Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Πρακτικές συμβουλές για το διαβήτη και τη ζέστη

Το να είσαι διαβητικός απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στη ρύθμιση και την καθημερινότητα, εκπαίδευση και καθημερινή προσπάθεια. Αυτές είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για μας, τους διαβητικούς και την αντιμετώπιση της ζέστης στη χώρα μας.
  • Ο διαβήτης κάνει δύσκολο για τον οργανισμό να αντιμετωπίσει τη ζέστη και τη υγρασία. Προφυλάξου από τον ήλιο και μην καίγεσαι σε μια ξαπλώστρα. Καλύτερα κινήσου ή κολύμπησε. 
  • Χρησιμοποίησε αντηλιακό, κάθε φορά που βγαίνεις εξω, το κάψιμο από ηλιακά εγκαύματα είναι μια σοβαρή φλεγμονή που ανεβάζει πυρετό και μπορεί να απαιτήσει φαρμακευτική αγωγή, που ανεβάζει τη γλυκόζη.
  • Η αφυδάτωση είναι κίνδυνος για τον διαβητικό γιατί ανεβάζει τη γλυκόζη αίματος. Μην ξεχνάς την ενυδάτωση του οργανισμού με υγρά. Μην το παρακάνεις όμως, γιατί με την εφίδρωση και τη διούρηση,  χάνεις ηλεκτρολύτες και ίσως νιώσεις ζαλάδα και εξάντληση
  • Μην χρησιμοποιείς αναψυκτικά τύπου κόλα με ζάχαρη και ισοτονικά ποτά, εκτός αν έχεις σίγουρα και υπογλυκαιμία. Ο καφές σε μεγάλη ποσότητα προκαλεί διούρηση και συμπτώματα πρώτα υπερδιέγερσης και μετά εξάντλησης. Χρησιμοποίησε νερό με πάγο, αναψυκτικά με γλυκαντικά, χυμούς με πάγο.(υπολόγισε το φυσικό χυμό ως φρούτο και κάνε όση ινσουλίνη χρειάζεται.)
  • Απόφυγε την υπογλυκαιμία, κάνοντας περισσότερες μετρήσεις, αν είναι ανάγκη. Ο διαβητικός μπορεί να εύκολα να μπερδέψει ένα από τα πιο συχνά συμπτώματα της υπογλυκαιμίας, την εφίδρωση, με την εφίδρωση  της ζέστης και της θερμοπληξίας. Αντιμετώπισε κάθε σύμπτωμα άμεσα. 
  • Αν πιείς αλκοόλ, χρησιμοποίησε την κατάλληλη ινσουλίνη. Μην κοιμάσαι μεθυσμένος, γιατί υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσεις με υπογλυκαιμία. Το αλκοόλ αποθηκεύεται στο ήπαρ και μεταβολίζεται αργά, σε διάρκεια πολλών ωρών. Στο ήπαρ επίσης αποθηκευεται το γλυκογόνο που είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση των υπογλυκαιμιών από τον ίδιο τον οργανισμό. Ως διαβητικοί αντιμετωπίζουμε αυξημένο κίνδυνο για αλκοολική τοξίκωση, αν πιούμε πάρα πολύ. Just keep that in mind and manage...

    Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης ΙΙ (γράφει η Λένα)

    Το ερώτημα είναι "έχεις ταλαιπωρηθεί ως διαβητική τον καιρό της κρίσης;" Ο διαβήτης, η ρύθμιση της γλυκόζης, οι ενέσεις ινσουλίνης, η εγρήγορση για κάθε κρίση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας καθημερινά, οι δεκάδες μετρήσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό κάθε μήνα για την συνταγογράφηση φαρμάκων, οι εξετάσεις κάθε τρίμηνο και κάθε χρόνο, ο φόβος και η πραγματικότητα των επιπλοκών που πρέπει να τις προλαμβάνεις, παρά να την ανέχεσαι. Όλα αυτά, από μόνα τους, με αγχώνουν και με ταλαιπωρούν ως διαβητική. 
    Η πραγματικότητα όμως, της Ελλάδας έχει αλλάξει, μπαίνοντας σε μια οικονομική κρίση τα τελευταία 5 χρόνια. Κάνει τη ζωή από δύσκολη ως αδύνατη για ένα άτομο με διαβήτη. Με λίγα λόγια, αυτά είναι όσα έχουν συμβεί, στους διαβητικούς, ως πολίτες μιας χώρας σε κρίση:
    • Η ανεργία αυξήθηκε. Πολλοί διαβητικοί (πάνω από 90%, υπολογίζοντας από στατιστικά στοιχεία των ατόμων με αναπηρία) έχασαν τη δουλειά τους. Πολλοί γονείς παιδιών με διαβήτη, έχασαν τη δουλειά τους ή έκλεισαν τη μικρή επιχείρησή τους. Αποτέλεσμα: δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη. 
    •  Τα δημόσια νοσοκομεία κατακλύστηκαν από χιλιάδες ασθενείς, που στράφηκαν εκεί γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν για ιδιωτική περίθαλψη, και παρουσιάστηκαν ελλείψεις σε αναλώσιμα και διαγνωστικό υλικό, απαραίτητα για την θεραπεία τόσο επειγόντων περιστατικών, όσο και χρόνιων παθήσεων. 
    • Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας έδωσε βιβλιάρια απορίας σε ανθρώπους και οικογένειες χωρίς εισόδημα και χωρίς εργασία. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων αδυνατούν να απαντήσουν και παρουσιάζονται ελλείψεις και σε φάρμακα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες άνθρωποι με διαβήτη, καρκίνο, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ψυχικές παθήσεις έψαχναν απεγνωσμένα τα φάρμακά τους από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. 
    • Το σύστημα υγείας, με βάση πολιτικές αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων επικεντρώνεται  στην εξασφάλιση κέρδους από τους ασθενείς και αυξάνει τη συμμετοχή που πληρώνει ο ασφαλισμένος (όσοι έχουν απομείνει) σε φάρμακα, ενώ καθιερώνει εισητήριο για τις δομές υγείας και αμοιβή για τους ιδιώτες γιατρούς, Ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας, που ασφαλίζει ιδιωτικούς υπαλλήλους, διαλύεται με υπουργική απόφαση και οι διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται πλέον από ιδιωτικά κέντρα, που βρίσκουν ευκαιρία, χωρίς έλεγχο από το υπουργείο υγείας, να κερδοσκοπούν υπερτιμολογώντας ιατρικές εξετάσεις.
    • Όσοι έχουν χρήματα, τα ξοδεύουν σε καινούρια υπερσύγχρονα διαγνωστικά κέντρα και ιατρικές κλινικές, όπου πληρώνουν τις εξετάσεις στο πολλαπλάσιο της αξίας τους. 
    • Οι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετούνται από δημόσια νοσοκομεία, όπου οι γιατροί δεν πληρώνονται τις υπερωρίες τους και οι νοσηλευτές είναι ανύπαρκτοι. Αποτέλεσμα: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί κανείς να ξοδεύει σε εξετάσεις, οι επιπλοκές του διαβήτη επιδεινώνουν την υγεία του διαβητικού.
    • Ένας από τους προηγούμενους υπουργούς υγείας, αναρωτήθηκε πόσο γρήγορα θα πέθαιναν οι συνταξιούχοι, για να μην αναγκάζεται να πληρώνει πια συντάξεις. Μετά από αυτή τη δήλωση, ως διαβητικοί και ως άνθρωποι νιώσαμε ότι επιβάλλονται πάνω μας πρακτικές γενοκτονίας, επειδή "έχουμε υψηλό κόστος ζωής"!
    • Η αντίδραση του ελληνικού λαού σε όλα αυτά ήταν: τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Εθελοντές γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις περιοχές της χώρας, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό του κράτους. Κάνουν διαγνώσεις, βοηθούν να γίνουν εξετάσεις, παραπέμπουν σε συναδέλφους γιατρούς, οδηγούν ασθενείς σε νοσοκομεία όταν η ζωή τους κινδυνεύει, παρεμβαίνουν ώστε ο κάθε ασθενής να θεραπευτεί ακόμα και δωρεάν, κόντρα στον νόμο. Εθελοντές πολίτες φέρνουν φάρμακα από το σπίτι τους, ή τα αγοράζουν και τα χαρίζουν σε συνανθρώπους τους που τα χρειάζονται. Αλληλεγγύη στην πράξη.
    • Στην κοινότητα των διαβητικών, ορισμένα άτομα που είναι ασφαλισμένα και έχουν ινσουλίνες που τους περισσεύουν, τις μοιράζονται με άλλους διαβητικούς, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό βάρος να τις αγοράσουν, γιατί είναι ανασφάλιστοι. Όλοι ξέρουν ότι κάνοντας οικονομία στο φάρμακο που τους κρατάει στη ζωή, βάζουν σε κίνδυνο τη ίδια τους τη ζωή... Το ίδιο γίνεται και στην κοινότητα των καρκινοπαθών.
    • Από τον Ιούλιο του 2013, υπάρχει υπουργική απόφαση που επιτρέπει την είσοδο στα νοσοκομεία ανασφάλιστων με επείγουσες ανάγκες (έμφραγμα, κετοξέωση, εγκεφαλικό, καρκίνο) για να μην χάσουν τη ζωή τους. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αρνούνται ως τώρα λόγω κόστους να αναλάβουν τέτοιους ασθενείς. Αποτέλεσμα: δεκάδες νεκροί...
    • Άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και το φαγητό της οικογένειας τους, πνίγονται στα χρέη που δημιούργησε η υπερφορολόγηση από την εφορία, για τη "σωτηρία του κράτους", και μαθαίνουν επίσης ότι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λυγίζοντας ψυχολογικά. Αποτέλεσμα: 10.000  αυτοκτονίες από απελπισία
    Το κόστος ζωής του να είμαι διαβητική στην χώρα μου, το υπολόγισα περίπου σε 1500 ευρώ το χρόνο, στερώντας από τον εαυτό μου απαραίτητα φάρμακα, γιατί δεν είμαι ασφαλισμένη και χωρίς να υπολογίσω τις επιπλοκές. Η αξία όμως του να είμαι ακόμα εδώ, χωρίς να βασίζομαι σε χρήματα, είναι ανεκτίμητη...

    Σχετικά άρθρα: Φίλε με διαβήτη
    Living with Diabetes in Greece  
    Ντροπή στη χώρα μας για το επίπεδο υγείας

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης (γράφει η Σάρρα)

    Σήμερα φιλοξενώ ως guest post, τα λόγια της φίλης Σάρρας, που είναι διαβητική, blogger και ραδιοφωνική παραγωγός, από την κοινότητα DIABETES@GREECE. Η φωνή της ακούγεται δυνατή, ενώ το κειμενό της τα λέει όλα. Διαβάστε το. Από τη Σάρρα:

    "Δέχτηκα πρόσφατα μια ερώτηση. Λογική κι αναμενόμενη. Αν ακόμα λέγεσαι και θεωρείσαι άνθρωπος.
     "-Έχεις ταλαιπωρηθεί από το σύστημα υγείας όσο έχουμε κρίση, ως διαβητική;
    - Εννοείται ότι έχω ταλαιπωρηθει.. Διαρκώς.
    -Πώς;"

    Και κάπου εδώ, ξεκινάει ο μεγάλος κυκεώνας, η ιστορία της ζωής μου (τουλάχιστον, ένα αναγκαία σημαντικό κομμάτι της), η μέρα της μαρμότας.
    Η οποία μέρα της μαρμότας έγινε ακόμα πιο επαναλαμβανόμενη – πολλές ημέρες μαρμότας μέσα σε μία κ μόνο ημέρα της μαρμότας – από τότε που ξεκίνησε να εκδηλώνεται η κρίση στη χώρα μας.

    Πρέπει να ήταν τέλη του 2006 – αρχές 2007 όταν τα πρώτα κύματα από το τσουνάμι της κρίσης άρχισαν να επηρεάζουν τους πρώτους πληθυσμούς, με επόμενο σταθμό, κι επίσημο πια, το έτος 2009. Με τη βούλα, που λέμε, είμαστε σε κρίση.

    Κάθε μέρα, κι ένας σισύφειος αγώνας.
    Το αυτονόητο και δεδομένο – βλέπε χρειάζομαι ινσουλίνη και αναλώσιμα τουλάχιστον για να συνεχίσω να υπάρχω, χελόου (ούτε καν λόγος για ζωή) – έπαψε να υφίσταται.
    Δεν υπονοώ ότι όλα ξεκίνησαν με την κρίση.
    Η κρίση για τους χρόνια πασχοντες δεν άρχισε το 2007-2009 που άρχισε για όλους.. Υπήρχε πάντα.
    Κι ίσως παλιότερα στον καιρό των παχιων αγελαδων ακόμα πιο τεχνοκρατικα κ απροκαλυπτα, γιατί ‘λεφτά υπήρχαν’.

    Αλλά, ας επικεντρωθώ στα χρόνια της κρίσης. Της κρίσης, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση και σοβαρότητα.

    Μέσα σε αυτά τα χρόνια, χρειάστηκε να πληρώσω για φάρμακα, για τα οποία η πολιτική αλλάζει από μέρα σε μέρα.
    Ευτυχώς, μέχρι τώρα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω για ινσουλίνες.
    Όμως, πλήρωσα για φάρμακα, ολόκληρο το ποσό ή με μεγάλη συμμετοχή, που αφορούν σε συνοδές παθήσεις/ επιπλοκές με τον διαβήτη βλ. Γαστροπάρεση (πανάκριβα γενικώς τα φάρμακα γαστροπροφύλαξης), θυρεοειδή, χρόνια κόπωση, κατάθλιψη.
    Επίσης, άπειρες φορές χρειάστηκε να πληρώσω για τα αναλώσιμά μου (μύτες πένας, ταινίες για αυτοέλεγχο, σκαρφιστήρες) είτε γιατί το σύστημα δεν κάλυπτε τις ποσότητες που χρειαζόμουν είτε γιατί έπρεπε να τα πληρώσω εξ ολοκλήρου.
    Όσο για τις εξετάσεις που χρειάζεται ως διαβητικοί να κάνουμε ανά τρίμηνο, περιορίστηκαν στη μία φορά το χρόνο (κι αν) λόγω κόστους.
    Η τουρνέ σε γιατρούς πολλών ειδικοτήτων έχει υπάρξει περισσότερο χρονοβόρα, ενεργειοβόρα καθώς και χρηματοβόρα, ειδικά όταν πρόκειται για ιδιωτικό ιατρό. Τα 50 ευρώ ήταν το μίνιμουμ της επίσκεψης.
    Οι υπεύθυνοι των επιτροπών ήταν ιδιαιτέρως αγενείς και προσβλητικοί. Έχω βιώσει σκηνικά απείρου κάλλους προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είμαι ελέφαντας και παράνομη. Μάλιστα, σε μία από τις επιτροπές προ τριετίας, υπεύθυνη της επιτροπής με απείλησε ότι αν δεν συμμορφωθώ (θεώρησε ότι αυθαδιάζω) θα με στείλει σε δευτεροβάθμια επιτροπή, με αμφίβολα για εμένα αποτελέσματα.

    Η αντιμετώπιση από τους περισσότερους επαγγελματίες υγείας έχει γίνει ακόμα πιο απαξιωτική.
    Δεν λαμβάνεται υπόψην ότι είμαστε άνθρωποι (ναι, εξακολουθούμε, μπορεί σε δυσαρέσκεια αρκετών), με αυξημένες ίσως ιδιαιτερότητες, τις οποίες ΔΕΝ διαλέξαμε.
    Αντιμετωπιζόμαστε ως κινούμενα χαρτονομίσματα, κι ούτε καν λόγος για το θέμα της ψυχολογίας.
    Αρκετοί μάλιστα από τους ιατρούς, το οποίο θεωρώ απαράδεκτο, χρησιμοποιούν τον τρόμο του μέλλοντος και των επιπλοκών, και έχουν βολευτεί στα μέχρι τώρα δεδομένα, είτε ισχύουν είτε όχι.
    Δε θα μιλήσω για τον κρυφό/ φανερό πόλεμο που γίνεται με τις φαρμακευτικές εταιρείες, και το πόσο έρμαια μας έχουν ακόμα περισσότερο τώρα, που εξελίσσεται η έρευνα, η επιστήμη, η ιατρική, η τεχνολογία.

    Και κάθε μέρα που ξημερώνει, είναι η μέρα της μαρμότας..
    Κι οφείλω στον εαυτό μου να είμαι καλά με όλες αυτές τις συνθήκες, εξωτερικές κι εσωτερικές..."