Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

"Η κόλαση του ενός, είναι ο χαμός των άλλων"


Από χθες, ακούω την προσπάθεια των δημοσιογράφων να κατατάξουν τον δολοφόνο 20 παιδιών σε μια κατηγορία αυτιστικών (σύνδρομο Asperger). Για όσους θέλουν να ενημερωθούν, τα συμπτώματα του συνδρόμου είναι

  • αποφυγή κοινωνικών επαφών, 
  • αποφυγή έντονων ερεθισμάτων και 
  • αντιδραστική επιθετικότητα (απάντηση σε βία και ψυχική πίεση, μόνο στο ερέθισμα και την συγκεκριμένη στιγμή, μόνο για το 20-50% των ατόμων). 

Ο δολοφόνος δεν είχε ποτέ αξιολογηθεί και δεν είχε πάρει θεραπεία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι το σύνδρομο είναι υπεύθυνο, για ό,τι έκανε, γιατί απλά δεν θα μπορούσε, σύμφωνα με μελέτες, να σχεδιάσει και να εκτελέσει κάτι τέτοιο.
Από την άλλη μεριά, η οικογένεια ενός διαφορετικού ανθρώπου έχει μεγάλη σημασία στην αντιμετώπιση της νευροαναπτυξιακής διαταραχής που λέγεται Asperger. Τα παιδιά με το σύνδρομο είναι μεν υψηλής νοημοσύνης, αλλά συχνά

  • παρερμηνεύουν τα ερεθίσματα που παίρνουν από τον κοινωνικό τους περίγυρο
  • ενοχλούνται και είναι ανήσυχα 
  • δεν δέχονται επίμονα χάδια και αγκαλιές που τα πνίγουν, 
  • δεν συγκεντρώνονται σε μια συζήτηση, 
  • δεν θέλουν να τα αγγίζουν και να τους απευθύνουν το λόγο, 
  • δεν ακολουθούν κατευθύνσεις και οδηγίες από σχολείο και γονείς. 

Η βλάβη υπάρχει στο νευρικό και αισθητηριακό σύστημα του παιδιού, που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, έντονο, εχθρικό και με καχυποψία. Περίπου σαν ένα απειλητικό video game, όπου πρέπει να επιζήσει. Χωρίς την βοήθεια, την αγάπη και την βαθιά κατανόηση της φύσης του προβλήματος από την οικογένεια, αυτό το παιδί νιώθει αβοήθητο.
Ας κοιτάξουμε όμως λίγο και το ρόλο της μητέρας και θύματος ταυτόχρονα. Ήταν αυτή που έδωσε πρόσβαση σε φονικά όπλα στον έφηβο γιο της, του έμαθε να σκοπεύει και να ζει μέσα σε ένα σπίτι με όπλα.
Χωρίς αντρικό πρότυπο, ο πατέρας δεν ζούσε με τους δύο γιους του, φαίνεται να είχε επωμιστεί την ευθύνη να κάνει "άνδρες" τους γιους της, μαθαίνοντας τους πως να προστατεύουν τον εαυτό τους, ίσως, από προκλήσεις μιας ανελέητης κοινωνίας. Γεγονός είναι ότι η μητέρα άφησε την δουλειά της, στον οικονομικό τομέα, για να φροντίζει τον γιο της . Ίσως κάπου εκεί να δημιουργήθηκε ένας μοιραίος δεσμός αλληλεξάρτησης, που οδήγησε και στον θάνατο της. 'Ισως, όπως επικαλέστηκαν κάποιοι ψυχίατροι, να πίεσε το παιδί της να γίνει φυσιολογικό, να πάρει εκπαίδευση και να βρει δουλειά, όπως όλοι οι άλλοι, βασιζόμενη στην νοημοσύνη του και αγνοώντας το γεγονός ότι η ψυχοσύνθεσή του ήταν διαφορετική. Ό,τι και να συνέβη, δυστυχώς πλήρωσε το μοιραίο λάθος της στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων του γιου της με τη ζωή της, συνεισφέροντας ενεργά (με την εκπαίδευση στα όπλα) στο να γίνει ο γιος της δολοφόνος.
Εδώ μπαίνει λοιπόν το θέμα της προσωπικής ευθύνης σε ότι αφορά την ψυχική υγεία. Δυστυχώς, σε όλο τον κόσμο,  ενώ οι γονείς είναι υπεύθυνοι για τη παραπομπή σε ψυχιατρικές δομές των παιδιών τους, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει μηχανισμός πρόληψης τέτοιων γεγονότων. Επισημαίνω εδώ ότι ο αυτισμός δεν είναι ψυχική πάθηση αλλά νευροαναπτυξιακή βλάβη. Αυτό σημαίνει ότι με την αγάπη και την υπομονή της οικογένειας,  με κατάλληλη συνεχή εκπαίδευση, συχνά χωρίς φαρμακευτική θεραπεία, αυτά τα παιδιά μπορούν να βοηθηθούν. Οπότε η υποστηρικτική και όχι απορριπτική οικογένεια, που είναι ενήμερη και αποδέχεται το πρόβλημα ενός μέλους της, καθως και το εκπαιδευτικό περιβάλλον (όχι μόνο το σχολείο αλλά απαραίτητα και  η ειδική αγωγή που παρέχεται εξατομικευμένα από παιδαγωγό και η τακτική αξιολόγηση από ψυχολόγο) κάνει ΟΛΗ τη διαφορά  και δίνει περισσότερες ευκαιρίες σε ένα διαφορετικό παιδί να αντιμετωπίσει μια ούτως ή άλλως, δύσκολη ζωή σε μια δυσκολη χρονική στιγμή, απέναντι σε μια δύσκολη κοινωνία.

Ας μιλήσουμε, τέλος, για μια ανάλγητη, αναίσθητη κοινωνία, που δεν έχει καμία ανοχή στην διαφορετικότητα. Που είναι βασικά "αυτιστική" (μεταφορικά: εγωιστική, κλεισμένη στον εαυτό της), που η βασική της ενασχόληση είναι το κυνήγι του χρήματος και όχι η βοήθεια στον συνάνθρωπο. Έτσι δημιουργήθηκαν οι βασικές συνθήκες , για να μεγαλώσει το "τέρας", που τελικά ήταν ένα ανώριμο παιδί ανάμεσα μας, που μέσα από την κουλτούρα των όπλων και τον θαυμασμό υπεραπλουστευμένων προτύπων βίας, που φτάνουν σε extreme καταστάσεις, χωρίς να πληρώνουν ποτέ το τίμημα της βίας που είναι η ίδια η ζωή, μέσα από ταινίες και χολυγουντιανές απεικονίσεις, ένιωσε πανίσχυρος για μερικά λεπτά. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το ανίσχυρο παιδί-δολοφόνος που πήρε τα όπλα του και ντυμένος στρατιωτικά, θέρισε εξάχρονα που δεν μπορούσαν να αμυνθούν, φυτεύοντας 3 έως και 11 σφαίρες στο καθένα, ένιωσε ένας θυμωμένος πανίσχυρος θεός για μερικά λεπτά. Μα μόλις μύρισε το αίμα των μικρών παιδιών, συνειδητοποίησε το πόσο θύμα ήταν (από την κοινωνία και την οικογένεια του), πήγε μόνος του όπως ένιωθε πάντα, στην διπλανή τάξη και αυτοκτόνησε.
 game over..."no more jokes on me"...

1 σχόλιο:

Παντελής Ντυμένος είπε...

Μπράβο για το άρθρο σου.Καλημέρα SOS
Παρακαλώ αναζητήστε τη σελίδα Παιδοψυχιατρική Σήμερα στο fb που την έχει κάποια κ Σπυριδούλα - Κωστή παιδοψυχίατρος. Δείτε τι γράφει για τα άτομα με αυτισμό και σας παρακαλώ αν δεν συμφωνείτε κι εσείς με τα γραφόμενα να αντιδράσετε. Είμαι πολύ συγχυσμένος και στενοχωρημένος . Ευχαριστώ