Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Εγώ και ο άνθρωπός μου

Εγώ ζω μια ζωή μετρημένη. Ο άντρας μου δεν είναι υποχρεωμένος, αλλά σέβεται τις εμπειρίες και τα προβλήματά μου, όσο σέβεται και τη θελησή μου για ζωή.

Εγώ παλεύω καθημερινά για να είμαι ζωντανή. Εκείνος με βοηθά με το να νοιάζεται. Με το παρεμβαίνει όταν χρειάζεται. Με το να με στηρίζει ψυχολογικά. Με το να παίρνει άμεσα τη ευθύνη για την επιβιωσή μου, επειδή απλώς καταλαβαίνει πότε είναι η κρίσιμη στιγμή για μένα.
Εγώ δεν είμαι η μητέρα του, καθώς είναι άρρωστο να κανακεύεις έναν ενήλικο άντρα, όπως και υπονομευτικό . Είμαι όμως η σύντροφος που νοιάζεται κάθε στιγμή της ημέρας και της νύχτας, που ξενυχτάει για να τον ακούσει και να συζητήσει μαζί του το προβλημα που τον απασχολεί. Είμαι η γυναίκα που θα συζητήσει τα προβλήματά του και θα ψάξει μαζί του για λύσεις, απλά και ανθρώπινα. Δεν είμαι η καθαρίστριά του, είμαι όμως αυτή που θα τον βοηθήσει στις απλές καθημερινές δουλειές του νοικοκυριού, που θα μαγειρέψει, θα πλύνει και θα καθαρίσει για τον συντροφό της, χωρίς να αισθάνεται ταπείνωση, ή καθήκον αλλά ικανοποίηση. Λίγη ανθρωπιά, συνάνθρωποι, γι' αυτούς που μας αγαπούν.
Είμαι εκείνη που θα πάρει τον ψυχικό πόνο από πάνω του και θα τον στηρίξει στις επιλογές του. ενισχύοντας την πίστη του στον εαυτό του. Μήπως αυτό δεν είναι το δώρο που δίνουμε σε όσους αγαπάμε;
Και στις δύσκολες στιγμές; Εκείνες τις λίγες στιγμές του πόνου και της ταπείνωσης που μετράνε τα όρια της ανθρώπινης αντοχής; Ποιά είναι η θέση μου απέναντί του και ποιά εκείνου απέναντί μου; Η μόνη θέση που πρέπει να έχει κάποιος υπαγορεύεται από την δύναμη, τη θέληση, την αξιοπρέπεια και την πίστη του. " Ένας άντρας, για μια γυναίκα"  και αυτός που ορίζει τη ζωή μου και την επιβίωσή μου, στις δύσκολες στιγμές: μόνο ο Θεός. Μεταξύ μας δεν υπάρχουν φτηνά συναισθήματα, μόνο αφοσίωση και εμπιστοσύνη. Μόνο έτσι, σ'αυτά τα πλαίσια, η ζωή αξίζει .

Δεν υπάρχουν σχόλια: