Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Διατροφή και διαβήτης- Diabulimia

Η σωστή διατροφή στον διαβήτη έχει την ίδια  σημασία με την τακτική μέτρηση της γλυκόζης στο αίμα, τη χορήγηση ινσουλίνης στην σωστή δοσολογία και την άσκηση. Πολλοί παράγοντες μπορούν να απορυθμίσουν μια σωστή ρύθμιση, το φαγητό όμως είναι το "καύσιμο" του οργανισμού, η πηγή ενέργειας, που με την βοήθεια της ινσουλίνης, μας θρέφει και μας δίνει την δυνατότητα για μια φυσιολογική ζωή. Είναι όμως και η μεταβλητή εκείνη που προκαλεί άγχος στον διαβητικό, που μετράει τα ισοδύναμα υδατανθράκων και σύμφωνα με την προσωπική του ευαισθησία στην ινσουλίνη  και την μέτρηση γλυκόζης πρέπει να υπολογίσει πόσες μονάδες ινσουλίνης θα κάνει στον εαυτό του. Γι' αυτό ο διαβητικός μερικές φορές ζει μια σχέση "αγάπης- μίσους" με την τροφή του, που μπορεί να εξηγηθεί μόνο μέσα την σχέση του με το σώμα του, τον διαβήτη και τα "high and low" του, τις οδηγίες και τις συμβουλές του γιατρού του και τις αντιλήψεις της οικογένειας του για την αξία του φαγητού. Όταν υπάρχει πρόβλημα με το φαγητό, αναπτύσσεται ύπουλα μια διατροφική διαταραχή που λέγεται διαβουλιμία, και μπορεί να σκοτώσει.
Όταν ένας διαβητικός πιέζεται φορτικά από τον γιατρό του για καλύτερο έλεγχο, ενώ ο γιατρός του θεωρεί ότι ο διαβητικός δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει και δεν έχει την δύναμη να πειθαρχήσει στα δεδομένα της αρρώστιας του, ο διαβητικός βλέπει το φαγητό όχι σαν κάτι που πρέπει να απολαμβάνει αλλά σαν κάτι που πρέπει να προσέχει και να ελέγχει συνεχώς. Όταν μέσα από την οικογένεια του, έχει μάθει από την παιδική ηλικία ότι δεν πρέπει  να τρώει ο,τι και οι άλλοι, χωρίς να εκπαιδευτεί σε εναλλακτικές γευστικές επιλογές, νιώθει έντονα το στίγμα της διαφορετικότητας και βλέπει το φαγητό όχι σαν επιθυμητή απόλαυση αλλά σαν ένα απεχθές και αηδιαστικό "καθήκον", για να κάνει ινσουλίνη. Όταν υποκύπτει στα πρότυπα της κοινωνίας για λεπτά σώματα με οποιοδήποτε κόστος (με στέρηση φαγητού, χρήση ουσιών, χειρουργικές επεμβάσεις), χάνει τον νοητικό έλεγχο στο σώμα του και προσπαθώντας να τον ξαναβρεί, βάζει σε δοκιμασία την υγεία του. Στερείται τροφής ή υπερκαταναλώνει τροφή, με επιθυμία να ελέγξει το μόνο πράγμα που ορίζει ουσιαστικά: το σώμα του.

"Quod me nutrit, me destruit..."

 "Αυτό που με τρέφει, με καταστρέφει..." Η εντύπωση ότι το φαγητό είναι δηλητήριο, είναι μαι ψυχολογική αντίληψη βαθιά ριζωμένη στο νου των ανθρώπων που η σχέση τους με το φαγητό είναι καταστροφική. Όμως, ποια είναι η σχέση του διαβητικού, που δέχεται έλεγχο θερμίδων και καταγράφει κάθε γραμμάριο υδατάνθρακα που καταναλώνει, με την ψυχαναγκαστική κατανάλωση φαγητού;
 Όταν ο διαβητικός, κατά την διάρκεια μιας βουλιμικής κρίσης καταναλώσει μεγάλη ποσότητα φαγητού,συχνά το κάνει αδιαφορώντας για την μεγάλη δόση ινσουλίνης, που θα πρέπει να επακολουθήσει. Αποτέλεσμα είναι να ανεβαίνει η γλυκόζη αίματος σε επίπεδα υπεργλυκαιμίας και αν μείνει έτσι  για πολύ χρόνο (γιατί ο διαβητικός παραβλέπει ηθελημένα τη δυσφορία που νιώθει ή νομίζει ότι μπορεί να την ανακουφίσει κάνοντας εμετό), να φτάσει μέχρι την κετοξέωση. Αυτό συμβαίνει σε διαβητικούς που μέσα από την κατάθλιψη και την βουλιμία τους, αδιαφορούν για την αυτοφροντίδα του διαβήτη τους. Δεν κάνουν ινσουλίνη ή κάνουν λίγες μονάδες μόνο, κάνουν εμετούς, τρώνε πολύ και χάνουν βάρος. Η άλλη όψη του νομίσματος, που έχει να κάνει με την απώλεια βάρους χρησιμοποιώντας τον διαβήτη, είναι το να μην παίρνει ένας διαβητικός τροφή και να κάνει ελάχιστες μονάδες ινσουλίνης, με αποτέλεσμα να χάνει βάρος, γιατί βρίσκεται σε κατάσταση λιμοκτονίας, που τελικά οδηγεί στην κετοξέωση. Οι βλάβες που επισυμβαίνουν, περιλαμβάνουν νεφρική ανεπάρκεια και καρδιακές αρρυθμίες. 
Επομένως, η διαβουλιμία είναι μια πολύ σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του διαβητικού. Χρειάζεται έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία σε ότι αφορά την ψυχολογική σχέση του διαβητικού με το φαγητό. Απαιτεί αλλαγή της εικόνας σώματος και των μοντέλων συμμόρφωσης σε οδηγίες και κοινωνικά πρότυπα. Απαιτεί επίσης αλλαγή  της νοοτροπίας της οικογένειας και πλήρη στήριξη ενός ασθενούς, που πάσχει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, μετά την εγκατάσταση της διαβουλιμίας. 
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πάντα θα ισχύει :
"quod me non interficitme fortiorem facit ...", πως "ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό..."

Δεν υπάρχουν σχόλια: