Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης (γράφει η Σάρρα)

Σήμερα φιλοξενώ ως guest post, τα λόγια της φίλης Σάρρας, που είναι διαβητική, blogger και ραδιοφωνική παραγωγός, από την κοινότητα DIABETES@GREECE. Η φωνή της ακούγεται δυνατή, ενώ το κειμενό της τα λέει όλα. Διαβάστε το. Από τη Σάρρα:

"Δέχτηκα πρόσφατα μια ερώτηση. Λογική κι αναμενόμενη. Αν ακόμα λέγεσαι και θεωρείσαι άνθρωπος.
 "-Έχεις ταλαιπωρηθεί από το σύστημα υγείας όσο έχουμε κρίση, ως διαβητική;
- Εννοείται ότι έχω ταλαιπωρηθει.. Διαρκώς.
-Πώς;"

Και κάπου εδώ, ξεκινάει ο μεγάλος κυκεώνας, η ιστορία της ζωής μου (τουλάχιστον, ένα αναγκαία σημαντικό κομμάτι της), η μέρα της μαρμότας.
Η οποία μέρα της μαρμότας έγινε ακόμα πιο επαναλαμβανόμενη – πολλές ημέρες μαρμότας μέσα σε μία κ μόνο ημέρα της μαρμότας – από τότε που ξεκίνησε να εκδηλώνεται η κρίση στη χώρα μας.

Πρέπει να ήταν τέλη του 2006 – αρχές 2007 όταν τα πρώτα κύματα από το τσουνάμι της κρίσης άρχισαν να επηρεάζουν τους πρώτους πληθυσμούς, με επόμενο σταθμό, κι επίσημο πια, το έτος 2009. Με τη βούλα, που λέμε, είμαστε σε κρίση.

Κάθε μέρα, κι ένας σισύφειος αγώνας.
Το αυτονόητο και δεδομένο – βλέπε χρειάζομαι ινσουλίνη και αναλώσιμα τουλάχιστον για να συνεχίσω να υπάρχω, χελόου (ούτε καν λόγος για ζωή) – έπαψε να υφίσταται.
Δεν υπονοώ ότι όλα ξεκίνησαν με την κρίση.
Η κρίση για τους χρόνια πασχοντες δεν άρχισε το 2007-2009 που άρχισε για όλους.. Υπήρχε πάντα.
Κι ίσως παλιότερα στον καιρό των παχιων αγελαδων ακόμα πιο τεχνοκρατικα κ απροκαλυπτα, γιατί ‘λεφτά υπήρχαν’.

Αλλά, ας επικεντρωθώ στα χρόνια της κρίσης. Της κρίσης, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση και σοβαρότητα.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια, χρειάστηκε να πληρώσω για φάρμακα, για τα οποία η πολιτική αλλάζει από μέρα σε μέρα.
Ευτυχώς, μέχρι τώρα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω για ινσουλίνες.
Όμως, πλήρωσα για φάρμακα, ολόκληρο το ποσό ή με μεγάλη συμμετοχή, που αφορούν σε συνοδές παθήσεις/ επιπλοκές με τον διαβήτη βλ. Γαστροπάρεση (πανάκριβα γενικώς τα φάρμακα γαστροπροφύλαξης), θυρεοειδή, χρόνια κόπωση, κατάθλιψη.
Επίσης, άπειρες φορές χρειάστηκε να πληρώσω για τα αναλώσιμά μου (μύτες πένας, ταινίες για αυτοέλεγχο, σκαρφιστήρες) είτε γιατί το σύστημα δεν κάλυπτε τις ποσότητες που χρειαζόμουν είτε γιατί έπρεπε να τα πληρώσω εξ ολοκλήρου.
Όσο για τις εξετάσεις που χρειάζεται ως διαβητικοί να κάνουμε ανά τρίμηνο, περιορίστηκαν στη μία φορά το χρόνο (κι αν) λόγω κόστους.
Η τουρνέ σε γιατρούς πολλών ειδικοτήτων έχει υπάρξει περισσότερο χρονοβόρα, ενεργειοβόρα καθώς και χρηματοβόρα, ειδικά όταν πρόκειται για ιδιωτικό ιατρό. Τα 50 ευρώ ήταν το μίνιμουμ της επίσκεψης.
Οι υπεύθυνοι των επιτροπών ήταν ιδιαιτέρως αγενείς και προσβλητικοί. Έχω βιώσει σκηνικά απείρου κάλλους προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είμαι ελέφαντας και παράνομη. Μάλιστα, σε μία από τις επιτροπές προ τριετίας, υπεύθυνη της επιτροπής με απείλησε ότι αν δεν συμμορφωθώ (θεώρησε ότι αυθαδιάζω) θα με στείλει σε δευτεροβάθμια επιτροπή, με αμφίβολα για εμένα αποτελέσματα.

Η αντιμετώπιση από τους περισσότερους επαγγελματίες υγείας έχει γίνει ακόμα πιο απαξιωτική.
Δεν λαμβάνεται υπόψην ότι είμαστε άνθρωποι (ναι, εξακολουθούμε, μπορεί σε δυσαρέσκεια αρκετών), με αυξημένες ίσως ιδιαιτερότητες, τις οποίες ΔΕΝ διαλέξαμε.
Αντιμετωπιζόμαστε ως κινούμενα χαρτονομίσματα, κι ούτε καν λόγος για το θέμα της ψυχολογίας.
Αρκετοί μάλιστα από τους ιατρούς, το οποίο θεωρώ απαράδεκτο, χρησιμοποιούν τον τρόμο του μέλλοντος και των επιπλοκών, και έχουν βολευτεί στα μέχρι τώρα δεδομένα, είτε ισχύουν είτε όχι.
Δε θα μιλήσω για τον κρυφό/ φανερό πόλεμο που γίνεται με τις φαρμακευτικές εταιρείες, και το πόσο έρμαια μας έχουν ακόμα περισσότερο τώρα, που εξελίσσεται η έρευνα, η επιστήμη, η ιατρική, η τεχνολογία.

Και κάθε μέρα που ξημερώνει, είναι η μέρα της μαρμότας..
Κι οφείλω στον εαυτό μου να είμαι καλά με όλες αυτές τις συνθήκες, εξωτερικές κι εσωτερικές..."

Δεν υπάρχουν σχόλια: