Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Burn-out effect on diabetics- Ψυχική εξουθένωση των διαβητικών


  Μερικές φορές, παρά την εμπειρία χρόνων, τα χρήσιμα λάθη και τα επικίνδυνα λάθη, έχω αυτή την αίσθηση ότι η προσπάθεια για ρύθμιση με καταβάλλει τόσο πολύ που θέλω να τα αφήσω όλα πίσω μου, να τα παρατήσω και να φύγω, να βγω έξω από το δέρμα μου...να εγκαταλείψω την προσπάθεια τελείως. Πολλά πράγματα πάνε λάθος, μπορεί να έχω μια κακή μέρα, μια φλεγμονή που ακόμα δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί και παιδεύει τον οργανισμό μου προκαταβολικά. Όπως και γεγονότα ασήμαντα, χωρίς καμία σχέση, όπως το να έχω θυμώσει με τις καθυστερήσεις σε μια ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας, να έχω αγανακτήσει με τα γεγονότα σε επίπεδο πολιτικής, οικονομίας και έκτακτων μέτρων στη χώρα μου ή απλά να αντιμετωπίζω μια κρίση στη σχέση με το σύντροφό μου.
 Όλα προκαλούν στρες, που ανεβάζει την αδρεναλίνη και συνεπακόλουθα την γλυκόζη. Οτιδήποτε, εκτός από την ίδια την κατανάλωση τροφής, θα μπορούσε να απορρυθμίσει τη ρύθμιση της γλυκόζης, που τόσο προσπάθησα την προηγούμενη μέρα, να κρατήσω σε σταθερά επίπεδα, αξιοποιώντας όλες τις γνώσεις, τις πληροφορίες και τις τεχνικές επιβίωσης που έχω μάθει τόσα χρόνια. Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι αντίθετο, καθώς ποτέ κανείς δεν μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικά όλες τις παραμέτρους, σωματικές και ψυχολογικές που απαρτίζουν το "θαύμα" του οργανισμού ενός διαβητικού. Η αλήθεια είναι πως διαβητικός είναι εκείνος που ζει με επίγνωση ότι δεν έχει τον έλεγχο του σώματός του και είναι πάντα σε εγρήγορση για να αντιμετωπίσει- σοφά σχεδόν- κάθε απίθανο και τρελό εμπόδιο ή ατυχία....
Και εγώ καλούμαι, μέσα σε μια έκρηξη ορμονών που αλληλεπιδρούν και συντηρούν τη ζωή, να επιλέξω την κατάλληλη δόση ινσουλίνης και την κατάλληλη ποσότητα φαγητού; Μόνο αυτό; Τώρα που νιώθω ότι τα έχω δώσει όλα και δεν μπορώ άλλο, γιατί να με νοιάζει τι θα γίνει μετά;
Γιατί η ψυχή μου, η ισοπεδωμένη διάθεση μου, από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κανείς, βαζοντάς τα με το "τέρας της γραφειοκρατίας" για να πάρει παροχές, φάρμακα που χρησιμοποιεί τέσσερις φορές την ημέρα και καθόλου προσοχή από έναν βαριεστημένο γιατρό, ο θυμός που σου ανεβάζει την αδρεναλίνη, η απογοήτευση για την στάση των άλλων για την αρρώστια μου, που δεν τους αφορά και δεν την "φορτώθηκαν ως ευθύνη" ποτέ, δεν είναι κατάλληλες συνθήκες για έναν διαβητικό που πρέπει να είναι το "καλό παιδί", που "ξέρει τα πάντα " και παίζει στα δάχτυλα τη ρύθμιση". Δηλαδή, για μένα, που έχω παραδώσει τα όπλα...
Αυτή η κατάσταση λέγεται ψυχολογική εξουθένωση και είναι πολύ συχνή σε άτομα με χρόνια νοσήματα. Είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μας και ένα από τα εμπόδια που κανείς δεν μπορεί να υπερβεί μόνος του, χωρίς βοήθεια. Πολλές  συμπεριφορές είναι χαρακτηριστικές, αν πολλές φορές τις γνωρίζουμε και απλά επιλέγουμε να τις αγνοούμε, ως διαβητικοί: η υπερκατανάλωση φαγητού, η πνευματική αίσθηση τελματωσης, η συναισθηματική αίσθηση παραίτησης, υπερβολικός ύπνος,  αναστολή της ρουτίνας αυτοπεριποίησης, έλλειψη ενδιαφέροντος, κατανάλωση αλκοόλ με σκοπό να "ξεχάσεις", πληρης απάθεια. Απλά τα παρατάς, και αφήνεις τον εαυτό σου να κυλίσει στο τίποτα και το πουθενά...
Ξέρω τι είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα, που σε κάνουν να θέλεις να συνδεθείς με την ζωή ξανά και να συνεχίσεις αυτό τον δρόμο...μόνο που, μερικές φορές, δεν μπορώ να τα δω ξεκάθαρα μπροστά μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: