Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Being a diabetic in Greece



The question was: “Have you ever had a hard time, as a diabetic, during the crisis?” Diabetes, regulating my blood sugar, insulin injections, anticipating every low (hypoglycaemia) and every rise (hyperglycaemia) daily and treating it, dozens of glucometer readings, doctor’s visits every month to get insulins, lab works I must do every three months and every year, the frustration and the reality of diabetes complications that must be prevented, and never “allowed to just happen”. All that, were the reasons why I feel the pressure and the stress of being a diabetic.

But the reality in Greece has changed in the last five years, as we entered a financial crisis. And that fact alone makes our lives, very hard, almost unbearable to live. This is, in a few words, an account of what has changed in the life of a diabetic, being a citizen of a country in crisis:

  • Unemployment rates have risen. Many diabetics (more than 90% according to official statistical data from organizations of people with disabilities) have lost their jobs. Many parents with diabetic children were forced to close their small business or lost their jobs. The result: We don’t have any medical insurance coverage.
  •  Thousands of patients turned to the public hospitals clinics, because they can’t afford paying specialized doctor’s visits. Shortages in basic medical supplies occurred throughout the country’s hospitals. Those supplies were essential for the treatment of both emergency and chronic patients needs.
  • The social care department gave free medical coverage only on a portion of those who were unemployed, had no means to live and their families (over 1.7 million, plus their families: 1 million more). A million more is poor, yet without insurance. The hospitals pharmacy departments were unable to provide all medicine necessary. The result: thousands of chronic patients (diabetics, cancer treatment patients, heart transplant patients, kidney failure patients, mental health patients) were looking desperately for their prescribed medicine, from one hospital to another.   
  • The health system, revamped in order to comply with the decisions of health ministers, according to the demands of the IMF, ECB and EC (who gave huge amounts of money in loans, just to bail-out the Greek banking system) collapsed financially. So they raised the co-payment rate by 10% and demanded a regular fee from every patient, treated in every hospital, unemployed or not.
  • By law, the minister of health dismantled the biggest medical insurance provider, (which was responsible for gathering the premiums paid from every private sector worker) and gave private-practice doctors the right to demand an extra payment in order to fill in prescriptions, without even examining the patient. In addition, every prescription that reached the drugstore counter was burdened with an extra fee.
  • Lab works were all done in private diagnostic clinics, without any control by the government’s health department, a fact that raised the cost significally. The result: No money to be spent in scheduled lab works, no prevention of complications.
  • Those who had money, spent it in brand-new private clinics, full of “cutting-edge” medical equipment, brought in from countries like Germany and Denmark. The same principle was applied in providing medical equipment in public hospitals, but those deals were made with the hospital administration, who took money on the side to close them.
  • In the same time, in public hospitals, where patients were overflowing, doctors were not paid to do overtime and nurses were scarce, because of a law that prohibited hiring nurses in the public sector. The result: Could not see a doctor as an outpatient, unless you made an appointment 6-8 months ahead, complications that could easily be prevented, occurred in diabetic patients in the highest rate.
  • One of the previous ministers of health in my country shamelessly wondered in public: “how soon until the elderly would die”, so the government could stop paying for their pensions. After that statement, as diabetics and human beings, we feel, constantly under attack, due to our “high cost of staying alive”!
  • The reaction of the Greek people is to create social free-clinics and social free-pharmacy centers, not situated in hospitals. Doctors, who voluntarily offer their services in every corner of this country, are trying to fill the place of an inadequate government planning in health. They make diagnoses, give treatment, guide people through the chaotic health system, so they can get their lab work done for free, refer patients to relevant doctors, push through the system and often find themselves “breaking the law”, by giving free treatment to cancer patients with no insurance. Citizens-volunteers, share their own medicines, and buy expensive medicine and give it away to patients, who are in need. Solidarity in action.
  • In the diabetic community, if someone has medical coverage and can spare a few utility items, shares with others, who need them. Between diabetic patients, sometimes needs are covered by sharing a box of our insulin with another patient, who can’t cope with the financial burden of buying them, because he has no insurance. This is done also, in the community of cancer patients. They all know that this practice of sharing the drug that keeps them alive can convey a risk of not having enough insulin, in case of shortage.
  • Since July, 2013, there is a law that allows patients in an emergency situation, to be hospitalized without having medical coverage (cases of heart attack, DKA, stroke, cancer) so they don’t lose their lives. That law has never been implemented by the hospital administrations, due to the vast cost. The result: dozens of patients dead.
  • Most people can’t afford to pay the electricity bill or provide a meal to their family members, and they are overwhelmed by the huge taxation that has been implemented most exclusively to the poor of our community by the government, in accordance to the “Troika” demands for the “salvation of the country.” If they get, in addition, a diagnosis of a chronic disease, due to stress, they are unable to cope mentally. The result: 10.000 suicides, from being desperate.
    I have roughly estimated  that the cost of staying alive while being a diabetic, in such a dire situation, would be 1500 euros per year (cutting on the amount of insulin taken and the expensive lab works, sticks and needles needed to manage my diabetes). But the value of still being here, coping with a chronic disease while having less or no money, is immeasurable...Profit isn’t everything, people are. 

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Πρακτικές συμβουλές για το διαβήτη και τη ζέστη

Το να είσαι διαβητικός απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στη ρύθμιση και την καθημερινότητα, εκπαίδευση και καθημερινή προσπάθεια. Αυτές είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για μας, τους διαβητικούς και την αντιμετώπιση της ζέστης στη χώρα μας.
  • Ο διαβήτης κάνει δύσκολο για τον οργανισμό να αντιμετωπίσει τη ζέστη και τη υγρασία. Προφυλάξου από τον ήλιο και μην καίγεσαι σε μια ξαπλώστρα. Καλύτερα κινήσου ή κολύμπησε. 
  • Χρησιμοποίησε αντηλιακό, κάθε φορά που βγαίνεις εξω, το κάψιμο από ηλιακά εγκαύματα είναι μια σοβαρή φλεγμονή που ανεβάζει πυρετό και μπορεί να απαιτήσει φαρμακευτική αγωγή, που ανεβάζει τη γλυκόζη.
  • Η αφυδάτωση είναι κίνδυνος για τον διαβητικό γιατί ανεβάζει τη γλυκόζη αίματος. Μην ξεχνάς την ενυδάτωση του οργανισμού με υγρά. Μην το παρακάνεις όμως, γιατί με την εφίδρωση και τη διούρηση,  χάνεις ηλεκτρολύτες και ίσως νιώσεις ζαλάδα και εξάντληση
  • Μην χρησιμοποιείς αναψυκτικά τύπου κόλα με ζάχαρη και ισοτονικά ποτά, εκτός αν έχεις σίγουρα και υπογλυκαιμία. Ο καφές σε μεγάλη ποσότητα προκαλεί διούρηση και συμπτώματα πρώτα υπερδιέγερσης και μετά εξάντλησης. Χρησιμοποίησε νερό με πάγο, αναψυκτικά με γλυκαντικά, χυμούς με πάγο.(υπολόγισε το φυσικό χυμό ως φρούτο και κάνε όση ινσουλίνη χρειάζεται.)
  • Απόφυγε την υπογλυκαιμία, κάνοντας περισσότερες μετρήσεις, αν είναι ανάγκη. Ο διαβητικός μπορεί να εύκολα να μπερδέψει ένα από τα πιο συχνά συμπτώματα της υπογλυκαιμίας, την εφίδρωση, με την εφίδρωση  της ζέστης και της θερμοπληξίας. Αντιμετώπισε κάθε σύμπτωμα άμεσα. 
  • Αν πιείς αλκοόλ, χρησιμοποίησε την κατάλληλη ινσουλίνη. Μην κοιμάσαι μεθυσμένος, γιατί υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσεις με υπογλυκαιμία. Το αλκοόλ αποθηκεύεται στο ήπαρ και μεταβολίζεται αργά, σε διάρκεια πολλών ωρών. Στο ήπαρ επίσης αποθηκευεται το γλυκογόνο που είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση των υπογλυκαιμιών από τον ίδιο τον οργανισμό. Ως διαβητικοί αντιμετωπίζουμε αυξημένο κίνδυνο για αλκοολική τοξίκωση, αν πιούμε πάρα πολύ. Just keep that in mind and manage...

    Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης ΙΙ (γράφει η Λένα)

    Το ερώτημα είναι "έχεις ταλαιπωρηθεί ως διαβητική τον καιρό της κρίσης;" Ο διαβήτης, η ρύθμιση της γλυκόζης, οι ενέσεις ινσουλίνης, η εγρήγορση για κάθε κρίση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας καθημερινά, οι δεκάδες μετρήσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό κάθε μήνα για την συνταγογράφηση φαρμάκων, οι εξετάσεις κάθε τρίμηνο και κάθε χρόνο, ο φόβος και η πραγματικότητα των επιπλοκών που πρέπει να τις προλαμβάνεις, παρά να την ανέχεσαι. Όλα αυτά, από μόνα τους, με αγχώνουν και με ταλαιπωρούν ως διαβητική. 
    Η πραγματικότητα όμως, της Ελλάδας έχει αλλάξει, μπαίνοντας σε μια οικονομική κρίση τα τελευταία 5 χρόνια. Κάνει τη ζωή από δύσκολη ως αδύνατη για ένα άτομο με διαβήτη. Με λίγα λόγια, αυτά είναι όσα έχουν συμβεί, στους διαβητικούς, ως πολίτες μιας χώρας σε κρίση:
    • Η ανεργία αυξήθηκε. Πολλοί διαβητικοί (πάνω από 90%, υπολογίζοντας από στατιστικά στοιχεία των ατόμων με αναπηρία) έχασαν τη δουλειά τους. Πολλοί γονείς παιδιών με διαβήτη, έχασαν τη δουλειά τους ή έκλεισαν τη μικρή επιχείρησή τους. Αποτέλεσμα: δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη. 
    •  Τα δημόσια νοσοκομεία κατακλύστηκαν από χιλιάδες ασθενείς, που στράφηκαν εκεί γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν για ιδιωτική περίθαλψη, και παρουσιάστηκαν ελλείψεις σε αναλώσιμα και διαγνωστικό υλικό, απαραίτητα για την θεραπεία τόσο επειγόντων περιστατικών, όσο και χρόνιων παθήσεων. 
    • Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας έδωσε βιβλιάρια απορίας σε ανθρώπους και οικογένειες χωρίς εισόδημα και χωρίς εργασία. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων αδυνατούν να απαντήσουν και παρουσιάζονται ελλείψεις και σε φάρμακα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες άνθρωποι με διαβήτη, καρκίνο, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ψυχικές παθήσεις έψαχναν απεγνωσμένα τα φάρμακά τους από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. 
    • Το σύστημα υγείας, με βάση πολιτικές αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων επικεντρώνεται  στην εξασφάλιση κέρδους από τους ασθενείς και αυξάνει τη συμμετοχή που πληρώνει ο ασφαλισμένος (όσοι έχουν απομείνει) σε φάρμακα, ενώ καθιερώνει εισητήριο για τις δομές υγείας και αμοιβή για τους ιδιώτες γιατρούς, Ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας, που ασφαλίζει ιδιωτικούς υπαλλήλους, διαλύεται με υπουργική απόφαση και οι διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται πλέον από ιδιωτικά κέντρα, που βρίσκουν ευκαιρία, χωρίς έλεγχο από το υπουργείο υγείας, να κερδοσκοπούν υπερτιμολογώντας ιατρικές εξετάσεις.
    • Όσοι έχουν χρήματα, τα ξοδεύουν σε καινούρια υπερσύγχρονα διαγνωστικά κέντρα και ιατρικές κλινικές, όπου πληρώνουν τις εξετάσεις στο πολλαπλάσιο της αξίας τους. 
    • Οι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετούνται από δημόσια νοσοκομεία, όπου οι γιατροί δεν πληρώνονται τις υπερωρίες τους και οι νοσηλευτές είναι ανύπαρκτοι. Αποτέλεσμα: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί κανείς να ξοδεύει σε εξετάσεις, οι επιπλοκές του διαβήτη επιδεινώνουν την υγεία του διαβητικού.
    • Ένας από τους προηγούμενους υπουργούς υγείας, αναρωτήθηκε πόσο γρήγορα θα πέθαιναν οι συνταξιούχοι, για να μην αναγκάζεται να πληρώνει πια συντάξεις. Μετά από αυτή τη δήλωση, ως διαβητικοί και ως άνθρωποι νιώσαμε ότι επιβάλλονται πάνω μας πρακτικές γενοκτονίας, επειδή "έχουμε υψηλό κόστος ζωής"!
    • Η αντίδραση του ελληνικού λαού σε όλα αυτά ήταν: τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Εθελοντές γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις περιοχές της χώρας, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό του κράτους. Κάνουν διαγνώσεις, βοηθούν να γίνουν εξετάσεις, παραπέμπουν σε συναδέλφους γιατρούς, οδηγούν ασθενείς σε νοσοκομεία όταν η ζωή τους κινδυνεύει, παρεμβαίνουν ώστε ο κάθε ασθενής να θεραπευτεί ακόμα και δωρεάν, κόντρα στον νόμο. Εθελοντές πολίτες φέρνουν φάρμακα από το σπίτι τους, ή τα αγοράζουν και τα χαρίζουν σε συνανθρώπους τους που τα χρειάζονται. Αλληλεγγύη στην πράξη.
    • Στην κοινότητα των διαβητικών, ορισμένα άτομα που είναι ασφαλισμένα και έχουν ινσουλίνες που τους περισσεύουν, τις μοιράζονται με άλλους διαβητικούς, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό βάρος να τις αγοράσουν, γιατί είναι ανασφάλιστοι. Όλοι ξέρουν ότι κάνοντας οικονομία στο φάρμακο που τους κρατάει στη ζωή, βάζουν σε κίνδυνο τη ίδια τους τη ζωή... Το ίδιο γίνεται και στην κοινότητα των καρκινοπαθών.
    • Από τον Ιούλιο του 2013, υπάρχει υπουργική απόφαση που επιτρέπει την είσοδο στα νοσοκομεία ανασφάλιστων με επείγουσες ανάγκες (έμφραγμα, κετοξέωση, εγκεφαλικό, καρκίνο) για να μην χάσουν τη ζωή τους. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αρνούνται ως τώρα λόγω κόστους να αναλάβουν τέτοιους ασθενείς. Αποτέλεσμα: δεκάδες νεκροί...
    • Άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και το φαγητό της οικογένειας τους, πνίγονται στα χρέη που δημιούργησε η υπερφορολόγηση από την εφορία, για τη "σωτηρία του κράτους", και μαθαίνουν επίσης ότι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λυγίζοντας ψυχολογικά. Αποτέλεσμα: 10.000  αυτοκτονίες από απελπισία
    Το κόστος ζωής του να είμαι διαβητική στην χώρα μου, το υπολόγισα περίπου σε 1500 ευρώ το χρόνο, στερώντας από τον εαυτό μου απαραίτητα φάρμακα, γιατί δεν είμαι ασφαλισμένη και χωρίς να υπολογίσω τις επιπλοκές. Η αξία όμως του να είμαι ακόμα εδώ, χωρίς να βασίζομαι σε χρήματα, είναι ανεκτίμητη...

    Σχετικά άρθρα: Φίλε με διαβήτη
    Living with Diabetes in Greece  
    Ντροπή στη χώρα μας για το επίπεδο υγείας

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης (γράφει η Σάρρα)

    Σήμερα φιλοξενώ ως guest post, τα λόγια της φίλης Σάρρας, που είναι διαβητική, blogger και ραδιοφωνική παραγωγός, από την κοινότητα DIABETES@GREECE. Η φωνή της ακούγεται δυνατή, ενώ το κειμενό της τα λέει όλα. Διαβάστε το. Από τη Σάρρα:

    "Δέχτηκα πρόσφατα μια ερώτηση. Λογική κι αναμενόμενη. Αν ακόμα λέγεσαι και θεωρείσαι άνθρωπος.
     "-Έχεις ταλαιπωρηθεί από το σύστημα υγείας όσο έχουμε κρίση, ως διαβητική;
    - Εννοείται ότι έχω ταλαιπωρηθει.. Διαρκώς.
    -Πώς;"

    Και κάπου εδώ, ξεκινάει ο μεγάλος κυκεώνας, η ιστορία της ζωής μου (τουλάχιστον, ένα αναγκαία σημαντικό κομμάτι της), η μέρα της μαρμότας.
    Η οποία μέρα της μαρμότας έγινε ακόμα πιο επαναλαμβανόμενη – πολλές ημέρες μαρμότας μέσα σε μία κ μόνο ημέρα της μαρμότας – από τότε που ξεκίνησε να εκδηλώνεται η κρίση στη χώρα μας.

    Πρέπει να ήταν τέλη του 2006 – αρχές 2007 όταν τα πρώτα κύματα από το τσουνάμι της κρίσης άρχισαν να επηρεάζουν τους πρώτους πληθυσμούς, με επόμενο σταθμό, κι επίσημο πια, το έτος 2009. Με τη βούλα, που λέμε, είμαστε σε κρίση.

    Κάθε μέρα, κι ένας σισύφειος αγώνας.
    Το αυτονόητο και δεδομένο – βλέπε χρειάζομαι ινσουλίνη και αναλώσιμα τουλάχιστον για να συνεχίσω να υπάρχω, χελόου (ούτε καν λόγος για ζωή) – έπαψε να υφίσταται.
    Δεν υπονοώ ότι όλα ξεκίνησαν με την κρίση.
    Η κρίση για τους χρόνια πασχοντες δεν άρχισε το 2007-2009 που άρχισε για όλους.. Υπήρχε πάντα.
    Κι ίσως παλιότερα στον καιρό των παχιων αγελαδων ακόμα πιο τεχνοκρατικα κ απροκαλυπτα, γιατί ‘λεφτά υπήρχαν’.

    Αλλά, ας επικεντρωθώ στα χρόνια της κρίσης. Της κρίσης, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση και σοβαρότητα.

    Μέσα σε αυτά τα χρόνια, χρειάστηκε να πληρώσω για φάρμακα, για τα οποία η πολιτική αλλάζει από μέρα σε μέρα.
    Ευτυχώς, μέχρι τώρα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω για ινσουλίνες.
    Όμως, πλήρωσα για φάρμακα, ολόκληρο το ποσό ή με μεγάλη συμμετοχή, που αφορούν σε συνοδές παθήσεις/ επιπλοκές με τον διαβήτη βλ. Γαστροπάρεση (πανάκριβα γενικώς τα φάρμακα γαστροπροφύλαξης), θυρεοειδή, χρόνια κόπωση, κατάθλιψη.
    Επίσης, άπειρες φορές χρειάστηκε να πληρώσω για τα αναλώσιμά μου (μύτες πένας, ταινίες για αυτοέλεγχο, σκαρφιστήρες) είτε γιατί το σύστημα δεν κάλυπτε τις ποσότητες που χρειαζόμουν είτε γιατί έπρεπε να τα πληρώσω εξ ολοκλήρου.
    Όσο για τις εξετάσεις που χρειάζεται ως διαβητικοί να κάνουμε ανά τρίμηνο, περιορίστηκαν στη μία φορά το χρόνο (κι αν) λόγω κόστους.
    Η τουρνέ σε γιατρούς πολλών ειδικοτήτων έχει υπάρξει περισσότερο χρονοβόρα, ενεργειοβόρα καθώς και χρηματοβόρα, ειδικά όταν πρόκειται για ιδιωτικό ιατρό. Τα 50 ευρώ ήταν το μίνιμουμ της επίσκεψης.
    Οι υπεύθυνοι των επιτροπών ήταν ιδιαιτέρως αγενείς και προσβλητικοί. Έχω βιώσει σκηνικά απείρου κάλλους προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είμαι ελέφαντας και παράνομη. Μάλιστα, σε μία από τις επιτροπές προ τριετίας, υπεύθυνη της επιτροπής με απείλησε ότι αν δεν συμμορφωθώ (θεώρησε ότι αυθαδιάζω) θα με στείλει σε δευτεροβάθμια επιτροπή, με αμφίβολα για εμένα αποτελέσματα.

    Η αντιμετώπιση από τους περισσότερους επαγγελματίες υγείας έχει γίνει ακόμα πιο απαξιωτική.
    Δεν λαμβάνεται υπόψην ότι είμαστε άνθρωποι (ναι, εξακολουθούμε, μπορεί σε δυσαρέσκεια αρκετών), με αυξημένες ίσως ιδιαιτερότητες, τις οποίες ΔΕΝ διαλέξαμε.
    Αντιμετωπιζόμαστε ως κινούμενα χαρτονομίσματα, κι ούτε καν λόγος για το θέμα της ψυχολογίας.
    Αρκετοί μάλιστα από τους ιατρούς, το οποίο θεωρώ απαράδεκτο, χρησιμοποιούν τον τρόμο του μέλλοντος και των επιπλοκών, και έχουν βολευτεί στα μέχρι τώρα δεδομένα, είτε ισχύουν είτε όχι.
    Δε θα μιλήσω για τον κρυφό/ φανερό πόλεμο που γίνεται με τις φαρμακευτικές εταιρείες, και το πόσο έρμαια μας έχουν ακόμα περισσότερο τώρα, που εξελίσσεται η έρευνα, η επιστήμη, η ιατρική, η τεχνολογία.

    Και κάθε μέρα που ξημερώνει, είναι η μέρα της μαρμότας..
    Κι οφείλω στον εαυτό μου να είμαι καλά με όλες αυτές τις συνθήκες, εξωτερικές κι εσωτερικές..."

    Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

    Ιστορίες διαβητικών




    Η επιβίωση στα πλαίσια μιας χρόνιας ασθένειας είναι θέμα εκπαίδευσης, ενημέρωσης, θέλησης για ζωή ή είναι απλά θέμα τύχης;
    Θα προσπαθήσω να ξετυλίξω το μίτο της ιστορίας της ζωής και της διάγνωσης μερικών ανθρώπων. Ο διαβήτης σε διαφορετικούς τύπους και με διαφορετικά σημεία και συμπτώματα είναι η κοινή συνισταμένη όλων των ανθρώπων σε αυτές τις ιστορίες. Αν και οι ιστορίες είναι αληθινές και προσωπικές, ταυτόχρονα αφορούν χιλιάδες ανθρώπους παγκοσμίως.

    Η κρυφή σχέση ανάμεσα στον καρκίνο και το διαβήτη

    Η πρώτη ιστορία αφορά μια γυναίκα που νόσησε από καρκίνο του μαστού. Υποβλήθηκε σε μαστεκτομή και χημειοθεραπεία. Λίγο καιρό μετά την περιπέτεια της, έχασε από αιφνίδιο θάνατο τον αδελφό της, που ήταν εκείνος που στάθηκε δίπλα της, όσο αντιμετώπιζε τον καρκίνο. 
    Στις επόμενες ετήσιες εξετάσεις, διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 2. Η αγωγή, που ήταν τυπική για τους ενήλικους διαβητικούς με αυτόν τον τύπο, άρχισε με φάρμακα που βοηθούν το πάγκρεας να εκκρίνει όση ινσουλίνη μπορεί, πολύ περπάτημα και αυστηρή δίαιτα. 
    Μετά από πολλά χρόνια, στην ίδια, μη προσαρμοσμένη αγωγή, ο νέος, καλύτερος, ακριβότερος επαγγελματίας ιδιώτης γιατρός της αλλάζει την φαρμακευτική αγωγή σε ένα φάρμακο που έδιναν σε όλους τους διαβητικούς τότε (και αποσύρθηκε μετά, ύστερα από την επιδίκαση τεράστιων αποζημιώσεων για θανάτους διαβητικών γιατί αποδείχτηκε ότι προκαλεί νεφροπάθεια και αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας) και η διαβητική γυναίκα αντιμετωπίζει οίδημα και υπέρταση
    Οι εξετάσεις της δείχνουν ότι η ινσουλίνη δεν εκκρίνεται πια από το σώμα της, αλλάζει γιατρό και φάρμακο για να μην κάνει νεφροπάθεια, αρνείται όμως να κάνει ενέσεις ινσουλίνης. Συνεχίζει την αυστηρή δίαιτα και το εντατικό περπάτημα ωρών, μπαίνοντας πια στην Τρίτη ηλικία. Κανένα φάρμακο δεν έχει αποτελέσματα στη ρύθμιση της γλυκόζης. 
    Η γυναίκα αδυνατίζει, νιώθει κακουχία, δεν παίρνει τα θρεπτικά συστατικά και τις βιταμίνες που χρειάζεται, τρέφεται μόνο με λαχανικά και άλιπα ψάρια. Το ανοσοποιητικό σύστημα πέφτει και δεν μπορεί πια να κάνει την καθημερινή ρουτίνα του περπατήματος, ενώ οι τιμές της  γλυκοζηλιωμένης αιμοσφαιρίνης  ανεβαίνουν. Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο καρκίνος επανεμφανίζεται ως μεταστατικός σε προχωρημένο στάδιο.

    Συμπέρασμα: Ο διαβήτης μπορεί να εμφανιστεί ως συνέπεια άγχους από ψυχοπιεστικά γεγονότα. Η κατάλληλη αγωγή πρέπει να προσαρμόζεται συχνά. Η αγωγή δεν πρέπει να αλλάζει από μη- υπεύθυνους θεραπευτές,  λόγω μόδας, αλλά όποτε υπάρχουν κλινικές ενδείξεις. Η άρνηση ινσουλίνης ως αγωγή, όταν αυτή παύει να εκκρίνεται από το πάγκρεας είναι καταστροφική. 
    Η έντονη δίαιτα και άσκηση δεν είναι κατάλληλη θεραπεία πια, για κάποιον που το c-πεπτίδιο του είναι αρνητικό. 
    Οι επιπλοκές στο διαβήτη θα πρέπει να είναι αναμενόμενες. 
    Υπάρχει σχέση ανάμεσα στον καρκίνο και την ύπαρξη υψηλής γλυκόζης στο αίμα: τα καρκινικά κύτταρα τρέφονται με γλυκόζη και σαφώς δεν σταματούν να πολλαπλασιάζονται κάτω από συνθήκες επιπλέον γλυκόζης στην κυκλοφορία του αίματος. Η καλή και υγιεινή διατροφή από όλες τις ομάδες τροφών (υδατάνθρακες, πρωτεϊνες, φυτικές ίνες, λίπη) στη δίαιτα του διαβητικού, βοηθούν στην αποτροπή κετοτικού κώματος στους διαβητικούς, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και στην άμυνα ενάντια στον καρκίνο.   

    Το success story που βασίστηκε σε μια λάθος διάγνωση

    Η δεύτερη ιστορία αφορά ένα παιδί που διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου1. Ο διαβήτης  αποκαλύφθηκε μετά από μια τυχαία εξέταση, αμέσως μετά από μια παιδική ασθένεια, δεν προϋπήρχε κετοξέωση, ούτε πολυουρία-πολυδιψία, κόπωση και δύσπνοια ή λήθαργος
    Μεγάλωσε σε μια εποχή ιατρικής άγνοιας, όπου οι οδηγίες του παιδίατρου ήταν να τρέφεται χωρίς λίπος (ούτε ελληνικό ελαιόλαδο), με μετρημένη σε γραμμάρια (κυριολεκτικά, στη ζυγαριά κουζίνας) ποσότητα υδατανθράκων και καθόλου γλυκά. Το παιδί πεινούσε και κουραζόταν στο παιχνίδι, καθώς είχε συνήθως υπογλυκαιμία. Επίσης ενθαρρυνόταν να ασκείται καθημερινά. Δυστυχώς, αυτή ήταν η αγωγή που έπρεπε αρχικά να ακολουθήσουν οι ενήλικες διαβητικοί  τύπου 2 και δεν ενδείκνυται για την θρέψη ενός οργανισμού σε ανάπτυξη. Ο παιδίατρος επίσης θεωρούσε φυσιολογικό να βιώνει μια υπογλυκαιμία την ημέρα, ώστε η γλυκόζη να είναι σχεδόν φυσιολογική και έτσι να μένουν τα επίπεδα της γλυκοζηλιωμένης αιμοσφαιρίνης (εξέταση τριμήνου) χαμηλά. Οι υπογλυκαιμίες ήταν ένα ωραίο άλλοθι για τρώει τεράστιες ποσότητες φαγητού και όμως να μένει πάντα αδύνατος
    Το παιδί ήθελε να είναι πάντα ο καλύτερος μαθητής (ώστε να μην πει ποτέ κανείς ότι είναι ο ανάπηρος που κάνει ενέσεις) και το κατάφερνε επάξια. Με την ενίσχυση των γονιών του και τις ευλογίες του γιατρού του, που ήταν τελικά περήφανος γι’ αυτόν, ασχολήθηκε με τον πρωταθλητισμό. Ολοκλήρωσε τις σπουδές και το μεταπτυχιακό του, πάντα αριστούχος, και με το διαβήτη του ρυθμισμένο. Παντρεύτηκε και συνέχισε τη ζωή του, χωρίς να ασχοληθεί ποτέ με την αλλαγή της φαρμακευτικής του αγωγής,  που ήταν πάντα το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλίνης με 3 ενέσεις ταχείας δράσης πριν από τα γεύματα και μια ένεση μακράς δράσης 24ωρης ινσουλίνης το βράδυ. Ώσπου μπήκε το άγχος του επαγγελματία που πρέπει να φέρει πολλά χρήματα για να καλύψει τόσο τις ανάγκες όσο και τις επιθυμίες της οικογένειας του, στη ζωή του. 
    Εκείνη την εποχή γεννιέται το παιδί του και οι ευθύνες μεγάλωσαν. Ενήλικος πια, με μακροχρόνιο διαβήτη, άρχισε το κάπνισμα, πήρε βάρος, διαγνώστηκε με νεφρική ανεπάρκεια σε αρχικό στάδιο. 
    Σε τυχαία εξέταση φαίνεται ότι το παιδί του έχει επίσης διαβήτη. Μετά από σειρά γενετικών εξετάσεων αποκαλύπτεται ότι έχει διαβήτη MODY 3, (μονογονιδιακό κληρονομικό τύπο διαβήτη), από ένα ελαττωματικό γονίδιο που μοιράζονται ο διαβητικός πατέρας, το παιδί του, καθώς επίσης ο πατέρας του διαβητικού και η θεία του διαβητικού. 

    Συμπέρασμα: Ο διαβήτης τυπου 1 δεν αντιμετωπίζεται με τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, γιατί ο διαβητικός κάνει ινσουλίνη και συνεπώς μπορεί να φάει όλες τις τροφές στα πλαίσια μιας ισορροπημένης, ειδικής για την ανάπτυξη, διατροφής. Τα λίπη αποτελούν καλή πηγή λιπαρών οξέων (ειδικά τα πολυακόρεστα, όπως το ελαιόλαδο) και βοηθούν στην πρόληψη της νευροπάθειας. 
    Οι υπογλυκαιμίες μπορεί να οδηγήσουν σε διαβητικό κώμα και dead-in-bed syndrome”στους διαβητικούς, και ειδικά τα παιδιά και τους εφήβους .
    Ο μονογονιδιακός διαβήτης MODY δεν οδηγεί σε κετοξέωση, ελέγχεται πιο εύκολα με φάρμακα και ήπια άσκηση στην αρχή, γιατί δεν υπάρχει πλήρης καταστροφή των παγκρεατικών κυττάρων β και μετά από 6-8 χρόνια, αν δεν εκκρίνεται πια ινσουλίνη ( c-πεπτίδιο αρνητικό), μπαίνει ο διαβητικός στην αγωγή με ινσουλίνη. Σπάνια οδηγεί σε κετοξέωση γιατί η καταστροφή των κυττάρων είναι σταδιακή. Είναι κληρονομικός, με μόνο ένα ελαττωματικό γονίδιο από έναν γονέα (μονογονιδιακός) και υπάρχει σε πολλά μέλη της οικογένειας, σε πολλές γενιές. Έχει τις ίδιες επιπλοκές με το διαβήτη τύπου1, αν δεν γίνει σωστή, έγκαιρη θεραπεία. Ο κίνδυνος στο να διαγνωστεί ένα παιδί λανθασμένα σε μικρή ηλικία με διαβήτη τύπου1, αντί για MODY, και να πάρει ινσουλίνη, ενώ δεν την έχει ανάγκη, ελλοχεύει στην πρόκληση υπερινσουλιναιμίας και την  εμφάνιση ανώφελων, επικίνδυνων, έντονων υπογλυκαιμιών, ειδικά μετά από άσκηση.

    Οι διαγνώσεις του «δεν»

    Η επόμενη ιστορία αφορά έναν διαβητικό που δεν διαγνώστηκε ποτέ. 
    Γεννήθηκε ως μακροσωμικό νεογέννητο, προκαλώντας επικίνδυνο τοκετό τουλάχιστον 24ώρου στην επίτοκο μητέρα του. 
    Ο πατέρας του διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 2 σε νεαρή ηλικία, στη δεκαετία των 30. Θέλησε να μη πάρει ποτέ ινσουλίνη και προσπάθησε να ελέγξει τη γλυκόζη αίματος με αυστηρή δίαιτα (αυτή με τα χόρτα και τα ξινόμηλα(!) και καθημερινό περπάτημα. 
    Χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση και χωρίς να νοιάζεται καθημερινά για το διαβήτη του, τις μετρήσεις ή τις επιπλοκές του, κατάφερε να επιζήσει έτσι για δεκαετίες, προτού φτάσει στο σημείο να χάνει συνεχώς βάρος, να πάθει κρίσεις υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο κακουχίας (από τη έλλειψη απαραίτητων θρεπτικών συστατικών) και να νιώθει συνεχώς εξαντλημένος, με κακή ψυχολογία, τάσεις φυγής από το συζυγικό βίο, δυσκολία κατανόησης στις διαπροσωπικές σχέσεις και επιθετικότητα . 
    Βαρύς και μακροχρόνιος καπνιστής, με αδελφό με παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο και καρδιαγγειακή νόσο, που μετά το έμφραγμα του, διαγνώστηκε επίσης ως διαβητικός και έλαβε αγωγή με ινσουλίνη.
    Το παιδί μεγάλωσε με σοβαρού βαθμού μυωπία και αστιγματισμό (που στην πραγματικότητα ήταν μια μορφή retinitis pigmentosa), σε συνδυασμό με συνεχώς επιδεινούμενη κώφωση, από το ένα αυτί. ΔΕΝ διαγνώστηκε ποτέ με κληρονομικό σύνδρομο Usher (από την μητέρα του). 
    Είχε επίσης αριστεροχειρία, που διορθώθηκε με τη βία, προκαλώντας μικρού βαθμού τραυλισμό, λόγω επιβεβλημένης διαφορετικής πλαγίωσης, με επιμονή επικράτησης του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, αντί για το δεξί, καταπιέζοντας ένα πιθανό ταλέντο στη μουσική αντίληψη.   
    Επίσης είχε δυσκολία στην ομιλία και την άρθρωση, (με έκδηλη σιελόρροια) και δυσκολία στο χειρισμών λεπτών και μικρών πραγμάτων (π.χ. κέρματα), δηλαδή αδεξιότητα στις λεπτές κινήσεις και διαταραχή αίσθησης ισορροπίας (ειδικά στα μεγάλα ύψη), που ήταν μόνιμες και υποδηλώνουν minimal εγκεφαλική διαταραχή, (ίσως από τον παρατεταμένο τοκετό) με στοιχεία νευρολογικής συνδρομής.
     Σαν έφηβος, δεν μπορούσε να σταματήσει να βρίζει και να σχολιάζει αρνητικά τα πάντα συνεχώς, σε ψυχαναγκαστικό βαθμό, όμως κανείς δεν ασχολήθηκε με τον «βρωμόστομο» που ενίοτε ένιωθε ενοχές γιατί δεν μπορούσε να σταματήσει και έτσι, ΔΕΝ διαγνώστηκε με ήπιο σύνδρομο Tourette
    Στο σχολείο ΔΕΝ διαγνώστηκε με σύνδρομο υπερκινητικότητας, αν και το αντιμετώπισε αποτελεσματικά, ασχολούμενος εντατικά με δεκάδες, διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα και ενδιαφέροντα, με διαφορετικού βαθμού επιτυχία, καθώς είχε την τάση να δυσκολεύεται να ολοκληρώσει ένα έργο, στο οποίο επανερχόταν συχνά ως εμμονή
    Οι σχέσεις (όπως συνήθως στο ADHD) ήταν δύσκολες, με ενθουσιασμό στην αρχή και παράπονα, αίσθηση μη αποδοχής,  επιθετικότητα και τάσεις φυγής, αργότερα. Η συναισθηματική δυσκολία και ανωριμότητα προκαλούσε πάντα επιφανειακές προσωπικές σχέσεις ανάγκης και προσεταιρισμού φίλων, με ρηχό περιεχόμενο συναισθημάτων στις διαπροσωπικές σχέσεις, αδυναμία παροχής στήριξης, βοήθειας και προστασίας των «σημαντικών άλλων» και αδυναμία αναζήτησης ουσιαστικής βοήθειας για τον εαυτό του, όταν την χρειαστεί, καθώς και πλήρη έλλειψη κατανόησης των δυσκολιών της ζωής και της πραγματικότητας των άλλων (ενσυναίσθηση), με σημάδια ανευθυνότητας στη διαχείρηση του χρόνου, της εργασίας και αποτυχία στη διαχείρηση των χρημάτων. Βασικό στοιχείο επίσης ο θυμός και η επιθετικότητα, καθώς και η αδεξιότητα στις κινήσεις του σώματος. Παρόλαυτα, ΔΕΝ διαγνωστηκε ποτέ με σύνδρομο ελλειματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD), αλλά με δυσλεξία, ενώ δεν είχε κανένα σύμπτωμα.  
     Αφού άλλαξε πολλές σχολές, πολλές δουλειές και μέρη κατοικίας, εντάχθηκε με μεγάλη δυσκολία στο στρατό, όπου αρνιόταν να υπηρετήσει, ως παχύσαρκος ενήλικος. 
    ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαβήτη (ενδοκρινικό σύστημα), αλλά πήρε συμβουλές από διαιτολόγο να χάσει βάρος κάνοντας δίαιτα και να ασκηθεί εντατικά, άσχετα αν αυτό έκδηλα πια θα αποτελούσε αιτία να ξεκινήσει ο μηχανισμός του ενδοκρινολογικού άξονα (αδρεναλίνη-γλυκόζη-κετόνες). 
    Στην ενήλικη ζωή του, αντιμετώπισε κρίσεις δύσπνοιας, που διαγνώστηκαν λάθος ως κρίσεις άσθματος, ενώ ήταν στην ουσία αποτέλεσμα stress, που ανεβάζοντας την έκκριση αδρεναλίνης, συμπαρέσυρε και τη γλυκόζη αίματος παροδικά σε υψηλά επίπεδα, ανεβάζοντας τα επίπεδα κετονών στο αίμα και προκαλώντας δυσχέρεια στην αναπνοή (δύσπνοια κετοξέωσης). 
    Διαγνώστηκε επίσης με διαταραχή του θυρεοειδή (ενδοκρινικό σύστημα) και πήρε αγωγή με θυρεοειδικά σκευάσματα, με σκοπό να λειτουργήσει ομαλότερα ο μεταβολισμός του οργανισμού. 
    ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαταραχή έκκρισης τεστοστερόνης (ενδοκρινικό σύστημα), ενώ έπασχε από τα 18 χρόνια του από ανδρογενή αλωπεκία, δασυτριχισμό, παχυσαρκία, επιθετικότητα και στυτική διαταραχή, όλα συμπτώματα του μεταβολικού συνδρόμου. 
    Το δεύτερο παιδί της οικογένειας (θήλυ) ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαβητική μαστοπάθεια (ενώ την αντιμετωπίζει) και αγνοεί τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη κύησης και κληρονομικής μεταβίβασης του οικογενούς διαβήτη στα παιδιά.  

    Συμπεράσματα: Ο γονέας με διαβήτη είναι υπεύθυνος όχι μόνο για την αγωγή του, αλλά και για την εκπαίδευση της οικογένειάς του, την ενημέρωση των παιδιών του και την πρόληψη γέννησης διαβητικών παιδιών στα εγγόνια του, αμέσως μόλις διαγνωστεί με το σωστό τύπο διαβήτη (MODY). H υπόθεση Geshwind-Galaburda εξηγεί όλα τα συμπτώματα του νέου άντρα-που δεν έχει διαγνωστεί με διαβήτη- ενώνοντας την επίδραση υψηλής τεστοστερόνης κατά τη φάση ανάπτυξης της εμβρυικής περιόδου με τις μαθησιακές δυσκολίες, τις αλλεργίες, τη συναισθηματική ανωριμότητα, την επιθετικότητα, την ανευθυνότητα, την παχυσαρκία, τις διαταραχές σε θυρεοειδή και γονάδες, το μεταβολικό σύνδρομο και το διαβήτη. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και οι διαγνώσεις έρχονται μετά από παρατήρηση χρόνων και καλή γνώση του εαυτού. 
    Συχνά ο κληρονομικός οικογενής τύπος διαβήτη διατρέχει περισσότερες από μία γενιές και εμφανίζεται (με συμπτώματα από τη γέννηση ακόμα) σε όλα τα αδέλφια μιας οικογένειας, που περνούν το γονίδιο, με τη σειρά τους στα παιδιά τους. 
    Οι γυναίκες που εκδηλώνουν διαβήτη ενώ κυοφορούν, πρέπει να παίρνουν αγωγή άμεσα γιατί αυξάνονται οι πιθανότητες να γεννηθεί μακροσωμικό, παχύσαρκο παιδί που θα αναπτύξει διαβήτη, ακόμα και αν δεν υπάρχει προδιάθεση. 
    Με την ύπαρξη προδιάθεσης, οι εξετάσεις screening, θα πρέπει να αρχίζουν από την εφηβεία και οι ορμονικές διαταραχές να αντιμετωπίζονται άμεσα για να μην οδηγήσουν σε μεταβολικό σύνδρομο και διαβήτη.