Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Κοιτάζοντας το μέλλον μέσα από το παρελθόν- Σχέση γιατρού- ασθενούς στο διαβήτη

Όχι, δεν θα μιλήσω για την ψυχολογία του ασθενούς, όταν δέχεται πίεση για καλύτερη ρύθμιση, όταν μάλιστα δεν του δίνονται εναλλακτικές προτάσεις και η απαιτούμενη εκπαίδευση.
Δεν θα μιλήσω επίσης για τους αδέξιους ψυχολογικούς χειρισμούς ενός γιατρού που έχει απέναντί του έναν ασθενή που πονάει ή αισθάνεται άβολα.
Δεν θα μιλήσω εξ ονόματος κάθε διαβητικού που βγήκε από το ιατρείο, νιώθοντας υποτιμημένος και απελπισμένος, γιατί κάποιος γιατρός υποτίμησε την νοημοσύνη του και του φέρθηκε σαν παιδάκι που χρειάζεται όχι μόνο καθοδήγηση αλλά και πατρική νουθεσία και προσβολές και βρισιές (σε φιλικό επίπεδο πάντα) για να εκπαιδευτεί και να μάθει (επιτέλους!)
Δεν θα αναφερθώ στον ανεκδιήγητο ειδικευόμενο, που νομίζοντας ότι είναι θεός, προκαλεί βλάβη στον διαβητικό ασθενή, άλλοτε με την άγνοιά του για το προσωπικό ιστορικό του ατόμου και άλλοτε με ενεργητικό τρόπο, δίνοντας λάθος, απαρχαιωμένες οδηγίες, "σπάζοντας" φλέβες σε μια απλή- ρουτίνας- εξέταση αίματος ή βάζοντας έναν ορό ή κάνοντας ένεση σε λάθος σημείο, προκαλώντας έτσι πόνο ή δυσαπορρόφηση της ινσουλίνης.
Θα μιλήσω με απλό τρόπο, για την ιστορία της διάγνωσης μου και την σχέση μου με τον πρώτο μου γιατρό. Όταν ήμουν 10 ετών, άρχισα να χάνω βάρος, να κουράζομαι εύκολα, σε βαθμό εξάντλησης, να μην έχω όρεξη για παιχνίδι, να δείχνω στενοχωρημένη και θυμωμένη, να τρώω όλο και λιγότερο, να πίνω πολύ νερό...Τίποτα από όλα αυτά δεν μπόρεσα εγώ να τα συνειδητοποιήσω, γι'αυτό και δεν παραπονέθηκα ποτέ. Οι γονείς μου έβλεπαν την αργή αλλαγή στο παιδί τους. Η οικογένεια μου δεν δεχόταν την αρρώστια (θεωρούσαν ότι ήταν ένδειξη αδυναμίας), έτσι το κενό επικοινωνίας ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, καλύφθηκε με μια επίσκεψη στο παιδικό νοσοκομείο. Οι παιδίατροι απεργούσαν ήδη έναν μήνα και έτσι μας είπαν ότι "αν δεν είναι επείγον περιστατικό, μην περιμένετε άδικα". Γυρίσαμε στο σπίτι μας, ενώ ήμουν ζαλισμένη και σε σύγχυση.
Οι γονείς μου όμως, που έβλεπαν την αργή αλλά έντονη αλλαγή στο παιδί τους, που το ήξεραν καλά, ζήτησαν την βοήθεια του οικογενειακού γιατρού. Ξεκινήσαμε να πάμε στο ιατρείο του, δίπλα στο σπίτι μας, και εγώ δεν είχα δύναμη ούτε να περπατήσω. Έτσι ο Κ. ήρθε στο σπίτι για να με εξετάσει. Άνοιξε το βαλιτσάκι του, έκανε μια γρήγορη κλινική εξέταση, ζήτησε ούρα για να κάνει μια εξέταση γλυκόζης και κετονών, έλεγξε τα αντανακλαστικά και μετά σταμάτησε! Δεν υπήρχε καμιά αντίδραση από μένα, που ήδη είχα αρχίσει να βυθίζομαι σε έναν λήθαργο νωθρότητας. Η γρήγορη εξέταση στα ούρα έδειξε αρνητικά αποτελέσματα(!) Τότε, ο γιατρός είπε πως οι ταινίες του έχουν λήξει(!) αλλά πιθανόν δεν συμβαίνει τίποτα σοβαρό. Ζήτησε να παίρνω πολλά υγρά για τους εμέτους, που είχα αρχίσει να κάνω, για να μην πάθω αφυδάτωση. Έφυγε, καθησυχάζοντας, τους γονείς μου "ότι δεν είναι τίποτα" και ότι "έτσι είναι τα παιδιά, αρρωσταίνουν". Το επόμενο πρωί, δεν μπορούσα να ξυπνήσω, μόλις που ανέπνεα, και οι γονείς μου με μετέφεραν (ξανά) επειγόντως στο παιδικό νοσοκομείο. Κανείς γιατρός δεν έδινε την παραμικρή σημασία, σε έναν διάδρομο γεμάτο κρυωμένα παιδιά, που γκρίνιαζαν και έκλαιγαν. Με μετέφεραν στην αγκαλιά τους και ζήτησαν από έναν γιατρό από το προσωπικό ασφαλείας της απεργίας, να με εξετάσει. Η απάντηση ήταν "να περιμένετε τη σειρά σας".
Όταν με άφησαν σε μια καρέκλα, σηκώθηκα με όσες δυνάμεις είχα, να πάω μέχρι τον ψύκτη να πιω λίγο νερό. Έχασα τις αισθήσεις μου, μη μπορώντας να αναπνεύσω, δείγμα ότι η κετοξέωση έκανε ότι ήθελε το σώμα μου. Το επόμενο που είδα ήταν το ταβάνι του εξωτερικού ιατρείου: ήμουν πια "επείγον περιστατικό". Διαγνώστηκα με διαβητική κετοξέωση και σε ημικωματώδη κατάσταση, νοσηλεύτηκα για λίγες μέρες, ώσπου να ανακτήσω αισθήσεις, δυνάμεις, να αναπνέω κανονικά και να εκπαιδευτώ στο σχήμα της ινσουλίνης και την δίαιτα που έπρεπε τότε να ακολουθήσω.
Περιττό να πω πως τόσο οι εξετάσεις ούρων (γλυκόζης και κετονών) δεν υπάρχουν πια, όσο και η μια ένεση με ένα μείγμα ταχείας και βραδείας δράσης ινσουλίνη, είναι απαρχαιωμένη πρακτική. Τόσο οι διαιτητικές οδηγίες (αποκλεισμός λιπών, απλών υδατανθράκων, αυστηρό μέτρημα κάθε θερμίδας υδατάνθρακα, αυστηρός περιορισμός πρωτεινούχων τροφών και γαλακτοκομικών) δεν ισχύει σήμερα, όσο και οι οδηγίες για αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας (πιείτε νερό!) και της υπογλυκαιμικής κρίσης (κάντε ένεση glucagon και καλέστε ασθενοφόρο!), δεν ισχύουν επίσης!
Τώρα, μάλιστα, όταν τα θυμάμαι ΓΕΛΑΩ!  Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσο θύματα ήμασταν, εμείς και οι οικογενειές μας της επιστημονικής ΑΓΝΟΙΑΣ, σχετικά με την διαφορετική αντιμετώπιση του νεανικού διαβήτη σε σχέση με το διαβήτη των παππούδων! Μόνο με χιούμορ μπορείς να το αντιμετωπίσεις!
Τελευταία, άφησα την αντίδραση του οικογενειακού γιατρού που απέτυχε να κάνει σωστή διάγνωση, όταν έμαθε ότι ήμουν διαβητική. Ζήτησε συγγνώμη από τους γονείς μου κι από μένα, για την ανεπάρκειά του. Ορκίστηκε επίσης ότι θα με παρακολουθεί πάντα , σε ότι χρειάζομαι. Δυστυχώς, αυτός ο ευαίσθητος γιατρός, δεν μπόρεσε να διαγνώσει τη σοβαρότητα του δικού του προβλήματος υγείας και έφυγε άδοξα, χωρίς να μπορέσει να προστατεύσει τους ασθενείς του, από την βαρβαρότητα του ελληνικού συστήματος υγείας...

Δεν υπάρχουν σχόλια: