Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

The influence of social context on the diagnosis of mental health problems in Greece- Η επίδραση του κοινωνικού πλαισίου στη διάγνωση ψυχολογικών προβλημάτων στην Ελλάδα

As a chronic patient, living in a  poverty-striken country that has recently been hit by a financial and moral crisis, I became interested on the effects  those tragic and harsh social changes can have in the emotional status of citizens, who have to live through it. I found out that suicides were on the rise, along with feelings of helplessness, a strong deep-rooted sense of injustice and a lot of anger. The result of our current predicament is too many referals for depression and a subsequent rise in the use of prescribed anti-depressants.
I understand that depression is a mood disorder that manifests with a lack of interest about life (anhedonia), feeling of constant fatigue, thoughts of worthlessness, withdrawal of social interactions and insomnia. I wondered if a whole nation that lives through difficult times could be experiencing depression and how it should be able to find a proper solution. 
I totally agree with the notion that living in a certain social environment can effect oneself's mental health. According to the recent theory of neuroplasticity, the brain can change in positive, as well as negative ways, while being under chronic stress, which, in fact, along with depression and illness can suppress neurogenesis. So the next question in mind would be: can social determinants affect the mental status of a whole population and have a deep impact in their lives? I believe they can, and in a way that is irreversible.
A few key social determinants are high unemployment rates, poverty and the tearing of social fabric. Moral teachings, ideology, values had been challenged repeatedly and felt short in helping people coping with reality. More than a million of jobless people are unable to pay their loans and are in danger of becoming homeless too, can't pay their bills, can't feed their children. They experience anxiety and  stress about the future. They feel helpless, abandoned and alone and I believe those feelings are perfect grounds for depression to grow. Sadly, they are confident that there is no hope to be found (hopelelessness), as more taxes are added every day and the country will be in debt for generations to come.Moreover there is an unstable political scene that evolves the emergence of a racists neonazi party that uses violence as a means to change society (fear). As solutions are not to be found by politicians, the European Council and the IMF are making every decisions that affects us as citizens, as if they are an elected goverment (oppression). Every stress factor that has been implemented is so strange to our mentality and our psyche, that we feel that is life-altering, without us having any real, positive control in our lives. In my opinion, people can't even get proper care and treatment, because of the huge lack of resources resulted in the closing of mental health facilites and hospitals. I strongly believe that the situation seems to be turning into a big social experiment, to test the resilience of the population of a whole country.

Ως χρόνιος ασθενής, που ζει σε μια χώρα που έχει χτυπηθεί από την φτώχεια και έχει επηρεαστεί από την οικονομική  και ηθική κρίση, ενδιαφέρθηκα για τα αποτελέσματα που αυτές οι τραγικές και σκληρές κοινωνικές αλλαγές μπορεί να έχουν στην συναισθηματική κατάσταση των πολιτών που πρέπει να επιβιώσουν μέσα από τις αλλαγές. Ανακάλυψα ότι ο αριθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε, όπως επίσης και τα αισθηματα του "αβοήθητου", μιας έντονης, βαθιά ριζωμένης αίσθησης αδικίας και πολύ θυμού. Το αποτέλεσμα της σημερινής κατάστασης είναι πολύ περισσότερες παραπομπές για κατάθλιψη (σε ψυχολόγους και ψυχιατρικές δομές) και μια συνεπακόλουθη αύξηση στη χρήση συνταγογραφόμενων αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
Αντιλαμβάνομαι ότι η κατάθλιψη αποτελεί μια διαταραχή της διάθεσης που έχει ως συμπτώματα την έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή (ανηδονία), μια αίσθηση συνεχούς κόπωσης, σκέψεις απαξίωσης, αποκλεισμό από κοινωνικές συναναστροφές και αυπνία. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν ένα ολόκληρο έθνος που περνάει δύσκολες στιγμές, θα μπορούσε να έχει την εμπειρία της κατάθλιψης και αν είναι ικανό να βρει την κατάλληλη λύση.
Συμφωνώ απόλυτα με την αντίληψη ότι "ζώντας σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία κάποιου ατόμου". Σύμφωνα με την πρόσφατη θεωρία της νευροπλαστικότητας (neuroplasticity), ο εγκέφαλος μπορεί να αλλάξει τόσο με θετικούς όσο και με αρνητικούς τρόπους, ενόσω ζει σε συνθήκες  χρόνιου στρες, το οποίο, στην πραγματικότητα, μαζί με την κατάθλιψη και την ασθένεια μπορεί να επάγει την δημιουργία νέων νευρωνικών (εγκεφαλικών) κυττάρων (neurogenesis).
Έτσι η επόμενη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό είναι: μπορούν οι κοινωνικοί παράγοντες να επηρεάσουν την κατάσταση της ψυχικής υγείας ενός ολόκληρου πληθυσμού και να έχουν μια βαθιά επίδραση στις ζωές τους; Πιστεύω ότι μπορούν  και κατά κάποιον τρόπο αυτό το γεγονός είναι μη- αναστρέψιμο.
Μερικοί από τους σημαντικότερους κοινωνικούς παράγοντες είναι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, η ανέχεια και η αποδόμηση του κοινωνικού ιστού. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνεργοι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια τους και βρίσκονται σε κίνδυνο να μείνουν επίσης χωρίς στέγη, δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τροφή για τα παιδιά τους. Ζουν την εμπειρία του άγχους και της αγωνίας για το μέλλον. Νιώθουν αβοήθητοι, εγκαταλελειμένοι και μόνοι, οπότε πιστεύω ότι αυτά τα συναισθήματα αποτελούν το τέλειο έδαφος για να αναπτυχθεί η κατάθλιψη. Δυστυχώς, έχουν πειστεί ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα (απελπισία) ενώ περισσότεροι φόροι προστίθενται κάθε μέρα και η χώρα θα είναι χρεωμένη για πολλές γενεές ακόμα. 
Επίσης υπάρχει ένα ασταθές πολιτικό σκηνικό που ευνοεί την άνθιση του ρατσιστικού νεοναζιστικού κόμματος, που προωθεί την χρήση βίας ως τρόπο αλλαγής  της κοινωνίας (φόβος). Επειδή λύσεις δεν μπορούν να δοθούν από τους πολιτικούς μας, το Ευρωπαικό Συμβούλιο και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν αναλάβει να παίρνουν κάθε απόφαση που αφορά εμάς τους πολίτες, σαν να είναι εκλεγμένη κυβέρνηση (καταπίεση). Κάθε παράγοντας στρες που μας έχει επιβληθεί είναι τόσο ξένος στην ψυχοσύνθεση και την ψυχή μας, που νιώθουμε ότι μας αλλάζει την καθημερινότητα, στερώντας μας οποιονδηποτε πραγματικό, θετικό έλεγχο στη ζωή μας.  Κατά την γνώμη μου, οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε καν κανονική πρόσβαση σε φροντίδα και θεραπεία, λόγω ελλείψεων και οικονομικών προβλημάτων, που έχουν ως αποτέλεσμα την συρρίκνωση και το κλείσιμο ψυχιατρικών δομών και νοσοκομείων. Είναι ισχυρή πεποίθησή μου ότι η όλη κατάσταση έχει λάβει την μορφή ενός κοινωνικού πειράματος που στόχο έχει να εξετάσει την αντοχή του συνόλου του πληθυσμού ενός έθνους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: