάνεις πράγματα που θα έπρεπε να γίνουν. Ηυπέρ-εστίαση μπορεί να είναι θησαυρός όταν μπορεί να διοχετευτεί σε παραγωγικέςασχολίες, αλλά μπορεί να οδηγήσει επίσης σε προβλήματα στην εργασία και τιςσχέσεις, αν αφεθεί χωρίς έλεγχο.

Συμπτώματα ADD/ADHD : αποδιοργάνωση και τάσηνα ξεχνάς

Όταν έχει κανείς ADD/ADHD,η ζωή συχνά φαίνεται χαοτική και εκτός ελέγχου. Το να είσαι οργανωμένος και να έχειςτον έλεγχο της ζωής σου, μπορεί να είναι μια εξαιρετική πρόκληση- όπως το ναξεχωρίζεις ποιες πληροφορίες είναι άσχετες για το παρόν έργο, το να βάζειςπροτεραιότητες στα πράγματα που πρέπει να γίνουν, το να ελέγχεις την πρόοδοέργων και ευθυνών και να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου. Κοινά συμπτώματααποδιοργάνωσης και τάσης να ξεχνάς περιλαμβάνουν:

Κακές οργανωτικές δεξιότητες (σπίτι, γραφείο ήαυτοκίνητο είναι πολύ ανακατεμένα και γεμάτα άχρηστα αντικείμενα)
Τάση να καθυστερείς να ασχοληθείς με τοκαθάρισμα
Πρόβλημα στο να αρχίζεις ή να τελειώνεις έναέργο
Χρόνια τάση να καθυστερείς στα ραντεβού
Συχνά ξεχνάς ραντεβού, υποχρεώσεις καιπροθεσμίες
Συνεχώς χάνεις ή βάζεις σε λάθος μέρος πράγματα(όπως κλειδιά, πορτοφόλι, τηλέφωνο, έγγραφα, λογαριασμούς)
Κακή εκτίμηση του χρόνου που χρειάζεται για ναολοκληρωθεί μια ενέργεια

Συμπτώματα ADD/ADHD: παρορμητικότητα

Μπορεί να έχεις πρόβλημα να ελέγξεις τη συμπεριφορά σου, τασχόλια ή τις αντιδράσεις σου. Μπορεί να δρας προτού σκεφτείς, ή να αντιδράςχωρίς να υπολογίζεις τις συνέπειες. Μπορεί να διακόπτεις τους άλλους, ναπετάγεσαι κάνοντας σχόλια ή να πετάς από το ένα έργο στο άλλο, χωρίς ναδιαβάζεις τις οδηγίες. Αν έχεις προβλήματα παρόρμησης, το να είσαι υπομονετικόςείναι εξαιρετικά δύσκολο. Μπορεί να πας κατευθείαν πάνω σε καταστάσεις ή ναβρεις τον εαυτό σου να εμπλέκεται σε πιθανόν ριψοκίνδυνες συνθήκες. Παλεύεις μετις παρορμήσεις σου, αν:

Συνεχώς διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε ήμιλάς την ίδια στιγμή μ’ αυτούς
Έχεις κακό αυτοέλεγχο
Πετάς σκέψεις που είναι αγενείς ή ανάρμοστεςχωρίς να το σκεφτείς
Έχεις τάσεις εξάρτησης
Ενεργείς αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς τιςσυνέπειες
Έχεις πρόβλημα να συμπεριφερθείς με κοινωνικά αποδεκτούςτρόπους (όπως το να κάθεσαι ήσυχος κατά την διάρκεια ενός μίτινγκ με μεγάληδιάρκεια)

Συμπτώματα ADD/ADHD: συναισθηματικέςδυσκολίες

Τα άτομα με ADD/ADHD μπορεί να δυσκολεύονταινα διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, ειδικά τα αισθήματα του θυμού και της απογοήτευσης.Κοινά συναισθηματικά συμπτώματα του ADD/ADHD περιλαμβάνουν:

Αίσθηση ότι δεν έχεις καταφέρει αρκετά
Δεν αντιμετωπίζεις καλά την απογοήτευση
Αγχώνεσαι και μπλοκάρεις εύκολα
Ευερεθιστότητα και αλλαγές διάθεσης
Προβλήματα στο να βρεις κίνητρα να κινητοποιηθείς
Υπερευαισθησία στην κριτική
Θυμώνεις γρήγορα και με εκρηκτικό τρόπο
Χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθηση ανασφάλειας

Συμπτώματα ADD/ADHD: υπερκινητικότητα

Μπορεί να έχεις πολύ ενέργεια και να είσαι συνεχώς σεκίνηση, σαν να ζεις με μια μηχανή μέσα σου. Συμπτώματα ADD/ADHD περιλαμβάνουν:

Αίσθηση διαρκούς ανησυχίας, ανυπομονησίας
Τάση να παίρνεις ρίσκα
Βαριέσαι εύκολα
Σκέψεις που τρέχουν
Δυσκολία να μείνεις ήσυχος, συνεχώς κάνειςκινήσεις
Αναζητάς διέγερση
Μιλάς συνεχώς
Κάνεις χίλια πράγματα την ίδια στιγμή

Η αδιάγνωστη διαταραχή ADD/ADHD έχει συνέπειες σε ευρύφάσμα δραστηριοτήτων

Το ADD/ADHD ανμείνει χωρίς διάγνωση και θεραπεία μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε όλουςτου τομείς της ζωής:

Σωματικάκαι ψυχικά προβλήματα : Βουλιμία, κατάχρηση ουσιών, άγχος, χρόνιο στρες –πίεση, και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μπορείς επίσης να βρεθείς σε ανεξέλεγκτες καταστάσειςλόγω παραμέλησης ιατρικών ραντεβού, αγνόησης ιατρικών οδηγιών, και αποφυγήςλήψης ζωτικών φαρμάκων
Δουλειάκαι οικονομικά προβλήματα: Τα άτομα με συμπτώματα ADD/ADHD συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα με την καριέρα τους καιέχουν μια ισχυρή αίσθηση ότι δεν καταφέρνουν τίποτα. Μπορεί να έχεις πρόβλημανα κρατήσεις μια σταθερή δουλειά, να ακολουθήσεις κανόνες, να κρατήσεις προθεσμίεςκαι να δουλέψεις σε ωράριο 9-5. Το να διαχειριστείς οικονομικά μπορεί να είναιεπίσης ένα πρόβλημα: μπορεί να αγωνίζεσαι με απλήρωτους λογαριασμούς, χαμέναέγγραφα, καθυστερημένες πληρωμές ή χρέη λόγω παρορμητικών αγορών.
Προβλήματασχέσεων: τα συμπτώματα ADD/ADHD μπορούν να βάλουν σεδοκιμασία τις σχέσεις στην δουλειά, την οικογένεια και την αγάπη. Μπορεί νανιώθεις απηυδισμένος από τις ενοχλήσεις των αγαπημένων σου να συμμορφωθείς νακαθαρίσεις να ακούς με μεγαλύτερη προσοχή ή να οργανωθείς καλύτερα. Αυτοί πουείναι κοντά σου, από την άλλη μεριά, μπορεί να νιώσουν πληγωμένοι καιπικραμένοι από την «ανευθυνότητα» και την «αναισθησία» σου.

Το ευρύ φάσμα των συνεπειών του ADD/ADHD μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματαντροπής, εξευτελισμού, απόγνωσης, απελπισίας, απογοήτευσης και έλλειψηςαυτοπεποίθησης. Μπορεί να νιώσεις ότι δεν έχεις την ζωή σου υπό τον έλεγχό σου.Γι’ αυτό η διάγνωση είναι συνήθως μεγάλη πηγή ανακούφισης και ελπίδας. Σε βοηθάνα καταλάβεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις για πρώτη φορά και νασυνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι δικό σου σφάλμα. Οι δυσκολίες που είχες είναισυμπτώματα της διαταραχής σου και όχι σημεία αδύναμου, προβληματικού χαρακτήρα ή ψεγάδια της προσωπικότητας σου

Διαφοροδιάγνωση ADD από ADHD

To ADD (Attention Deficit Disorder)είναι σύνδρομο διαταραχής προσοχής. Κοινωνικά, μπορεί να είσαικλειστός χαρακτήρας, που δυσκολεύεται να κρατήσει μια σχέση (καθώς δεναναγνωρίζει τα συναισθήματά του ή του άλλου), με λίγους, μετρημένους, φίλουςκαι αρκετούς γνωστούς. Βιώνεις αίσθηση ντροπής και αναξιότητας, κάθε φορά πουδεν μπορείς να ολοκληρώσεις μια προσπάθεια, λόγω διάσπασης προσοχής.
Το ADHD(Attention Deficit Hyperactivity Disorder)είναι σύνδρομο διαταραχής προσοχής με υπερκινητικότητα. Κοινωνικά,έχεις πολλούς γνωστούς, που νομίζεις πως είναι όλοι φίλοι. Ανοιχτός, φιλικός μεόλους, όταν έχεις την τάση να απομονώνεσαι, δεν μιλάς σε κανέναν και φταίνε πάντα οι άλλοι (δυσκολία αναγνώρισηςσυναισθημάτων). Συχνά πέφτεις θύμα της πρόθεσης σου να εξυπηρετήσεις και νατους ευχαριστήσεις όλους. Μπορεί να καταλήξεις με την αίσθηση ενός τεράστιουκενού, μετά από όλη την προσπάθεια, που τελικά αξιολογείς ως άκαρπη καικουραστική (αίσθημα αναξιότητας)

Θεραπεία

Γνωσιακή- συμπεριφοριστική θεραπεία
Supportgroups
Θεραπεία με διεγερτικά και αντικαταθλιπτικά (Ritalin)

(http://www.helpguide.org)(Article: Adult ADD - ADHD Signs, Symptoms,Effects, and Treatment./ Translation: LenaZafeiriou)

About Me...

2011-09-17T19:14:00.000+03:00

I have beena diabetic for 26 years now. I was diagnosed as a child, but along the way,doctors discovered a few other health issues: autoimmune thyroiditis,diabulimia, depression, anaemia. I have three diagnosed diabetes complicationsto deal with: gastroparesis (due to neuropathy), diabetic mastopathy and frozenshoulder. I have worked in Costumer’s Service for 15 years and I am workingtowards a university degree in Psychology. Right now, I take insulin shots butI’d like to be on the pump, hopefully within the year. My main goal in life isto educate people about diabetes and create awareness about its complications.So I created my blog (http:// sweetlife-gr.blogspot.com).For the past 6 years I support diabetics in my country, by blogging about mylife. I also write short stories (since I was six). A few of them are publishedat Greek media (newspaper portals), via internet. My focus is on people thathave to deal with diabetes, cancer or depression and how they cope with that,in their everyday life.

It isestimated that the prevalence of diabetes in Greece (both type 1 and type 2) isapproximately 8% of the general population. This amounts to 800.000 people. 80thousand of us had been diagnosed with type1 diabetes. Health care is providedby hospitals and private doctors. We see our endocrinologist every month to getour prescribed insulins and every three months to check our A1c and anypossible complications. We see all the other doctors (cardiologist, eye doctor)at least once a year to get our annual check up. Our goal is to have the A1cbellow 7, although this goal is met by less than 20% of type 1 diabetics. Overthe last thirty years, the number of diabetics in

Greece

has at least quadrupled. Manyof them don’t even know they have diabetes, or choose to ignore the symptoms.That is why is imperative for Greek people to have a broader view of thematter. Sadly, in our society, we have not fully understood what diabetesreally means and what its complications are. The reason resides in poor healtheducation. There is a lot of misunderstanding on that matter, because peopledon’t usually acknowledge diabetes as a debilitating disease, but as a fact of life,that happens anyway when you get older. This belief makes the lives of type 1diabetics difficult (especially young adults who work) because they are treatedlike they are invisible, either by society or by the healthcare system.

There are 3major state health care providers, in

Greece

. Workers are required to payfor their insurance, along with their employers. Hospitals are part of theNational Healthcare System but appointments are like hell, so hard to get one.Private practice doctors get a lot of work done, for those who can afford it.All types of insulin are fully covered by insurance, but we pay 25% of the costof our diabetic supplies (meters, sticks, pumps, transmitters).

We usemeters to measure our blood sugar and analog insulins in prefilled pens. Butthe use of insulin pumps and CGM’s isn’t as widely spread as it is in Europeand

America

.This has everything to do with the cost of the devices, that isn’t fullycovered by any health insurance. There are pumpers in

Greece

, but they are only 10% ofour diabetic community. It isn’t easy to get a pump, because we need to have areference letter from a hospital doctor, and an approval by a health committee,that usually consists of officials and doctors. There is a lot of red tapeconcerning the reimbursement procedure, too. I am afraid the system is so slow,that it can be months before we can get back the money we paid for diabetessupplies. So people get somewhat discouraged, while they should focus theirefforts in managing their diabetes.

There are acouple of organizationsfor people with diabetes in

Greece

.Doctors exchange opinions, knowledge and organize educational seminars in GDS,while people with diabetes can join the “Fight against Juvenile Diabetes”community, in every major city. Their purpose is mainly to educate, but not tosupport.

Right now,

Greece

is in a very difficult economic situation. Unemployment has reached 25% andcuts have been made in health care expenses. People with diabetes are living ina highly insecure environment, and trying to make ends meet. Many people,having lost their jobs, have no insurance at all, and don’t have access to allthe benefits that are available (healthcare, new treatments). So they have topay for insulin, as well as supplies, doctors’ appointments and their lab work.The cost is over 600 euros per month. It is a gloomy reality, that every daygets darker and more frustrating…I wish we could be more organized, have betterhealth education and spend more money in our health care system. In Greece, we needto be much more considering about people in need.

As far asresearch in Greece isconcerned, I recently discovered that a group of researchers from the Institute of Biology(“Democritus” Research Center)found a marker, called “prosort”. This marker, found in the blood of peoplewith diabetes, is used to indicate faulty production of a certain protein inthe surface of kidney cells. That can help in the early detection of bothdiabetic retinopathy and nephropathy. Also, a Greek researcher, Iphigenia Economopoulos, was in charge of a group ofscientists that manage to create, in vitro, pancreatic and liver cells fromembryonic skin cells. Most promising!

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά...

2011-08-20T19:01:00.000+03:00

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά…

Όχι ως υπαρξιακό ερώτημα. Ως πραγματικότητα, ισότιμη με τον πόνο και την απόγνωση, μείον την καθημερινή προσπάθεια που αγχώνει και ματώνει.

Όλα τα κανάλια ανοικτά, όλα παίζουν την ίδια στιγμή, όλα φτηνά, όλα διαθέσιμα και τίποτα δικό σου. Σύγχυση και «τρικυμία εν κρανίω» μέχρι σημείου χορήγησης αγωγής αντικαταθλιπτικών. Πίεση για να είσαι σωστός, να έχεις δουλειά, να βγάλεις λεφτά, να γίνεις γνωστός, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι υγιής, να είσαι φυσιολογικός όπως όλοι οι άλλοι…Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αγκαλιάζω τη διαφορετικότητα, ίσως γιατί εγώ δεν έχω άλλη οδό. Ίσως γιατί όλοι οι άλλοι με στρίμωξαν στη γωνία, στο περιθώριο, με έριξαν στο καναβάτσο και περίμεναν από μένα ν’ αγωνιστώ «πετώντας σαν πεταλούδα και τσιμπώντας σαν σφήκα…» Όχι για το τρόπαιο, αλλά για την επιβίωση. Η ζωή δεν είναι δική μου πια, είναι χρεωμένη σε μια τράπεζα με τη μορφή επαγγελματικού δανείου. Συγκάτοικοι μου όλοι στην τρέλα, εκτός από την οικονομία, υπάρχει κι η μοναξιά…

Κι η ψυχή; Που πήγε και χώθηκε φοβισμένη και δεν μιλάει; Γιατί μου έφυγε αγνοούμενη και πώς να την αναζητήσω, αφού δεν νιώθω ότι την έχασα ποτέ; Κοιμάται ολοφάνερα δίπλα μου και ανασαίνει όνειρα.

Γιατί, χωρίς αυτήν την πίστη, η ζωή είναι ένα απέραντο νεκροταφείο περασμένων εμπειριών. Τίποτα δεν σε κινητοποιεί να συνεχίσεις, όλα σε ακινητοποιούν σε ένα παρόν αναπόφυγο. Κι όμως ένα μέλλον σφυρίζει μέσα στο νου μου έναν γνώριμο σκοπό. Δεν φοβάμαι, καθησυχάστηκα από το ίδιο μου το μυαλό, ότι όλα πάνε καλά…Είναι ελπιδοφόρο σαν σύννεφο, να σκέπτομαι σαν παιδί και να ζω σαν ενήλικη.

Κι όσο η ευτυχία δεν διαρκεί παρά στιγμές, εγώ δεν προλαβαίνω να την γευτώ και μένω με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα. Θα θελα, μια φορά, να ξεφύγω από τους τοίχους της τετράγωνης λογικής της πόλης που ζω και να ζήσω δίπλα στη θάλασσα των ονείρων μου. Το αξίζω, όπως το αξίζουμε όλοι που ζούμε σ’ αυτόν τον γλυκό τόπο…

Λίγο ακόμα...

2011-08-17T06:10:00.000+03:00

Ψάχνοντας μες στους ατελείωτους διαδρόμους για να βρω γιατρό... Αναζητώντας τη χαμένη αξιοπρέπεια του ασθενή στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν ήμουν εγώ. Συνόδευα άλλον, που είναι πολύ οικείος, πολύ σημαντικός, πολύ μοναδικός για να τον χάσω... και η αγωνία δεν ήταν για μένα, ήταν για να τα βγάλω πέρα. Με τον πόνο του σώματος και το παράπονο της ψυχής...

Θα μπορούσε να μην είναι κανείς εκεί, ίσως να την έβρισκα όταν θα γύριζα σπίτι. Σε μια κατάσταση που, σκέπτομαι τις νύχτες και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Λίγο ακόμα...

Στο μέρος αυτό, οι ασθενείς ατενίζουν νωχελικά το θανατό τους, ασχολούνται άκεφα με τις φροντίδα του σώματός τους και απολαμβάνουν την ελάχιστη προσοχή που τους δίνεται... Λίγες νοσηλεύτριες προσπαθούν να είναι πανταχού παρούσες. Κανένας γιατρός, είναι όλοι κλεισμένοι στα εξεταστήρια των επειγόντων και βοηθούν έκτακτα περιστατικά. Δεν μιλάμε μεταξύ μας. Μερικές φορές η σιωπή είναι ευλογία.

Να μοιραστώ την αγωνία μαζί της ή να μην πω τίποτα; Άλλη μια φορά το αντιμετωπίζω μόνη. Θυμώνω, φωνάζω μέσα μου, αλλά δεν μιλάω, γιατί χρειάζεται περίθαλψη. Κι υποστήριξη. Κι αποδοχή. Κι αγάπη, εκ των ων ουκ άνευ, αν και πρέπει να νιώσεις, για να έχεις να δώσεις. Ας είναι. Αυτό το απόγευμα είναι ολόδικό της. Της το χαρίζω... 'Ενιωσε, άραγε, και για μια στιγμή ότι δεν την πρόσεξα, ότι την αγνόησα; Τα μάτια της είναι κλειστά. Δεν το σκέπτομαι καθόλου. Πολλά χρόνια τώρα μετράω σταυρούς, τέσσερις, δεν θα φύγει έτσι άδοξα, δεν θα το αφήσω να γίνει στο τυχαίο.Δεν θα ξανανιώσει πόνο. όσο είμαι εγώ εδώ, όσο εξαρτάται από μένα. Να βγούμε από δω μέσα, και τι στον κόσμο. Δεν έχω κάτι χειροπιαστό να της προσφέρω, εκτός από συναίσθημα. Λίγο ακόμα...

Επιτέλους, ήρθε η σειρά της. Εγώ απ'εξω, μουρμουρίζω σαν να προσεύχομαι. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Αγωνία και απελπισία δεν μ'αφήνουν να ζητήσω τίποτα. Είμαι έτοιμη να υποσχεθώ, λοιπόν. Ότι όλα θα φτιάξουν, ότι το καλοκαίρι θα περάσει, ότι οι εξάρσεις των ανθρώπων είναι παροδικές, ότι οφείλονται μόνο στην πίεση και το άγχος...Όλα αυτά, τα πιστεύω δεν τα πιστεύω αποτελούν λόγια παρηγοριάς. Λίγο ακόμα...

Ο γιατρός θα την αφήσει να φύγει, μπορεί να γιατρέψει το σώμα αλλά δεν μπορεί να επουλώσει την ψυχή. Το δέχομαι και χαμογελάω. Θέλω να τα ανατρέψω όλα κι όμως για χάρη της, κάνω πίσω. Υπάρχει άλλη ώρα, για να διεκδικήσω δικαιώματα, τώρα προστατεύω. Την παίρνω αγκαλιά και φεύγουμε από αυτό το μέρος, πεντακάθαρο και γυαλιστερό, όμως μου φαίνεται πως αιωρούνται ψυχές από τα παράθυρα. Λίγο ακόμα...πιο μακριά.

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΓΕΙΑΣ

2011-07-14T00:03:00.002+03:00

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι είμαστε αόρατοι. Δεν εξηγείται αλλιώς,,, Εκεί που στην Αμερική φτιάχνουν δυνατά support groups, όπου περηφανεύονται ότι μπορείς να βρεις κάποιον να επικοινωνήσεις για όποιο πρόβλημα σε απασχολεί 24-7(και να ακούσεις γνώμες και να το λύσεις και να το αναρτήσεις για προβληματισμό), εδώ δεν νοιαζόμαστε παρά μόνο για το να κάνουμε πλάτες στις φαρμακευτικές που μας "ελεούν, κρατώντας μας ζωντανούς". Τη δουλειά τους κάνουν, ρε...κέρδος βγάζουν από εμάς με πρόστυχο τρόπο, πατώντας πάνω στη ανάγκη μας να χρησιμοποιούμε τα φαρμακά τους (τελευταίας τεχνολογίας), που έχουν πληρώσει πολλές χιλιάδες ευρώ για να τα προωθήσουν σε διευθυντές κλινικών, γιατρούς και αδελφές προισταμένες. Να πούμε κι αλήθειες κάποτε, ε; Να μην είμαστε παντοτε τα θύματα, να διεκδικήσουμε και λίγη αξιοπρέπεια.

Στην Ελλάδα παίρνουμε τα πιο ακριβά φάρμακα στην Ευρώπη. Γενετικά τροποποιημένα ανάλογα. ινσουλίνης Σιγά σιγά εξαφανίστηκαν οι (πιο οικονομικές) ανθρώπινες ινσουλίνες και η εταιρία (χάνοντας το μερίδιο της αγοράς και χάνοντας και τα κέρδη, προφανώς) αποφάσισε να αποσύρει τα προιόντα της από την αγορά τον Απρίλη του 2010. Προφανώς, μετά από την "κατακραυγή της κοινής γνώμης σε Ελλάδα και εξωτερικό" (λέγε με ανταλλαγή επιστολών από Έλληνες γονείς διαβητικών και CEO's της συγκεκριμένης δανέζικης εταιρίας) και παρέμβαση του υπουργού Υγείας για το "κοινό καλό", δήθεν, η εταιρία ανακάλεσε την απόσυρση.
Το ίδιο συνέβη και με ελβετική εταιρία που αποφάσισε να μην διαθέτει σε φαρμακεία νοσοκομείων-κλινικές αντικαρκινικών και φαρμακαποθήκες (δηλαδή πουθενά στην αγορά διαθέσιμο) αντικαρκινικό φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού, το Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2011. Όταν πήγαν ασθενείς για την προγραμματισμένη χημειοθεραπεία τους, τα νοσοκομεία τους απάντησαν ότι στο φάρμακο υπάρχει έλλειψη. Δεν συζητιέται η απόγνωση στην οποία βρέθηκαν αυτές οι γυναίκες, που έβλεπαν την προοπτική του καρκίνου που επανέρχεται... Όταν, λοιπόν, ζήτησαν το αυτονόητο, να αγοράσουν το φάρμακο (που κοστίζει 600Ε το φιαλίδιο) από φαρμακείο, η απάντηση από την φαρμακευτική ήταν πάλι "δεν είναι διαθέσιμο στην ελληνική αγορά" . Όταν ζήτησαν το λόγο, από την ογκολογική κλινική τους, σχετικά με την διαθεσιμότητα και την σωστή διαχείρηση των παραγγελιών εντός δικτύου κλινικών ΕΣΥ, η απάντηση διευθυντών και προισταμένων νοσοκόμων ήταν: "μην θυμώνετε με την φαρμακευτική εταιρία , κάνει ότι μπορεί, με το κράτος να τα βάλετε που δεν τους έχει πληρώσει όλο το ποσό". Δηλαδή οι ίδιοι (άθλιοι, που τα "παίρναν" τόσα χρόνια) γιατροί δεν είναι κράτος; Κράτος είναι μόνο η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που δεν έχει άλλα χρήματα; Και από πότε η υγεία των γυναικών με καρκίνο δεν είναι προτεραιότητα, και είναι η πληρωμή των "μιζών" των γιατρών τους, η ευημερία και τα (πρόστυχα) κέρδη της φαρμακευτικής εταιρίας;
Για να τελειώνουμε, αυτό που γίνεται στη Ευρώπη είναι το εξής:

Στη Γερμανία, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενός διαβητικού κοστίζει 800Ε το μήνα! Δεν δόθηκε άδεια από την βουλή τους, όπου συζητήθηκε το θέμα ως οικονομική δαπάνη, για να αλλάξουν από την ανθρώπινη (φτηνή) ινσουλίνη στο (πανάκριβο) ανάλογο ινσουλίνης. Ο λόγος που δόθηκε στους (εξαγριωμένους) διαβητικούς: δεν έχει αποδειχτεί με μελέτες η αποτελεσματικότητα των ανάλογων έναντι των (παλιών) ινσουλινών! Μάλιστα, υπήρχε μελέτη από Γερμανική πανεπιστημιακή ιατρική σχολή που υποστήριζε πως είναι εφάμιλλης αξίας τα δυο φάρμακα! Γι΄αυτό και οι φίλοι Γερμανοί δεν τα δίνουν στους διαβητικούς τους και δεν χρειάζεται να πληρώνουν επιπλέον! Τα συμπεράσματα δικά σας!
Αντίθετα, στη Πορτογαλία, που βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση-κυρίως λόγω της κοινωνικής της πολιτικής, οι αντλίες δίνονται δωρεάν, με προϋπόθεση την καλή ρύθμιση της γλυκόζης περαιτέρω (επιτρεπτά επίπεδα 6.5-7.8 γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης). Τα sticks για τις μετρήσεις κοστίζουν στον ασθενή μόνο 3,5Ε (ενώ στη Ελλάδα 35) και το υπόλοιπο ποσό επιδοτείται από το κράτος. Δεν υφίσταται ασφάλιση (ιδιωτική ή δημόσια), ενώ όποιος έχει διαγνωσμένο πρόβλημα υγείας παίρνει από τα νοσοκομεία ότι έχει ανάγκη (και μόνο σε ότι ποσότητα το χρειάζεται).

Καιρός λοιπόν να κρίνουμε: σε ποιά χώρα λειτουργεί η κοινωνική πολιτική προς όφελος του πολίτη και με τι κόστος (προσωπικό και δημόσιο). Καιρός να συμμαζέψουμε "τα του οίκου" μας, και να σταματήσουμε να σπαταλάμε τεράστια ποσά για να παίρνουμε άχρηστες υπηρεσίες, οδηγημένοι από τις προμήθειες που πήραν ορισμένοι "ημέτεροι". Θα 'πρεπε τα λεφτά αυτά να διοχετεύονται σε όσους τα έχουν πραγματικά ανάγκη...

Η Ελευθερία είναι το δικαίωμα της ψυχής να αναπνέει

2011-07-04T06:40:00.002+03:00

Όσο δύσκολο κι αν είναι να ορίσουμε την ελευθερία σε μια εποχή ελευθεριάζουσας ηθικής και κοινωνικής κριτικής που εξευτελίζει τα πάντα, πρέπει να έρθουμε ξανά σε επαφή με την ανάγκη μας να σκεπτόμαστε και να πράττουμε ελεύθερα, προκειμένου να υπερασπιστούμε την ιδιότητά μας ως άνθρωποι.
Είναι αλήθεια ότι όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, κάνουν τους σκληρούς ακόμα πιο αμοραλιστές και τους ευαίσθητους απερίγραπτα απελπισμένους. Φαίνεται ότι το μέλλον του κόσμου δεν αφορά πια την ελπίδα για το καλύτερο αλλά την διαρκή αγωνία για το επόμενο συνταρακτικό γεγονός, που θα μας αφήσει άφωνους και κατάπληκτους, παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που αδυνατούμε να την αντιμετωπίσουμε, πόσο μάλλον να την αλλάξουμε.
Πόσες ευκαιρίες έχουμε να μένουμε ψυχικά υγιείς και ισορροπημένοι μέσα σε έναν ζοφερό κόσμο που καταρρέει; Πως μπορούμε να υπάρχουμε ζωντανοί και να συνεχίζουμε τις ζωές μας, αδιάφοροι και κυνικοί, όταν γύρω μας ο θάνατος των συνανθρώπων μας και ο εξευτελισμός της προσωπικότητας, της αξιοπρέπειας, του ανδρισμού, της θηλυκότητας, των δικαιωμάτων των παιδιών αποτελεί κανόνα και την προσφιλή τακτική των ΜΜΕ και δεν διεγείρει κανένα συναίσθημα αλληλεγγύης και οργής; Και πόσο είμαστε τελικά ελευθεροι να ζήσουμε μια ζωή χωρίς ουσιαστικό νόημα, πόσο ελεύθεροι είμαστε να την αλλάξουμε αν δεν μας ικανοποιεί; Και πόσο ελεύθεροι είμαστε να ζήσουμε μια εναλλακτική πραγματικότητα, προστατευμένοι από τα αληθινά, υπαρκτά προβλήματα, καθησυχάζοντας τους φόβους μας και κλείνοντας τα αυτιά μας στα κουδουνάκια του κινδύνου που ηχούν από παντού: από την διαλυμένη κοινωνία, την τελματώδη πολιτική κατάσταση, τις διαταραγμένες, επιφανειακές, δύσκολες, ανθρώπινες σχέσεις.

Do I have your attention, please?

2011-06-13T02:06:00.000+03:00

Πολλές φορές έχω αντιμετωπίσει γιατρούς που δεν είναι ενημερωμένοι ή που δεν ενδιαφέρονται αρκετά. Το να λες ένα άσχημο νέο σε έναν ασθενή είναι μια ολόκληρη τέχνη, που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είναι ευθύνη ενός ολόκληρου ιατρικού team και όχι ενός μόνο. Το να λες όμως σε έναν άνθρωπο με χρόνια ασθένεια, που την φροντίζει κάθε μέρα, νέα για κάποια καινούρια επιπλοκή, που χρειάζεται επιπλέον θεραπεία, μπορεί να είναι καταστροφικό για την ψυχολογία του και τη διάθεσή του για ζωή. Και γι' αυτό απαιτεί προσοχή.

Αυτό μου έτυχε εμένα με τη νευροπάθεια, που προκαλεί γαστροπάρεση. Όταν πήγα για πρώτη φορά σε γαστρεντερολόγο, μου έδωσε κάποια χάπια που βοηθούν στην καλύτερη κινητικότητα του πνευμονογαστρικού νεύρου, και με έστειλε σπίτι μου. "'Ολα καλά." Σίγουρα όχι, γιατί σύντομα ο ενδοκρινολόγος μου άρχισε να φωνάζει ότι έπρεπε να συμβουλευτώ εκείνον πρώτα. Λες και φταίω εγώ που οι δύο γιατροί δεν μπορούν να συνενοηθούν μεταξύ τους, για το καλό του ανθρώπου...

Μερικές φορές, μάλιστα, αυτό συμβαίνει και μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, με συναδέλφους γιατρούς που έχουν διάφορες αντιπάθειες μεταξύ τους. Είμαι σίγουρη πια ότι αυτό δεν προς το συμφέρον μας, αλλά προς το δικό τους συμφέρον, γιατί μ' αυτόν τον τρόπο αποπροσανατολίζουν την εστίασή μας στη θεραπεία μας, μας έχουν καλούς πελάτες και μας αναγκάζουν να πάρουμε ιατρικές συμβουλές πάνω από μία φορές.
Εμένα όμως με ρώτησαν αν έχω το χρόνο να κλείνω ραντεβού, το χρήμα να τα πληρώνω και τη διάθεση να τους ακούω να διαφωνούν;

Καθημερινά προβλήματα (ΙΙ)

2011-06-13T01:46:00.000+03:00

Γενικά ο διαβήτης μου δεν κυλάει σαν ποταμάκι. Μάλλον σαν χείμαρρος, που μερικές φορές φουσκώνει και απειλεί τη ζωή, την περιουσία (ό, τι έχω, anyway) και χειρότερο τις σχέσεις με τους "σημαντικούς άλλους" (αγαπημένους,"γκόμενους", φίλες, οικογένεια). Ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος θέλει να βγαίνει με κάποια που δεν πίνει, γιατί το αλκοόλ τη "χαλάει "περισσότερο από οτιδήποτε, γιατί δεν το μεταβολίζει, δεν ξενυχτάει γιατί πρέπει να κάνει τη βραδινή ινσουλίνη, όταν πάει διακοπές, κουβαλάει ένα ολόκληρο φαρμακείο μαζί της και μιλάει συχνά για την υπογλυκαιμική της κρίση, λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να αντιμετωπιστεί. Ποιος αντέχει μια γκόμενα που τρυπιέται για να πάρει μια σταγόνα αίμα πολλές φορές την ημέρα, δεν τρέφεται με σαλάτες και κάνει ενέσεις για να κρατηθεί στη ζωή, αλλιώς hello διαβητικό κώμα, κετοξέωση ή whatever. I say I don't care. Only I do.
Την τελευταία φορά που ζήτησα βοήθεια από τον σύντροφό μου (και το μετάνιωσα) σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήγα στο ψυγείο και έβγαλα σαν zombie από το ψυγείο ένα milco και ήπια το μισό. Ξαναγύρισα γαλοπουλέ στο κρεβάτι και είπα στον φίλο μου να με ξυπνήσει το πρωι, που θα πάει στη δουλειά του. Ο καημένος κατάληξε να με ξυπνάει κάθε μισή ώρα για να δει αν είμαι ζωντανή! Εννοείται ότι ούτε εγώ, ούτε κι αυτός κοιμηθήκαμε καλά after that.
Κάθε προσπάθεια δε, για ενημέρωση και επικοινωνία έπεφτε στο κενό. Αδιαφορία, δεν ήθελε να ξέρει για μένα και τα "ιατρικά μου". Good lad, όταν βρέθηκε αυτός σε παρόμοια θέση (ατύχημα), ο μόνος που σκέφτηκε να του κρατάει το χέρι ήμουν εγώ. Τυχαίο, δεν νομίζω.
Απλά πιστεύω ότι οι άλλοι, γύρω μας, θα πρέπει να είναι έτοιμοι για τον κυκεώνα των καταστάσεων που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και που σίγουρα θα τους φανούν πρωτόγνωρες και ίσως οδυνηρές και ίσως ψυχοφθόρες. Όμως, καλέ μου, amor vincit omnia, έτσι δεν είναι;

Καθημερινά προβλήματα (;)

2011-06-13T01:13:00.000+03:00

Πριν από ένα χρόνο περίπου έζησα τον εφιάλτη που μπορεί να ζήσει κάθε νέα γυναίκα στα όνειρά της. Ψηλάφισα έναν όζο, εκεί που δεν έπρεπε να είναι, στο στήθος. Πηγαίνοντας στη γυναικολόγο, απλά επιβεβαίωσε τους φόβους μου και ζήτησε "περαιτέρω διερεύνηση" ήρεμα και ψυχρά. I went along. Αρχισα τα ραντεβού για μαστογραφία και υπέρηχο. Ο ακτινολόγος ψυχρά μου ανακοίνωσε ότι τα "ευρήματα είναι θετικά αλλά χρειάζονται συνεκτίμηση". Δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Πως έγινε σε μένα; Τι γίνεται, δεν μπορεί! και διαβητική και με καρκίνο; Παγωμένη όπως ήμουν ζήτησα βοήθεια εξειδικεύμενης ογκολόγου. Ο υπέρηχος πάλι θετικός. Η ίδια προτείνει βιοψία λεπτής βελόνης. Δέχομαι αν και φοβάμαι. Θέλω να ξέρω και σύντομα. Θέλω να φύγει από πάνω μου. Θέλω να μην το νιώθω κάθε φορά που κάνω μπάνιο. Να πάρει, έχω τόσα πράγματα να κάνω ακόμα. Give me a break, or better yet, give me a chance. I 've been fightin' all my life. Όταν τα αποτελέσματα της βιοψίας βγήκαν, η ογκολόγος με καλεί στο γραφείο της. 'Ηταν τα γενεθλιά μου. (Πέρασα καλά εκείνη τη μέρα) Μου λέει: "Δεν έχεις καρκίνο. Γιατί έχεις διαβήτη."
Πρώτη φορά στη ζωή μου χάρηκα που έχω διαβήτη... Η φλεγμονή λεγόταν "διαβητική μαστοπάθεια" και είναι μια επιπλοκή χωρίς κακοήθεια. Thank God. Η βιοψία αρνητική για καρκινικά κύτταρα, θετική για λεμφοκύτταρα που ξεκινούν καινούριο αυτοάνοσο. Η αλήθεια είναι πως η ευγνωμοσύνη που ένιωσα για τον διαβήτη μου, ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Απλά έμαθα να εκτιμώ τη ζωή ακόμα κι αν έρχεται μέσα από μια αρρώστια.
Υ.Γ Από τότε 2 άτομα στη οικογενειά μου διαγνώστηκαν και πάλεψαν και κέρδισαν τη ζωή τους. Τους αφιερώνω το post και την παρουσία μου, την προσοχή και την προσευχή μου. Human deeds are the most sincere prayers.

Dear Diabetes

2011-06-13T00:46:00.000+03:00

Dear Diabetes

Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησες να μ'ακολουθείς. Δεν ξέρω αν εγκαταστάθηκες μέσα μου όταν μου έδωσαν αυτή την κρέμα για την αλλεργία που είχε μέσα κορτιζόνη σε ηλικία 4 ετών. Δεν ξέρω αν θέλησες να εμφανιστείς όταν ζούσα μέσα σε συνθήκες extreme stress επειδή πέθανε ο σκύλος μου, οι γονείς μου αποφάσισαν να χωρίσουν και στο σχολείο δεν είχα φίλους, γιατί ήμουν πάντα ευαίσθητη και ποτέ χαρούμενη. Μόνο όταν έγραφα φαινόταν ο πραγματικός μου εαυτός... Γι' αυτό γράφω σε σένα τώρα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θεωρήσω φίλο ή εχθρό. Ήσουν πάντα εκεί. Μου στέρησες το να μπορώ να παίζω όποτε θέλω, όσο ήμουν παιδί. Μου φόρτωσες έγνοιες που ήταν πολύ βαριές για μένα, ένα παιδί 10 ετών. Όταν όλα τα παιδιά έπαιζαν χωρίς να σκέπτονται τι θα συμβεί μετά από μια ώρα, εγώ σκεπτόμουν το πρόγραμμα της ημέρας, τα γεύματα, τις εξετάσεις αίματος και ούρων, τις ενέσεις και την δοσολογία της ινσουλίνης, τη σειρά που τραβάμε με τη σύριγγα το μείγμα από τα δύο φιαλίδια, το πως νιώθω, αν θέλω να κάνω εμετό, αν ανιχνεύονται κετόνες στο αίμα μου, αν έχω υπνηλία, αν τρέμω, αν έφαγα αρκετούς υδατάνθρακες στα πέντε γεύματα της ημέρας, αν έφαγα φρούτα για σνακ ή κάτι ανθυγιεινό (όπως όλα τα παιδιά γύρω μου), να μετράω θερμίδες πριν από κάθε γεύμα, να μετράω το σάκχαρό μου, να γεμίζω αίμα τα ρούχα μου κάθε πρωί γιατί το αίμα αργούσε να πήξει και εγώ έπρεπε να προλάβω την πρώτη ώρα στο σχολείο, να γράφω ορθογραφία σφίγγοντας το μολύβι και να γεμίζω με μικρές σταγόνες το τετράδιο, να γυρίζω στο σπίτι με τα πόδια και να παθαίνω υπογλυκαιμία στο δρόμο προτού φτάσω, να θέλω να πάω και σε άλλες δραστηριότητες αλλά να χρειάζομαι ξεκούραση το απόγευμα, να πέφτω σε κώμα ενώ κοιμάμαι επειδή έπαιζα βόλευ το προηγούμενο απόγευμα για δύο ώρες και να σε μισώ. Να μην πηγαίνω σε πάρτυ γιατί δεν δεν μπορούσα να φάω και να πιω τίποτα, να μου δίνουν στην εφηβεία την ίδια θεραπεία που έδιναν στους παππούδες διαβητικούς. Νομίζω ότι αν εγώ δεν σε γουστάρω μία, οι γιατροί αγνοούν ότι υπάρχεις, εκτός αν φέρνεις γι'αυτούς πιο κοντά την γιορτή του Αγίου Πενηντάευρου.

Σχόλιο κοινωνικό

2010-05-28T10:29:00.001+03:00

Όλη η μέρα ήταν δουλειές και κούραση. Νιώθω εξαντλημένη τόσο πολύ που θα θελα να πέσω κάτω και να μείνω εκεί για πάντα. Γιατί πρέπει να αγοράζουμε, να καταναλώνουμε, να τρώμε, να πνιγόμαστε από το ποτό, να γελάμε ξέφρενα, να γινόμαστε χυδαίοι; Τι νόημα έχει όλο αυτό; Μήπως θα μας εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες ζωής; Μήπως θα ξεφαντώσουμε και θα αντιμετωπίσουμε την επαγγελματική εξουθένωση με πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ναι, καλά!
Γυρίζουμε πίσω στις υποχρεώσεις και τις δουλειές μας (στην καλύτερη περίπτωση) ή στην έλλειψη εργασίας και ενδιαφερόντων (στην χειρότερη) και είμαστε πιο κουρασμένοι και λιγότερο χαρούμενοι από πριν. Τότε γιατί όλα αυτά; Για να κάνουμε επίδειξη σε συγγενείς, γείτονες και γνωστούς;
Και όταν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε πια οικονομικά στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες που έχουμε εμείς οι ίδιοι, φανταστικά, έχουμε δημιουργήσει;Τι κάνουμε τότε; Αυτοαποκαλούμαστε φτωχοί και κάνουμε παρέα με τη Μιζέρια; Η΄ αρχίζουμε να κλέβουμε;
Μήπως θα ήταν προτιμότερο να επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας, να κάνουμε πιο καλή διαχείριση του σπιτού μας, να μάθουμε να μην ξοδεύουμε αλόγιστα, να μην χρησιμοποιούμε το shopping ως ψυχοθεραπεία "δια πάσαν νόσον και πάσα μα...", δηλαδή κάθε φορά που μας άφησε κάποιος που αγαπούσαμε, κάθε φορά που μας απόρριψαν, που δεν πήραμε διακοπές όταν το θέλαμε ή δεν μας έδωσαν την αύξηση που περιμέναμε.
Μήπως να σταματήσουμε να συναρτούμε το ακριβό ρούχο ή αυτοκίνητο ή κινητό ή μπιχλιμπίδι με τον ανδρισμό μας και την δυνατότητά μας να συντηρήσουμε μια οικογένεια; Γιατί αυτοί που στήριξαν συναισθηματικά την οικογένεια τους ήταν αυτοί που έμαθαν στα παιδιά τους να κάνουν καλή διαχείριση και όχι να ζουν μέχρι τα τριάντα τους με την ευγενική χορηγία των γονιών τους και να μπουρδολογούν με τις ώρες στα καφέ της πόλης.

Havin' a bad day

2010-05-28T10:23:00.000+03:00

'Οταν βρίσκεσαι μέσα στην αγκαλιά της νιώθεις χαμένος στον κόσμο σου. Προσπαθείς να βγεις. Θέλεις να πιεις λίγο καφεϊνη, ίσως να νιώσεις λίγο πιο ξεκάθαρα. Ρουφώντας, νιώθεις μόνο την νωθρότητα να σε επισκέπτεται και την υπνηλία να σε κυριεύει. Ρηχές ανάσες, κινήσεις απαλές και αδέξιες, προσπαθείς να εστιάσεις στο στόχο και συνειδητοποιείς ότι ο στόχος είναι η ζωή σου. Νευρικές ώσεις διατρέχουν τα άκρα σου, αλλά εσύ δεν έχεις την πολυτέλεια να αντιδράσεις πια. Κι ύστερα, έρχεται το άγγιγμα ενός ρούχου ή μια αδέσποτη τούφα από τα μακριά σου μαλλιά που σε τρελαίνει όταν ακουμπά επάνω σου, και η ριπή του φθινοπωρινού ανέμου που σε κάνει να νιώθεις σαν να σε παρέσυρε Μπόινγκ, τόσο ενόχληση για το τίποτα, είναι απλά η νευροπάθεια της ζωής σου που σε παρενοχλεί...

Σύγχυση, σαν μαύρη τρύπα να σε περιμένει στη γωνία της ζωής σου. Είναι ψυχική κόπωση ή σωματική εξάντληση. Μάλλον είναι η ζωή που βλέπεις να περνά από δίπλα σου και να σε προσπερνά. Είναι, έπειτα και τα προβλήματα που ουρλιάζουν για τη λύση τους, καθημερινά, σαν μικρά κακομαθημένα παιδιά. Είναι οι φαρμακευτικές αγωγές, που σου ζητούν να υπολογίσεις τις δόσεις τους, να τις εγχύσεις, να τις καταπιείς, να τις αντέξεις να ρέουν μέσα σου...Είναι ο καθημερινός πόνος, που σε διεκδικεί γλυκά, να σε φέρει στα νερά του, μέχρι να σε πείσει ότι δεν είσαι καλός για τίποτα, ότι το όνομά σου είναι "άχρηστη", ότι έγινες, με το χρόνο, πια ανάπηρη.

Είναι η εντυπωσιακή ανυπαρξία του θεραπευτή, που χωρίς συναισθήματα να τον εμποδίζουν, επαναπαύτηκε εδώ και δεκαετίες στο γεγονός ότι η βασική του υποχρέωση είναι να χαιδεύει τα λεφτά της παχυλής του τσέπης και όχι να ασχολείται με τον ασθενή, γιατί έτσι κι αλλιώς είναι "χαμένη υπόθεση".

Είναι και η εκκωφαντική σιωπή των ανθρώπων δίπλα σου, που από φόβο για τη δική τους ζωή, να μην "καταντήσουν σαν εσένα", απομακρύνονται σταθερά, σαν σύννεφα, σαν το αιώνιο θεώρημα πως το σύμπαν αενάως διαστέλλεται. Ανεπαισθήτως. Που είναι όλοι, μένεις να αναρωτιέσαι, ειδικά όταν αφιέρωσες άφθονο χρόνο από τη ζωή, τη θεραπεία και την ξεκούρασή σου, την αντοχή και τα ψυχικά σου αποθέματα, για να τους ακούσεις. Να πάρεις λίγο από το βάρος των ώμων τους, πάνω στην δική σου επιβαρυμένη ζωή. Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όταν σταματήσει η καρδιά τους, σβήνουν όταν τους ξεχάσουμε. (Κι αυτό ισχύει διπλά για όσους είναι άρρωστοι.)

Είναι αυτό το τέλος, νομίζεις; Αυτό είναι μόνο μια κακή μέρα στο βασίλειο της διαβητικής βετεράνου ηλίθιας.

Happy B-day SpiritofBlueSong!

2007-11-10T22:33:00.000+02:00

Σήμερα γιορτάζω 2 χρόνια από την ανάρτηση του πρώτου post, στο πρώτο μου ιστολόγιο (Lifeisajourney), στον Pathfinder, ως blogger. Από τότε άλλαξαν πολλά. Δημιούργησα την δική μου δουλειά, «δημιούργησα» τα δικά μου ιστολόγια (Lifeisajourney, I ‘ve got you under my skin, The essence of life, Freespirit, Livin’ the Sweet Life), γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσω της δουλειάς και του Διαδικτύου, που είμαι περήφανη που γνωρίζω τις ζωές και τις καθημερινές ιστορίες τους.
Θα μπορούσα να πω πως η ζωή μου μέσα από το Διαδίκτυο έγινε καλύτερη, εμπλουτίστηκε με χιλιάδες πληροφορίες, εμπειρίες, γνώση. Όλα αυτά, άνθρωποι, εικόνες, κείμενα και εμπειρίες, αποτελούσαν ψηφίδες ενός τεράστιου μωσαϊκού που με βοήθησε να αντιμετωπίσω όλη τη μελαγχολία μιας πεζής πραγματικότητας, να δω προβλήματα υγείας από άλλη, πιο αισιόδοξη και πιο δυναμική προοπτική, να αγαπήσω περισσότερο τη ζωή μου και να εκτιμήσω βαθύτερα τους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου.
Επίσης, το γεγονός ότι είχα πια φωνή και υπήρχαν φίλοι που αφιέρωναν χρόνο να διαβάσουν τα όσα έγραφα, με έκανε αυτόματα πιο ελεύθερη στο να εκφράσω τη γνώμη και τα συναισθήματα μου για όσα συνέβαιναν γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα και πιο υπεύθυνη στο να δηλώνω αντίθετη στα «κακώς κείμενα» της κοινωνίας μέσα στην οποία ζω και δραστηριοποιούμαι.
Είμαι ακόμα περήφανη που είμαι μέλος της παγκόσμιας κοινότητας Tu Diabetes για διαβητικούς σε όλη τη γη…Γιατί η δική μας δύναμη και θέληση κάνει τη διαφορά!

Can't Explain...

2007-09-27T22:45:00.000+03:00

5 days before my BG was around 300mg/dl all day long. This lasted a couple of days. I started wondering “why”. I was feeling tired and miserable. The stress due to my work (plus my life long insomnia) stopped me from sleeping at nights, so exhaustion during the day, became worst.
Then I noticed that, on the site where I’ve been doing my night shots, I had bruises and my skin hurt. Obviously, insulin wasn’t absorbed at all, as lumps had developed under my skin.
Then something happened I couldn’t explain: I had some lows in the early morning hours (around 48 mg/dl) that couldn’t be fixed. So I waited for an hour or so, before I stopped shivering and started feeling sick cause the BG was too high. What the heck!

Οι συνέπειες μιας ιωσης

2007-09-27T22:42:00.000+03:00

Πριν από πέντε μέρες είχα συνεχώς BG που έφτανε 300 mg/dl. Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι «γιατί;» Η κόπωση και η κακοκεφιά έγιναν μόνιμοι σύντροφοι. Το άγχος για τη δουλειά μου (συν την χρόνια αυπνία μου) δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ τα βράδια, οπότε η εξάντληση γινόταν χειρότερη. Μετά άρχισα να παρατηρώ ότι στα σημεία όπου έκανα την βραδυνή μου ινσουλίνη, άρχισα να έχω μελανιές και αρκετό πόνο. Προφανώς δεν γινόταν σωστή απορρόφηση της ινσουλίνης, γιατί είχαν δημιουργηθεί σβόλοι κάτω από το δέρμα.
Μετά όμως συνέβη κάτι που δεν περίμενα: άρχισα τα πρωινά να κάνω χαμηλά σάκχαρα δυο συνεχόμενες μέρες (<48mg/dl). Επίσης αισθανόμουν την υπογλυκαιμία να μην διορθώνεται παρά μια ώρα μετά, όταν πια το σάκχαρο βρισκόταν στα ύψη και εγώ ένιωθα ναυτία. Τι γίνεται;
Το επόμενο περίεργο ήταν ότι το πεπτικό μου σύστημα αρνιόταν να λειτουργήσει. Δεν ήθελα να φάω τίποτα, με το ζόρι τρεφόμουν με σούπες, γιατί ένιωθα αυτό το απαίσιο αίσθημα ασφυξίας στο οισοφάγο (παλιά διαφραγματοκήλη & γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση), το στομάχι μου βαρύ και η ναυτία να μένει μόνιμα. Τώρα δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί πνιγόμουν όποτε ξάπλωνα να ξεκουραστώ. Σίγουρα κάποια φλεγμονή με τριγύριζε!
Την ίδια στιγμή ήμουν πολύ προσεκτική, καθώς η μητέρα μου και όλοι(!) οι γνωστοί μου περνάνε μια ίωση με βήχα, πονόλαιμο, καταρροή, απίστευτη κούραση, δυσκολία στην αναπνοή και πόνο στις αρθρώσεις.
Έτσι, μόλις σταμάτησε ο πόνος στο στομάχι, ήρθε η ίωση…Γιατί βέβαια δεν μπόρεσα να γλιτώσω, καθώς πρέπει να εξυπηρετώ πελάτες (που είναι άρρωστοι) πολλές ώρες κάθε μέρα. Το μόνο καλό είναι ότι το BG είναι πια σε καλό επίπεδο και δεν ανεβοκατεβαίνει πια! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

2007-09-18T22:19:00.000+03:00

Hypoglycemia: condition that occurs when the blood glucose levels, in a diabetic person, are extremely low (<70mg/dl)The symptoms may differ from person to person. Someone may experience dizziness, headache, blurry vision, shivering, inability to concentrate, sweating, hunger, violent behavior.
If hypoglycemia is not treated immediately, the diabetic may feel drowsy, collapse, go into seizure, and finally will go into hypoglycemic coma. The right treatment for the patient is to take glucose by mouth (juice, candy, sugar) or, in more severe cases, to have an injection of glucagon.
Hyperglycemia: condition that occurs when the blood glucose levels are very high. A prolonged hyperglycemia may result into a DKA (diabetic ketoacidosis).The symptoms are irritability, nausea, vomiting, breath that smells fruity, thirst, tiredness, exhaustion, trouble breathing, collapsing. When the levels of ketones are very high (due to high blood glucose levels), they acidify the blood. If symptoms are not treated, the diabetic person can go into irreversible coma(diabetic coma).
Glucose: glucose is an essential fuel for the body and it is used for many purposes in the body. It can be converted to fat, glycogen and into energy. When glucose is abundant, it stimulates the secretion of insulin.
Insulin: A hormone produced in beta cells of the pancreas (Lagerhans’s islets). It is released when blood glucose levels are very high. In Type 1 Diabetes, the pancreatic cells are destroyed after an attack of the immune system itself (autoimmune condition) and, as a result, secretion of insulin is stopped. Then, blood glucose levels run high, out of control. In that case, a diabetic must take insulin by injection, use an insulin pump or use an insulin inhaler, many times daily.
Insulin increases the uptake and use of glucose by tissues (skeletal muscle, fat cells) and triggers the formation of glycogen.
Glucagon: glucagon is the main peptide hormone opposing the action of insulin. It is released by the pancreas when food is scarce. It acts to promote the mobilization of fuels (acts on the liver to stimulate glucose production). Glucagon triggers glycogen breakdown. It also stimulates the formation of ketone bodies (which can be used as an alternative fuel to glucose). It helps the body to switch to using resources other than glucose (fat and protein). It can be used as a life-saving injection, in a severe hypoglycemia. (Source: Introduction to Diabetes)

2007-09-15T21:15:00.000+03:00

I started writing posts in this weblog so that people in Greece, who suffer from a chronic autoimmune disease, known as diabetes mellitus (or type-1 diabetes) would find a place to express themselves and make their voice be heard.
My goal is to support those people, whose everyday life is intertwined with the treatment, the complications, the problems and the anxiety of long-term diabetes. I also want this weblog to be a source of reliable medical information, for all “normal, healthy” people who wish to find out more about the big “D”.

Apart from my own experiences, which are events taken place through out my 23-year struggle with my diabetes, all other extracts are taken from medical websites.

I hope to give you a subtle introduction to a subject, which is sometimes hard to cope with and requires patience, perseverance and agility from patients, families, friends, doctors. Welcome to our “sweet life”…

Diabetes Abc's

2007-09-15T21:01:00.000+03:00

Type 1 Diabetes: Metabolic disorder that occurs in childhood or adolescence. The body reacts against the beta cells of the pancreas and destroys them. This is why Type 1 Diabetes is called an autoimmune disorder (the body’s own immune system attacks the pancreas). The reason is still unknown. The destruction of the beta cells of the pancreas, (which produce the hormone insulin) can cause symptoms: extreme thirst, frequent urination, weight loss, extreme fatigue, high blood sugar levels (ketoacidosis).

If hyperglycemia is not treated soon enough, a person can have trouble breathing, can collapse and may go into a coma. The treatment requires the administration of insulin (since, obviously, the pancreas has already stopped producing it). There is increased prevalence in relatives, though Type 1 Diabetes is an autoimmune disorder. Type 1 diabetes is also increasingly diagnosed in young adults <35y.o.

Type 2 Diabetes: Usually occurs in adults, who are obese. There are two contributing factors: 1) deficient secretion of insulin (insufficient amount of insulin produced by the body),

2) deficient action of insulin (the body’s resistance to insulin, as it ignores its insulin secretion) The symptoms are the same as Type 1 Diabetes, but the treatment is different. In the early stages of Type 2 Diabetes, insulin administration is not required. The affected person uses diet, exercise, and hypoglycemic tablets in order to help the body produce more insulin and use it more effectively. Insulin is usually prescribed when the body’s supplies of insulin are insufficient and thus cannot match the needs of the affected person and regulate the blood sugar levels. At recent years, Type 2 Diabetes is also diagnosed in obese children.

Insulin: Hormone produced in the pancreas, which decreases the blood sugar levels, as it metabolizes glucose (allows glucose to be absorbed by tissues and cells). The body of Type 1 diabetics has stopped producing insulin, because the beta cells of the pancreas (Lagerhan’s islets) were attacked and have been destroyed by their own immune system (autoimmune condition). As insulin is essential for the life of a diabetic, he must take it either by multiple injections or by an insulin pump.

Education: After being diagnosed, a diabetic must be educated, so as to learn how to check his blood sugar, at least four times a day, using a special device (glucose meter), which works by taking a drop of blood from the patient’s finger and estimates the amount of glucose in the blood stream. He must learn how to adjust the everyday dosage of insulin shots, according to the readings of the glucose meter. He must know how to treat hypoglycemia (a rapid drop in blood sugar), hyperglycemia (a sudden rise in blood sugar) and DKA (Diabetic Ketoacidosis- a condition that can result into a coma, if not treated). He must be alert and treat any abnormal change in his blood sugar every day, immediately and effectively, without stress, anger or complaints. (Source: Introduction to Diabetes)

Diabetes Abc's 2

2007-09-01T22:34:00.000+03:00

Διαβήτης τύπου 1 (Νεανικός διαβήτης): Μεταβολική διαταραχή που εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ή εφηβική ηλικία. Οφείλεται σε αντίδραση του οργανισμού που επιτίθεται στα β- κύτταρα του παγκρέατος και τα καταστρέφει (αυτοάνοση διαδικασία). Η αιτία γι' αυτή την αντίδραση παραμένει άγνωστη.
Η καταστροφή των κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη προκαλεί συμπτώματα όπως ακατάσχετη δίψα, έντονη κόπωση, απότομη απώλεια βάρους, υψηλή γλυκόζη στο αίμα, κετοξέωση.
Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα η υπεργλυκαιμία, το άτομο με διαβήτη παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, καταρρέει και μπορεί να πέσει σε κώμα. Η αντιμετώπιση συνίσταται στην χορήγηση της ινσουλίνης που ο οργανισμός έχει σταματήσει πια να παράγει.
Δεν συνδέεται με κληρονομική προδιάθεση καθώς οφείλεται σε αυτοάνοση διαδικασία. Τα τελευταία χρόνια ο ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης εμφανίζεται και σε νεαρούς ενήλικους.

Διαβήτης τύπου 2 (Μη ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης των ενηλίκων): Εμφανίζεται συνήθως σε παχύσαρκους μεσήλικους με ισχυρή γενετική προδιάθεση. Οφείλεται στην αδυναμία των β-παγκρεατικών κυττάρων να παράγουν αρκετή ινσουλίνη (σε αναλογία με το βάρος του ατόμου) ή την αδυναμία του οργανισμού να διαχειριστεί σωστά τα υπάρχοντα αποθέματα ινσουλίνης.
Τα συμπτώματα είναι ίδια με τον διαβήτη τύπου 1 αλλά η θεραπευτική αντιμετώπιση διαφέρει ουσιαστικά. Στα αρχικά στάδια δεν χορηγείται ινσουλίνη αλλά οδηγίες για δίαιτα, άσκηση και φάρμακα που προάγουν την απορρόφηση της υπάρχουσας ινσουλίνης ή που βοηθούν το πάγκρεας να εκκρίνει περισσότερη ινσουλίνη από μόνο του. Ινσουλίνη συνήθως χορηγείται όταν τα αποθέματα του οργανισμού είναι ελάχιστα και μη επαρκή για τη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα. Τα τελευταία χρόνια έχουν διαγνωσθεί και παιδιά με αυτόν τον τύπο διαβήτη.

Εξετάσεις: Μετά τη διάγνωση ο διαβητικός πρέπει να κάνει καθημερινές εξετάσεις με ηλεκτρονικό μετρητή (για να ρυθμίζει τη δόση της ινσουλίνης που θα πάρει και να παρακολουθεί τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα του), καθώς και προγραμματισμένες εξετάσεις (τριμηνιαίες, εξαμηνιαίες, ετήσιες) για την καλύτερη παρακολούθηση της ρύθμισης του σακχάρου στο αίμα.

Εκπαίδευση: Μετά τη διάγνωση, το παιδί και οι γονείς του πρέπει να εκπαιδευτούν ώστε να χορηγούν την ινσουλίνη με ενέσεις ή αντλία, συνήθως πριν από κάθε γεύμα.
Πρέπει να μάθουν πως να προσαρμόζουν την καθημερινή δόση σύμφωνα με τις ανάγκες του οργανισμού.
Πρέπει να μάθουν πως να κάνουν καθημερινές εξετάσεις αίματος με ειδικό ηλεκτρονικό μετρητή που μετράει το ποσοστό του σακχάρου αίματος από μια σταγόνα αίματος από το δάχτυλο του διαβητικού.
Πρέπει να μάθουν πως να αντιμετωπίζουν κρίσεις, όπως μια υπογλυκαιμία, υπεργλυκαιμία και κετοξέωση, σε καθημερινή βάση, έγκαιρα, άμεσα και αποτελεσματικά, χωρίς άγχος, χωρίς θυμό και παράπονα.

For starters...

2007-09-01T22:24:00.000+03:00

Ξεκίνησα τις εγγραφές σ' αυτό το ιστολόγιο για να αποκτήσουν φωνή όσοι πάσχουν από ένα χρόνιο αυτοάνοσο νόσημα, γνωστό ως διαβήτης τύπου 1 ή νεανικός διαβήτης.
Ο σκοπός μου είναι η υποστήριξη όλων όσων η καθημερινότητα τους είναι συνυφασμένη με την θεραπεία, τις επιπλοκές, τα προβλήματα και την ψυχολογική πίεση του μακροχρόνιου διαβήτη και μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία. Επίσης, φιλοδοξώ αυτό το ιστολόγιο να είναι μια πηγή έγκυρης ενημέρωσης για όλους εσάς τους «φυσιολογικούς εκεί έξω».
Εκτός από τις εμπειρίες, που είναι πραγματικές και προέρχονται από την προσωπική μου πείρα 20 χρόνων πάνω στον διαβήτη, όλα τα κείμενα που πληροφορούν για ιατρικά θέματα είναι πλήρως τεκμηριωμένα και ακολουθούνται από έγκυρη ιατρική βιβλιογραφία και πηγές του Διαδικτύου.
Ελπίζω να σας εισάγω όσο πιο απαλά μπορώ σε ένα θέμα που μερικές φορές είναι δύσκολο και απαιτεί τόσο υπομονή, όσο και επιμονή στο χειρισμό του από όλους μας, ασθενείς, οικογένεια, φίλους (υποστηρικτικό δίκτυο) και γιατρούς. Καλωσήλθατε, λοιπόν, στον δικό μας «μικρόκοσμο»...

Diabetes Abc's

2007-09-01T22:18:00.000+03:00

Υπογλυκαιμία:κρίση που συμβαίνει σε έναν διαβητικό, όταν η γλυκόζη στο αίμα του πέφτει σε πολύ χαμηλά επίπεδα(<70mg/dl). Τα νευρογλυκοπενικά συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν σε κάθε άτομο. Μπορεί κάποιος να παρουσιάσει ζαλάδα,πονοκέφαλο, θόλωμα στην όραση, τρέμουλο, αδυναμία συγκέντρωσης, επιθετική συμπεριφορά. Επίσης όταν η υπογλυκαιμία επιδεινωθεί(αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά)μπορεί κανείς να εμφανίσει λήθαργο, σπασμούς και τελικά να πέσει σε υπογλυκαιμικό κώμα. Η κατάλληλη αντιμετώπιση είναι να πάρει κανείς λίγο γλυκόζη (αναψυκτικό, καραμέλα, γλυκό, λίγο ζάχαρη) από το στόμα ή σε σοβαρότερες καταστάσεις να του γίνει μια δόση γλυκαγόνης με ένεση.
Γλυκόζη:είναι το σάκχαρο του αίματος, που χρησιμοποιείται από τον οργανισμό για ενέργεια.
Έλλειψη της προκαλεί υπογλυκαιμία, ενώ η περίσσεία της υπεργλυκαιμία. Ο οργανισμός βάζει στα κύτταρα την γλυκόζη με την βοήθεια της ινσουλίνης, μιας ορμόνης που παράγεται στο πάγκρεας.
Ινσουλίνη: ορμόνη που χαμηλώνει τη γλυκόζη του αίματος. Ο οργανισμός των διαβητικών τύπου 1 δεν παράγει ινσουλίνη, γιατί με αυτοάνοση διαδικασία έχουν καταστραφεί τα β-παγκρεατικά κύτταρα (νησίδια του Lagerhans). Γι' αυτό η ινσουλίνη πρέπει να χορηγείται σε όλη την διάρκεια της ζωής με ενέσεις ή αντλία, καθώς είναι απαραίτητη για τη ρύθμιση της γλυκόζης και το μεταβολισμό.

Διαβήτης και Κατάθλιψη

2007-09-01T22:12:00.000+03:00

Ο διαβήτης, όπως κάθε χρόνια ασθένεια, έρχεται μαζί με ψυχολογική πίεση και άγχος. Αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος με διαβήτη (και το υποστηρικτικό του δίκτυο:οικογένεια, φίλοι, σύντροφος) πρέπει να προσαρμοστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και να δεχτεί τους περιορισμούς του διαβήτη.

Ακόμα θα πρέπει να εκπαιδευτεί σε νέα δεδομένα και μεθόδους μέτρησης και προσδιορισμού των δόσεων ινσουλίνης και να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία, έγκαιρα και αποτελεσματικά, κρίσεις υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας. Όλα αυτά απαιτούν μεγάλη ευελιξία στον τρόπο σκέψης και απεριόριστη δυνατότητα προσαρμογής σε πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Επίσης απαραίτητη είναι η σωστή εκπαίδευση, το πνεύμα συνεργασίας και ο συνδυασμός δημιουργικότητας και φαντασίας με συνεχή πληροφόρηση και ικανότητα συμμόρφωσης σε συμβουλές ειδικών.

Τέλος, χρειάζεται μεγάλη ψυχραιμία, επιμονή και υπομονή για να επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα. Βέβαια, ακόμα κι όταν όλοι αυτοί οι παράγοντες ισχύουν, η ρύθμιση εξακολουθεί να είναι μια δύσκολη υπόθεση που απαιτεί καθημερινή προσπάθεια και εξαρτάται από αστάθμητους παράγοντες όπως οι επιπλοκές της μακροχρόνιας ασθένειας και η ψυχολογική κατάσταση του ατόμου με διαβήτη, όταν αντιμετωπίζει για δεκαετίες μια ασθένεια που επιδέχεται θεραπεία συντήρησης αλλά όχι άμεση ίαση.

Συγκεκριμένα, τα συναισθήματα που φαίνεται ότι δοκιμάζει ένα άτομο με διαβήτη είναι αυτά του άγχους (για την πορεία του διαβήτη του), της ματαίωσης (για όλα όσα, ίσως, θα ήθελε, αλλά δεν μπορεί να κάνει), του πένθους (για όσες δυνατότητες πιστεύει ότι έχασε) και της θλίψης (για το μέλλον του, που το βλέπει πολλές φορές αβέβαιο).

Ακόμα, μπορεί να νιώσει φόβο (όταν αντιμετωπίσει τις αυξημένες απαιτήσεις της ρύθμισης),θυμό (γιατί πιστεύει ότι είναι άδικο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σ' εκείνον) και ενοχές(γιατί ίσως να μην καταφέρνει να ρυθμίζεται πάντα όσο καλά θα ήθελε).

Επιπρόσθετα, μπορεί να υπάρχει "συναίσθημα αβοήθητου", απογοήτευση και έλλειψη ελπίδας. Όλα αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά ως αντιδράσεις, αν και δεν απαντώνται με την ίδια ένταση, ούτε και σε όλους τους ανθρώπους με διαβήτη. Όταν, όμως, όλα αυτά συνοδεύονται από κλασική καταθλιπτική συμπτωματολογία (απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης, αίσθημα παραίτησης, αρνητικές σκέψεις για τον ίδιο και το μέλλον, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, διαταραχές της όρεξης και του ύπνου, επιθετικότητα, άγχος, έντονη κόπωση) μπορεί να σηματοδοτούν την εγκατάσταση μιας συναισθηματικής κατάστασης, που λέγεται κατάθλιψη.

Η κατάθλιψη είναι ιάσιμη, τόσο με ψυχοθεραπεία, όσο και με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο, πρέπει να γίνει έγκαιρα αντιληπτή από το άνθρωπο με διαβήτη και τους δικούς του, γιατί μπορεί να αποτελέσει μεγάλο εμπόδιο στην καθημερινή προσπάθεια για επιβίωση και καλή ρύθμιση του διαβήτη.

Ένα άτομο με διαβήτη και κατάθλιψη, μπορεί να αδιαφορήσει για την υγεία του (παραμελώντας την αντιμετώπιση κρίσεων ως επικίνδυνων καταστάσεων), να σταματήσει να παίρνει την ινσουλίνη του, να τρώει ανεξέλεγκτα (γιατί δεν βρίσκει νόημα στην τήρηση της διαβητικής δίαιτας). Αυτό μπορεί να οδηγήσει άμεσα σε ανεπαρκή ρύθμιση και μακροπρόθεσμα σε εμφάνιση επιπλοκών του διαβήτη.

Συμπερασματικά, η επίπονη, καθημερινή προσπάθεια για αντιμετώπιση του διαβήτη δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την εμφάνιση κατάθλιψης, σε ορισμένους ανθρώπους. Παράλληλα, η εμφάνιση κατάθλιψης αποδεδειγμένα εμποδίζει τον ασθενή να φροντίσει αποτελεσματικά τον εαυτό του, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και νοήματος στη ζωή του.

Από μελέτες έχει φανεί ότι ένα ποσοστό 40% ατόμων με διαβήτη τύπου 1 και 2 εμφανίζουν επίσης και συμπτώματα κατάθλιψης. Ας νικήσουμε και αυτό το εμπόδιο που εμφανίζεται μπροστά μας, αναζητώντας την κατάλληλη θεραπεία στον κατάλληλο ειδικό, έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο.

Πηγή: www.mednet.gr

LADA- diabetes

2007-09-01T22:09:00.000+03:00

LADA (Latent Autoimmune Diabetes in Adults)

Ο όψιμος αυτοάνοσος διαβήτης των ενηλίκων είναι μια μορφή διαβήτη τύπου 1 που διαγιγνώσκεται σε άτομα που είναι μεγαλύτερα από τη συνήθη ηλικία της εμφάνισης του διαβήτη τύπου 1. Συχνά συγχέεται με τον διαβήτη τύπου 2.

Ο LADA (Όψιμος Αυτοάνοσος Διαβήτης Ενηλίκων) είναι μια μορφή αυτοάνοσου (τύπου 1 διαβήτη) που διαγιγνώσκεται σε ενήλικες με ηλικία μεγαλύτερη από τη συνήθη ηλικία εμφάνισης του διαβήτη τύπου1 (δηλαδή πάνω από 30 χρονών κατά τη διάγνωση). Εναλλακτικές ονομασίες για το διαβήτη LADA περιλαμβάνουν τα εξής:
Όψιμης εμφάνισης Αυτοάνοσος Διαβήτης της Ενήλικης ζωής
Αργής εμφάνισης τύπου 1 Διαβήτης
Διαβήτης τύπου 1.5
Συχνά οι ασθενείς με LADA διαγιγνώσκονται λανθασμένα ως ασθενείς με τύπου 2 διαβήτη με βάση την ηλικία τους κατά τη χρονική στιγμή της διάγνωσης. Τέτοια λάθος διάγνωση είναι εύκολο να γίνει όταν το άτομο είναι ενήλικο και αρχικά ανταποκρίνεται σε θεραπεία με διαβητικά χάπια. Φαίνεται πως ίσως ένα ποσοστό 20% των ασθενών που έχουν διαγνωσθεί αρχικά με διαβήτη τύπου 2, πάσχουν στην πραγματικότητα από LADA.
Οι ασθενείς με LADA δεν έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη, όπως εκείνοι με διαβήτη τύπου 2. Επίσης θετικά τεστ αντισωμάτων μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση του LADA διαβήτη σε έναν ασθενή που μπορεί να υπάρχει υποψία ότι μπορεί να πάσχει είτε από διαβήτη τύπου 2 είτε από LADA διαβήτη.
Κάποιοι ειδικοί διαβητολόγοι επισημαίνουν ότι αφότου ο LADA διαβήτης διαγνωσθεί είναι σημαντικό να αρχίσει εγκαίρως ο ασθενής ινσουλινοθεραπεία (αντί να χρησιμοποιεί σουλφονυλουρίες ή άλλα διαβητικά χάπια.) αλλά είναι ασαφές αν η πρώιμη θεραπεία με ινσουλίνη είναι θεραπευτική για τα εναπομείναντα β-παγκρεατικά κύτταρα. Φαρμακευτική θεραπεία για να διαφυλαχθεί η λειτουργία της ινσουλίνης σε ασθενείς με LADA είναι ένα θέμα υπό έρευνα.
Χαρακτηριστικά του LADA:
Ενήλικη ηλικία κατά τη διάγνωση (συνήθως πάνω από 25 χρονών )
Αρχική εμφάνιση που μεταμορφώνεται ως διαβήτης τύπου 2 μη-παχύσαρκων (δεν εμφανίζεται με διαβητική κετοξέωση)
Αρχικά μπορεί να ελεγχθεί η πορεία της νόσου με δίαιτα, με ή χωρίς αντιδιαβητικά χάπια.
Η εξάρτηση στην ινσουλίνη επισυμβαίνει σταδιακά, συχνά μέσα σε χρονικό διάστημα μηνών.
Θετικά αντισώματα
Χαμηλά επίπεδα c-πεπτιδίου
Ασυνήθιστο να υπάρχει οικογενειακό ιστορικό διαβήτη τύπου 2 (απόδειξη ότι είναι αυτοάνοσο νόσημα)
(Πηγή: Αγγλικό ιατρικό site)

Επιτέλους..."τεχνητό πάγκρεας" στην Ελλάδα

2007-09-01T22:04:00.000+03:00

Στο «Έθνος της Κυριακής» (Κυριακή 10/6/2007) δημοσιεύτηκε μια είδηση που περίμεναν πολλοί διαβητικοί να γίνει πραγματικότητα για πολλά χρόνια: «μια μικροσκοπική συσκευή που ρυθμίζει την έκκριση ινσουλίνης με βάση τις συνεχείς μετρήσεις επιπέδων σακχάρου στο αίμα, χρησιμοποιούν ήδη 50 Έλληνες διαβητικοί».
Για την ιστορία, υπάρχουν εδώ και καιρό, μετρητές σακχάρου που λειτουργούν διαδερμικά και στέλνουν πληροφορίες με ένα μίνι πομπό στο μετρητή, αλλά και αντλίες ινσουλίνης που δίνουν τις απαιτούμενες ποσότητες ινσουλίνης (αυτής της «ορμόνης της ζωής» που είναι απαραίτητη για να ζήσουν οι διαβητικοί καθώς το σώμα τους δεν την παράγει) που όμως ρυθμίζονται χειροκίνητα από το χρήστη.
Με τους καινούριους μετρητές που συνεργάζονται με την αντλία ινσουλίνης «ο ασθενής μπορεί εύκολα με βάση τις ενδείξεις του μετρητή να προγραμματίζει και κάποιες φορές να διορθώνει τη συχνότητα των εκκρίσεων και έτσι να αποφεύγει επιπλοκές από υπογλυκαιμικά και υπεργλυκαιμικά επεισόδια. Επίσης οι ασθενείς μπορούν να κάνουν ντους, μπάνιο ή και να κολυμπήσουν φορώντας τον αισθητήρα και τον πομπό, καθώς είναι αδιάβροχα.» 'Όπως φαίνεται ο μετρητής λειτουργεί ως εξής: «καταγράφει συνεχώς τα επίπεδα γλυκόζης (πραγματοποιώντας μέτρηση με τη βοήθεια ενός μόνιμου διαδερμικού pad) όλο το 24ωρο, κάθε πέντε λεπτά και παράγει έναν βόμβο ή δονείται όταν τα επίπεδα της γλυκόζης είναι πολύ υψηλά ή πολύ χαμηλά Μπορεί επίσης να ειδοποιήσει για μια επερχόμενη υπογλυκαιμία ή υπεργλυκαιμία.
Ως blogger που αγαπάει τους διαβητικούς πιστεύω ότι είναι μια θετική εξέλιξη, απλά εύχομαι να είναι ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ ο μετρητής σε όλους όσους το έχουν ανάγκη.
Περισσότερα νέα για διαβητικούς bloggers ανά τον κόσμο σύντομα. Επίσης επιφυλάσσομαι να γράψω τη γνώμη μου για την «εισπνεόμενη ινσουλίνη» και τις κλινικές μελέτες της στο εξωτερικό, όπως και τις νέες εξελίξεις της βιολογίας που αφορούν τον διαβήτη και άλλες ασθένειες related.
Πολλά φιλιά και αγκαλιές σε όλους τους διαβητικούς. Λίγη δύναμη και επιμονή ακόμα, είμαστε κοντά στο σκοπό μας, να ζούμε ως αυτόνομοι άνθρωποι (και όχι ως εξαρτημένοι ανάπηροι από το φάρμακο, τις επιπλοκές και τους γιατρούς) μετά από τόση καθημερινή προσπάθεια.