Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης ΙΙ (γράφει η Λένα)

Το ερώτημα είναι "έχεις ταλαιπωρηθεί ως διαβητική τον καιρό της κρίσης;" Ο διαβήτης, η ρύθμιση της γλυκόζης, οι ενέσεις ινσουλίνης, η εγρήγορση για κάθε κρίση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας καθημερινά, οι δεκάδες μετρήσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό κάθε μήνα για την συνταγογράφηση φαρμάκων, οι εξετάσεις κάθε τρίμηνο και κάθε χρόνο, ο φόβος και η πραγματικότητα των επιπλοκών που πρέπει να τις προλαμβάνεις, παρά να την ανέχεσαι. Όλα αυτά, από μόνα τους, με αγχώνουν και με ταλαιπωρούν ως διαβητική. 
Η πραγματικότητα όμως, της Ελλάδας έχει αλλάξει, μπαίνοντας σε μια οικονομική κρίση τα τελευταία 5 χρόνια. Κάνει τη ζωή από δύσκολη ως αδύνατη για ένα άτομο με διαβήτη. Με λίγα λόγια, αυτά είναι όσα έχουν συμβεί, στους διαβητικούς, ως πολίτες μιας χώρας σε κρίση:
  • Η ανεργία αυξήθηκε. Πολλοί διαβητικοί (πάνω από 90%, υπολογίζοντας από στατιστικά στοιχεία των ατόμων με αναπηρία) έχασαν τη δουλειά τους. Πολλοί γονείς παιδιών με διαβήτη, έχασαν τη δουλειά τους ή έκλεισαν τη μικρή επιχείρησή τους. Αποτέλεσμα: δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη. 
  •  Τα δημόσια νοσοκομεία κατακλύστηκαν από χιλιάδες ασθενείς, που στράφηκαν εκεί γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν για ιδιωτική περίθαλψη, και παρουσιάστηκαν ελλείψεις σε αναλώσιμα και διαγνωστικό υλικό, απαραίτητα για την θεραπεία τόσο επειγόντων περιστατικών, όσο και χρόνιων παθήσεων. 
  • Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας έδωσε βιβλιάρια απορίας σε ανθρώπους και οικογένειες χωρίς εισόδημα και χωρίς εργασία. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων αδυνατούν να απαντήσουν και παρουσιάζονται ελλείψεις και σε φάρμακα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες άνθρωποι με διαβήτη, καρκίνο, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ψυχικές παθήσεις έψαχναν απεγνωσμένα τα φάρμακά τους από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. 
  • Το σύστημα υγείας, με βάση πολιτικές αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων επικεντρώνεται  στην εξασφάλιση κέρδους από τους ασθενείς και αυξάνει τη συμμετοχή που πληρώνει ο ασφαλισμένος (όσοι έχουν απομείνει) σε φάρμακα, ενώ καθιερώνει εισητήριο για τις δομές υγείας και αμοιβή για τους ιδιώτες γιατρούς, Ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας, που ασφαλίζει ιδιωτικούς υπαλλήλους, διαλύεται με υπουργική απόφαση και οι διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται πλέον από ιδιωτικά κέντρα, που βρίσκουν ευκαιρία, χωρίς έλεγχο από το υπουργείο υγείας, να κερδοσκοπούν υπερτιμολογώντας ιατρικές εξετάσεις.
  • Όσοι έχουν χρήματα, τα ξοδεύουν σε καινούρια υπερσύγχρονα διαγνωστικά κέντρα και ιατρικές κλινικές, όπου πληρώνουν τις εξετάσεις στο πολλαπλάσιο της αξίας τους. 
  • Οι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετούνται από δημόσια νοσοκομεία, όπου οι γιατροί δεν πληρώνονται τις υπερωρίες τους και οι νοσηλευτές είναι ανύπαρκτοι. Αποτέλεσμα: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί κανείς να ξοδεύει σε εξετάσεις, οι επιπλοκές του διαβήτη επιδεινώνουν την υγεία του διαβητικού.
  • Ένας από τους προηγούμενους υπουργούς υγείας, αναρωτήθηκε πόσο γρήγορα θα πέθαιναν οι συνταξιούχοι, για να μην αναγκάζεται να πληρώνει πια συντάξεις. Μετά από αυτή τη δήλωση, ως διαβητικοί και ως άνθρωποι νιώσαμε ότι επιβάλλονται πάνω μας πρακτικές γενοκτονίας, επειδή "έχουμε υψηλό κόστος ζωής"!
  • Η αντίδραση του ελληνικού λαού σε όλα αυτά ήταν: τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Εθελοντές γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις περιοχές της χώρας, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό του κράτους. Κάνουν διαγνώσεις, βοηθούν να γίνουν εξετάσεις, παραπέμπουν σε συναδέλφους γιατρούς, οδηγούν ασθενείς σε νοσοκομεία όταν η ζωή τους κινδυνεύει, παρεμβαίνουν ώστε ο κάθε ασθενής να θεραπευτεί ακόμα και δωρεάν, κόντρα στον νόμο. Εθελοντές πολίτες φέρνουν φάρμακα από το σπίτι τους, ή τα αγοράζουν και τα χαρίζουν σε συνανθρώπους τους που τα χρειάζονται. Αλληλεγγύη στην πράξη.
  • Στην κοινότητα των διαβητικών, ορισμένα άτομα που είναι ασφαλισμένα και έχουν ινσουλίνες που τους περισσεύουν, τις μοιράζονται με άλλους διαβητικούς, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό βάρος να τις αγοράσουν, γιατί είναι ανασφάλιστοι. Όλοι ξέρουν ότι κάνοντας οικονομία στο φάρμακο που τους κρατάει στη ζωή, βάζουν σε κίνδυνο τη ίδια τους τη ζωή... Το ίδιο γίνεται και στην κοινότητα των καρκινοπαθών.
  • Από τον Ιούλιο του 2013, υπάρχει υπουργική απόφαση που επιτρέπει την είσοδο στα νοσοκομεία ανασφάλιστων με επείγουσες ανάγκες (έμφραγμα, κετοξέωση, εγκεφαλικό, καρκίνο) για να μην χάσουν τη ζωή τους. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αρνούνται ως τώρα λόγω κόστους να αναλάβουν τέτοιους ασθενείς. Αποτέλεσμα: δεκάδες νεκροί...
  • Άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και το φαγητό της οικογένειας τους, πνίγονται στα χρέη που δημιούργησε η υπερφορολόγηση από την εφορία, για τη "σωτηρία του κράτους", και μαθαίνουν επίσης ότι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λυγίζοντας ψυχολογικά. Αποτέλεσμα: 10.000  αυτοκτονίες από απελπισία
Το κόστος ζωής του να είμαι διαβητική στην χώρα μου, το υπολόγισα περίπου σε 1500 ευρώ το χρόνο, στερώντας από τον εαυτό μου απαραίτητα φάρμακα, γιατί δεν είμαι ασφαλισμένη και χωρίς να υπολογίσω τις επιπλοκές. Η αξία όμως του να είμαι ακόμα εδώ, χωρίς να βασίζομαι σε χρήματα, είναι ανεκτίμητη...

Σχετικά άρθρα: Φίλε με διαβήτη
Living with Diabetes in Greece  
Ντροπή στη χώρα μας για το επίπεδο υγείας

Δεν υπάρχουν σχόλια: