Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΒΗΤΗ (MODY, LADA-ΔΙΑΒΗΤΗΣ 1,5, ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΜΕ ΚΥΣΤΙΚΗ ΙΝΩΣΗ, ΔΙΠΛΟΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ)



  (μετάφραση: Λένα Ζαφειρίου)

ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΑΒΗΤΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΤΥΠΟ 

Ο διαβήτης δεν μπαίνει πάντα στο πλαίσιο των τύπων 1,2 ή διαβήτη κύησης. Διαβάστε για να μάθετε για τα 5 διαφορετικά είδη διαβήτη, που δεν ανήκουν σε τύπους - και μερικούς ανθρώπους που ζουν με αυτά.
 

LADA

Ο αυτοάνοσος διαβήτης ώριμης ηλικίας στους ενήλικους, ή LADA, είναι ένας αυτοάνοσος τύπου 1 διαβήτης που εξελίσσεται αργά και εμφανίζεται μετά την ενηλικίωση. Ενώ ο διαβήτης τύπου 1 τυπικά εμφανίζεται στα παιδιά, έχει ραγδαία εξέλιξη και απαιτεί χρήση ινσουλίνης άμεσα, ο LADA, εμφανίζεται σε ενήλικες, προχωρά αργά και μπορεί να μην απαιτεί ινσουλίνη για μήνες ή χρόνια. «Είναι μια αυτοάνοση μορφή διαβήτη, αλλά με το LADA , η εγκατάσταση και η πρόοδος της ασθένειας γίνονται πιο αργά.» λέει η Regina Castro, γιατρός, ενδοκρινολόγος στη κλινική Mayo. «Είναι μια σταδιακή καταστροφή των β- παγκρεατικών κυττάρων που εκκρίνουν ινσουλίνη».
Ο αργός θάνατος των ινσουλινοπαραγωγών κυττάρων και η διάγνωση σε ενήλικη ηλικία, είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο LADA και τον τυπικό διαβήτη τύπου1. Επειδή ο LADA εξελίσσεται αργά, συχνά στους ανθρώπους με αυτή την ασθένεια, δίνεται διάγνωση διαβήτη τύπου 2. Ο LADA μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αντίσταση στην ινσουλίνη όπως και ο διαβήτης τύπου 2, κατάσταση κατά την οποία το σώμα δεν είναι ικανό να χρησιμοποιήσει σωστά όση ινσουλίνη παράγει και έτσι ανεβαίνουν τα επίπεδα γλυκόζης. Μερικοί άνθρωποι αναφέρονται στο LADA, ως «διαβήτη τύπου 1,5 , υπονοώντας ότι είναι μια κατάσταση ανάμεσα στον τύπο 1 και τον τύπο 2, καθώς έχει συμπτώματα  μοιάζουν και με τους δύο» λέει η γιατρός
Η γιατρός Anne Peters, καθηγήτρια ιατρικής και διευθυντής των κλινικών προγραμμάτων για το Διαβήτη του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια, γνωρίζει πολύ καλά το LADA, αλλά ξέρει επίσης ότι υπάρχουν πολλά  ακόμα να μάθουμε. «Τα όσα δεν ξέρουμε είναι περισσότερα από όσα ξέρουμε» λέει η Peters. Για παράδειγμα, ένας ασθενής με διαβήτη LADA χρειάζεται να αρχίσει να κάνει ινσουλίνη με ενέσεις σε εντατικοποιημένο σχήμα, μέσα σε λίγους μήνες από τη διάγνωση. Για έναν άλλον ασθενή,  τα χάπια μετφορμίνης μπορούν να ρυθμίσουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αλλά στο LADA, το άτομα που δεν χρειάζεται ινσουλίνη (ακόμα) εξακολουθεί να έχει μια μορφή τύπου 1 διαβήτη. «Πριν από είκοσι χρόνια , δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε τα αντισώματα (που είναι παρόντα σε ασθενείς με LADA)» λέει η Peters. «Θεωρούσαμε ότι είναι διαβήτης τύπου 2» Αυτά τα αντισώματα είναι σημάδια ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος αποδιοργανώθηκε, καταστρέφοντας το ινσουλινοπαραγωγά β-κύτταρα στο πάγκρεας. Αλλά, τώρα πια, διαγνωστικές εξετάσεις, όπως για αντισώματα κατά ινσουλίνης και αντισώματα κυττάρων νησιδίων, μπορούν να δείξουν ότι το σύστημα αυτοανοσίας του ανοσοποιητικού βρίσκεται σε κατάσταση επίθεσης, ένα ενδεικτικό σημείο του διαβήτη τύπου 1.
Η Charli Guerin,30 ετών από τη πόλη Lenexa, Kansas, γνωρίζει αυτή την ιστορία πολύ καλά. Τον Αύγουστο του 2010, η Guerin λιποθύμησε λόγω υψηλής γλυκόζης αίματος. Οι γιατροί της διέγνωσαν διαβήτη τύπου2 και συνταγογράφησαν μετφορμίνη. Όμως, η Guerin, άρχισε να χάνει βάρος χωρίς λόγο και λέει ότι «ένιωθε συνεχώς άσχημα καθώς και εξαντλημένη». Τον Ιούλιο του 2012, πήγε σε νέο ενδοκρινολόγο, που έκανε μια σειρά εξετάσεων , μεταξύ των οποίων, ένα τεστ αντισωμάτων. Το επόμενο πρωί, ο ενδοκρινολόγος της είπε να πάει επειγόντως στο νοσοκομείο, γιατί τα αποτελέσματα των εξετάσεων της Guerin έδειξαν ότι ήταν σε κατάσταση κετοξέωσης  (DKA) ενώ της έγινε διάγνωση LADA. Χρειάστηκε να ενυδατωθεί με ορό και άρχισε αμέσως ενέσεις ινσουλίνης.
Όπως το ταξίδι της Guerin προς την εντατικοποιημένη χρήση ινσουλίνης, που έχει  διάρκεια μηνών, η εξέλιξη του LADA διαβήτη μπορεί να ακολουθήσει μια ενδιάμεση πορεία. «Τόσα πολλά πράγματα δεν εμπίπτουν στην κατηγορία «διαβήτης τύπου1» λέει η ίδια.

Αυτό μπορεί να είναι πολύ απογοητευτικό για τους ασθενείς, που πολλές φορές δυσκολεύονται να βρουν εξειδικευμένες πληροφορίες για το διαβήτη τους. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί πολλές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της American Diabetes Association, δεν αναγνωρίζουν το διαβήτη LADA ως διαφορετικό τύπο από τον παραδοσιακό διαβήτη τύπου1, λέει η Castro. Στην κλινική πράξη, αυτό έχει νόημα γιατί η θεραπεία θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και, στο τέλος, άτομα με διαβήτη  LADA καταλήγουν σχεδόν πάντα να χρειάζονται ινσουλίνη.

MODY

Πολλά γονίδια συνεισφέρουν στην εμφάνιση του τύπου 1 και του τύπου2 διαβήτη, αλλά μερικές μορφές διαβήτη εξαρτώνται από ένα και μόνο γονίδιο. Υπάρχουν 12 γνωστοί τύποι διαβήτη που προκαλούνται από μια μετάλλαξη σε συγκεκριμένο μοναδικό γονίδιο, όλα κάτω από την ομπρέλα του MODY, του διαβήτη των νέων που εμφανίζεται σε ενηλίκους. Ο διαβήτης MODY διαγιγνώσκεται τυπικά στην εφηβεία ή κοντά στην ενηλικίωση και μπορεί να μοιάζει σαν διαβήτης τύπου1 ή διαβήτης τύπου2. Μερικοί ασθενείς με διαβήτη MODY  μπορεί να είναι λεπτοί, άλλοι μπορεί να είναι υπέρβαροι. Μερικοί μπορεί να πέσουν σε κετοξέωση πριν τη διάγνωση, ενώ άλλοι μπορεί να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή με ελαφρά ανεβασμένα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, (σημ. μεταφρ: υποκλινική υπεργλυκαιμία), χωρίς να αναπτύξουν την ανάγκη για θεραπεία με ινσουλίνη. Οι τύποι του MODY διαβήτη ποικίλουν τόσο όσο και τα ελαττωματικά γονίδια που τον προκαλούν λέει ο γιατρός Louis Philipson.,καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο και διευθυντής του Κέντρου Διαβήτη Kovler, που ηγείται στην έρευνα για το διαβήτη MODY,  στις ΗΠΑ και φιλοξενεί το μητρώο της χώρας για το MODY διαβήτη.
Επειδή οι τύποι του MODY  διαβήτη είναι τόσο διαφορετικοί, -και επειδή ο μόνος τρόπος να είμαστε σίγουροι ότι ένας ασθενής έχει αυτόν τον διαβήτη είναι η γενετική εξέταση- είναι δύσκολο να ξέρουμε πόσοι άνθρωποι στην πραγματικότητα έχουν διαβήτη  MODY. «Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε τους ασθενείς» λέει ο Philipson. «Απαιτεί επιμονή το να πάρεις μια απάντηση και πάρα πολλοί ασθενείς εγκαταλείπουν την προσπάθεια (να βρουν την άκρη) λόγω εμποδίων στο να πάρουν μια σαφή διάγνωση.» υπογραμμίζει ότι αν οι γιατροί έχουν μόνο 10-11 λεπτά με κάθε ασθενή, θα προσπαθήσουν να βρουν την πιο πιθανή διάγνωση πρώτα, που θα ήταν διαβήτης τύπου 1 ή διαβήτης τύπου 2. H γενετική εξέταση για τον διαβήτη MODY, μπορεί να είναι πολύ ακριβή, ενώ τυπικά δεν καλύπτεται από την ασφαλιστική κάλυψη. Όμως, αν ένα  μέλος μιας οικογένειας κάνει το γενετικό τεστ και βρεθεί η γενετική μετάλλαξη, άλλα μέλη της οικογένειας  μπορούν να κάνουν τεστ  αναζητώντας τη συγκεκριμένη μετάλλαξη, κάνοντας την εξέταση πιο οικονομική. Και αξίζει το να εξετάσει κανείς συγκεκριμένα γονίδια- μια διάγνωση με διαβήτη MODY μπορεί να σημαίνει ότι ο ασθενής μπορεί να παίρνει ένα μόνο χάπι την ημέρα, αντί να αρχίσει ινσουλίνη» λέει ο Philipson.
Ο 31χρονος Michael Eizenga από το Σικάγο, έχει μια τυπική ιστορία διάγνωσης MODY. Διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου1 στα  15 χρόνια του, κατά την διάρκεια μιας εξέτασης ρουτίνας για το ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ δεν έδειξε τα κλασικά σημάδια του διαβήτη ενώ η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη του ήταν μόλις 5,5. Όμως ο Eizenga, συνέχισε να κάνει πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης και μετρήσεις κάθε μέρα., μέχρι που ένας συνάδελφος η κόρη του οποίου έβλεπε τον Dr. Philipson, του πρότεινε να κάνει το γενετικό τεστ. «Κάναμε το τεστ, ένα δείγμα από το εσωτερικό του στόματος, και δεν με ειδοποίησαν για εβδομάδες. Το γενετικό τεστ βγήκε θετικό για την μετάλλαξη που προκαλεί MODY-3 διαβήτη. Δεν ήξερα τι σημαίνει». Αυτό που σήμαινε ήταν ότι ο Eizenga δεν χρειαζόταν πια  παίρνει ινσουλίνη. Παίρνει ένα χάπι γλυμπουρίδης σε κάθε γεύμα. Πρέπει να μετράει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μόνο δύο φορές την ημέρα. «Άλλαξε τη ζωή μου, είμαι τυχερός που το ανακάλυψαν» λέει.

ΤΥΠΟΥ 1 ΔΙΑΒΗΤΗΣ  ΜΕ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ


Διαβητικός τύπου 1 και παίρνετε μετφορμίνη; Φαίνεται ασύνηθες αλλά βοηθά κάποιους ανθρώπους με διαβήτη τύπου 1, που χρησιμοποιούν αυτό το φάρμακο για το διαβήτη τύπου 2, να ρυθμίσουν την αντίσταση στην ινσουλίνη στο διαβήτη τύπου 1.
Στους περισσότερους ασθενείς με αντίσταση στην ινσουλίνη και διαβήτη τύπου1, οι γιατροί βλέπουν τα σημάδια που συνήθως συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν διαβήτη τύπου2, συμπεριλαμβανόμενης
·        της κεντρικής παχυσαρκίας,
·        της χαμηλής HDL (καλής) χοληστερίνης,
·        των υψηλών τριγλυκεριδίων και
·        του οικογενειακού ιστορικού για διαβήτη τύπου 2.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή και νεφρική νόσο. Μόνο που σε αυτούς τους ασθενείς, τα β-παγκρεατικά κύτταρα έχουν ήδη σταματήσει να παράγουν ινσουλίνη, μερικές φορές δεκαετίες νωρίτερα.
«Η  έρευνα μας έχει οδηγήσει στο να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια υπο-ομάδα ατόμων με διαβήτη τύπου1 που θα μπορούσαν να αναπτύξουν διαβήτη τύπου2 και έχουν το γενετικό υπόβαθρο για «διπλό διαβήτη» ή αντίσταση στην ινσουλίνη»λέει ο γιατρός Trevor Orchard, καθηγητής της επιδημιολογίας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του  Πανεπιστήμιου του Πίτσμπουργκ. «Είναι ξεκάθαρα μια υπο-ομάδα διαβητικών τύπου 1 αλλά με παράγοντες κινδύνου που βλέπουμε κανονικά στην αντίσταση στην ινσουλίνη και το μεταβολικό σύνδρομο»- ένα κομμάτι παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο και διαβήτη τύπου2.
Ένας ακόμα παράγοντας κινδύνου για διαβητικούς τύπου1 με αντίσταση ινσουλίνης: το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών ή PCOS  H τριαντάχρονη Dana Reeher από τη πόλη Sharon, το έμαθε αυτό μετά την διάγνωσή της με το σύνδρομο το 2008.  Διαγνώσθηκε με διαβήτη τύπου1 το 1989  Η θεραπεία με αντλία ινσουλίνης δούλευε γι’ αυτήν, όπως λέει, όμως με τα χρόνια χρειαζόταν πολύ περισσότερη ινσουλίνη, έπαιρνε βάρος ενώ η γλυκόζη αίματος ήταν ακόμα πολύ υψηλή. Οι ασθενείς με ΣΠΩ έχουν αυξημένα ανδρογόνα, μια ορμόνη που μπορεί να οδηγήσει σε αντίσταση στην ινσουλίνη και αύξηση βάρους. Περισσότερες από τις μισές γυναίκες με ΣΠΩ θα αναπτύξουν διαβήτη τύπου2 ή προδιαβήτη πριν από τα 40 τους χρόνια, σύμφωνα με το Γραφείο για την Υγεία της Γυναίκας. Επειδή η  Reeher είχε διαβήτη τύπου1 ήδη, η υπόθεση της δεν είναι τυπική.
Παρόλαυτα η θεραπεία της ήταν ξεκάθαρη, συνέχισε την θεραπεία με την αντλία ινσουλίνης, παίρνει μετφορμίνη, μετράει τα γραμμάρια υδατανθράκων, και ασκείται περισσότερο συχνά από πριν. Προσπαθεί επίσης να βρει περισσότερες απαντήσεις για το πώς θα πετύχει καλύτερη ρύθμιση. «Είμαι πραγματικά ευχαριστημένη με την απώλεια  βάρους και την γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μου» λέει.
Δεν υπάρχει καμία αποδεδειγμένη μέθοδος  θεραπείας για την αντίσταση ινσουλίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου1. Πολλές μελέτες γίνονται ήδη για το αν η μετφορμίνη (που μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα με το να μειώνει την έκκριση γλυκόζης από το συκώτι και να βελτιώνει την χρήση της γλυκόζης από τους μύες.) είναι η καλύτερη θεραπεία και μέχρι στιγμής έτσι φαίνεται να είναι. Άλλες παραδοσιακές θεραπείες για το διαβήτη τύπου2 , όπως οι σουλφονυλουρίες, που βοηθούν τα β-κύτταρα να παράγουν ινσουλίνη δεν βοηθούν, γιατί το πάγκρεας στο διαβήτη τύπου 1 δεν παράγει πια ινσουλίνη. Ο γιατρός λέει ότι το καλύτερο είναι να γίνουν αλλαγές στον τρόπο ζωής:
·        ελέγχοντας την δίαιτα  και
·        κάνοντας περισσότερη άσκηση (που μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη).
«Πρέπει ως γιατροί να είμαστε πιο δραστήριοι στο να θεραπεύουμε με πιο παραδοσιακούς τρόπους: τρόπος ζωής, δίαιτα, και δραστηριότητες» λέει.
Και ενώ η απώλεια βάρους είναι μέρος του θεραπευτικού σχεδίου για ανθρώπους με τύπου 2 διαβήτη, ο γιατρός επισημαίνει ότι η αλλαγή βάρους για τους διαβητικούς τύπου1 είναι περίπλοκη- λίγο περισσότερο βάρος με καλύτερο έλεγχο γλυκόζης είναι μάλλον καλό, ενώ απώλεια βάρους με υψηλό επίπεδο γλυκόζης σημαίνει ότι ο ασθενής δεν παίρνει την κατάλληλα ποσότητα ινσουλίνης. Είναι σημαντικό να εξατομικεύουμε την θεραπεία.

ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΣΤΙΚΗ ΙΝΩΣΗ

Καμιά φορά ο διαβήτης ξεκινά από μια άλλη ασθένεια. Είναι πολύ κοινό σε ανθρώπους με κυστική ίνωση, μια γενετική ασθένεια που προκαλεί ανώμαλη σύνθεση των εκκρίσεων του σώματος. Το πιο γνωστό σύμπτωμα της κυστικής ίνωσης είναι  η εναπόθεση βλέννης στους πνεύμονες, που πρέπει να εξαχθεί με φυσικό τρόπο για να καθαρίσουν οι πνεύμονες για την αναπνοή. Αλλά η κυστική ίνωση επίσης επηρεάζει τις εκκρίσεις του σώματος σε πεπτικά ένζυμα και ινσουλίνη από το πάγκρεας. Γι’ αυτό και περισσότεροι από τους μισούς από τους 30 χιλιάδες Αμερικανούς που ζουν με αυτή την ασθένεια θα αναπτύξουν επίσης διαβήτη, λέει η γιατρός  Antoinette Moran, καθηγήτρια  και διευθύντρια του τμήματος παιδιατρικής ενδοκρινολογίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα.
«Οι ασθενείς με κυστική ίνωση έχουν λίγη ινσουλίνη, αλλά όχι αρκετή και μέχρι να ενηλικιωθούν περισσότεροι από τους μισούς από τους ασθενείς θα έχουν διαβήτη που συνδέεται με την κυστική ίνωση, λέει. «Όταν τους φροντίζω, τους θεωρώ διαβητικούς τύπου 1 στην «περίοδο μέλιτος»: παράγουν λίγη από τη δική τους ινσουλίνη.»
Οι ασθενείς με κυστική ίνωση που έχουν διαβήτη πρέπει να ελέγχουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και την πρόσληψη υδατανθράκων με μεγαλύτερη προσοχή από τους υπόλοιπους διαβητικούς. Λόγω του ότι οι βλεννώδεις εκκρίσεις της κυστικής ίνωσης κλείνουν τους πνεύμονες και το πεπτικό σύστημα, οι ασθενείς πρέπει να αντιπαλεύουν χρόνιες λοιμώξεις και φλεγμονές και αυτό χρειάζεται πολλές θερμίδες – περισσότερες από 3000 κάθε μέρα. «Είναι εντελώς κρίσιμο να συντηρούν το σωματικό τους βάρος και την μυϊκή τους μάζα» λέει η γιατρός. «Δεν μπορώ να αρχίσω να σας λέω πόσοι ασθενείς πήραν λάθος συμβουλές που μπορούσαν να τους σκοτώσουν, λέγοντας τους να αποφεύγουν τους υδατάνθρακες και τα λίπη.  Εμείς φτιάχνουμε την ρύθμιση του διαβήτη, γύρω από τις ανάγκες της κυστικής ίνωσης.»
Η ρύθμιση του διαβήτη μπορεί να βοηθήσει του ασθενείς να ρυθμίσουν επίσης και την  κυστική ίνωση. Η Lorraine Barnes από το  Nottinghamshire της Αγγλίας κατάλαβε ότι είναι έτσι, στην θεραπεία του γιού της Joseph. Ο δεκάχρονος Joseph διαγνώσθηκε με διαβήτη που σχετίζεται με κυστική ίνωση το 2012. «Αν κάποιος από τους γονείς παιδιών με κυστική ίνωση ανησυχεί για την διάγνωση του διαβήτη, θα έλεγα ότι οποιαδήποτε επιπλοκή της ΚΙ δέχεται σωστή διάγνωση και θεραπεία, είναι κάτι καλό. Η θεραπεία του διαβήτη μπορεί να βελτιώσει την λειτουργία των πνευμόνων και την πρόσληψη βάρους.» λέει η Barnes.

ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΠΑΓΚΡΕΑΣ

Πως θα ήταν να ξέρατε ότι θα πάθετε διαβήτη, προτού σας συμβεί; Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά οι άνθρωποι που κάνουν προγραμματισμένες παγκρεατοεκτομές (η μερική ή ολική εκτομή του παγκρέατος) το ξέρουν από πριν: μια μερική παγκρεατοεκτομή μελώνει τον κίνδυνο να αναπτύξεις διαβήτη. Μια ολική παγκρεατοεκτομή τον κάνει σίγουρο.
Οι άνθρωποι κάνουν αυτήν την εγχείρηση για πολλούς λόγους, λέει η γιατρός Nancy Davidson της κλινικής Mayo. Ατυχήματα που βλάπτουν το πάγκρεας είναι ένας λόγος για να αφαιρεθεί το όργανο. Όγκοι, καρκινικοί ή καλοήθεις, είναι ένας άλλος λόγος. Η χρόνια παγκρεατίτιδα μια νόσος όπου το πάγκρεας φλεγμαίνει και δεν βελτιώνεται, μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα, ώσπου η αφαίρεση να γίνει πια επιβεβλημένη.
Φυσικά, αν αφαιρέσεις ένα όργανό, αφαιρείς την δυνατότητα από τον οργανισμό να εκτελεί κάποιες λειτουργίες απαραίτητες για τη ζωή. Με το πάγκρεας, αυτό σημαίνει τη έκκριση ινσουλίνης και κάποιων πεπτικών ενζύμων, λέει η γιατρός. Όταν η εκτομή του παγκρέατος οδηγεί σε διαβήτη, η θεραπεία είναι η ίδια με την παραδοσιακή θεραπεία για το διαβήτη τύπου1.- για την ακρίβεια γνωρίζοντας ότι ο διαβήτης θα είναι το αποτέλεσμα της επέμβασης μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη εκπαίδευση. Πριν το χειρουργείο, ένας γιατρός συμβουλεύει τους ασθενείς, και στο νοσοκομείο δέχονται εκπαίδευση για το διαβήτη και μαθαίνουν πώς να κάνουν ενέσεις ινσουλίνης. «Αυτοί οι άνθρωποι θα έρθουν σε μεταγενέστερο χρόνο για το σχεδιασμό μιας πιο εντατικοποιημένης θεραπείας. Επίσης θα χρειαστεί να πάρουν πεπτικά ένζυμα που θα τους βοηθήσουν στην πέψη των τροφών, που μπορεί επίσης να επηρεάσουν την γλυκόζη αίματος.» λέει η Davidson.
Η 47χρονη Paula McBride, από την πόλη Huntsville, της  Alabama επέλεξε να κάνει την επέμβαση το Μάρτιο του 2012, μετά από χρόνια πόνου που οφειλόταν σε παγκρεατίτιδα και ένα γενετικό ελάττωμα που περιλαμβάνει τους παγκρεατικούς πόρους, τις οδούς όπου περνούν τα πεπτικά ενζυμα από το πάγκρεας στα έντερα. Ζει με το διαβήτη, ως αποτέλεσμα της χειρουργικής εκτομής του παγκρέατος. «Πριν από την επέμβαση, δεν μπορούσα να φάω και είχα ορό. Τώρα είναι καλύτερα. Μπορώ να πίνω και να τρώω και να κάνω ό,τι θέλω να κάνω. Ζω με πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη που έκανα το χειρουργείο, ακόμα και με το διαβήτη.»λέει η ίδια. Ρυθμίζει το διαβήτη της με δίαιτα, άσκηση και πένες ινσουλίνης και ελπίζει να πάρει μια αντλία ινσουλίνης, μέσα στον επόμενο χρόνο.  

Δεν υπάρχουν σχόλια: