Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Όταν η "γλυκόζη νηστείας" το πρωί είναι πολύ υψηλή- dawn phenomenon


Όταν η γλυκόζη νηστείας το πρωί είναι πολύ υψηλή, περισσότερο από τα μέσα της νύχτας και τις μετρήσεις της ώρας του ύπνου, υπάρχει ένα ζήτημα που πρέπει να λυθεί, για να μην αρχίζουμε τη μέρα μας με πολλή γλυκόζη, κακόκεφοι και κουρασμένοι.
Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι για τα υψηλά ποσά γλυκόζης το πρωί:

  1. Ανεπαρκής ινσουλίνη
  2. Το «φαινόμενο της αυγής» (dawn phenomenon)
  3. To «Somogyi φαινόμενο» ή αλλιώς “rebound” (αντιδραστική υπεργλυκαιμία) 
  • Η ανεπαρκής ινσουλίνη είναι εύκολα αντιμετωπίσιμη. Αν η περίοδος δράσης της (μακράς δράσης) ινσουλίνης τελειώνει μέσα στη νύχτα, τα επίπεδα της ινσουλίνης που κυκλοφορεί στο αίμα θα είναι πολύ χαμηλά και η γλυκόζη αίματος θα είναι υψηλή, το πρωί.

  • Το «φαινόμενο της αυγής» αναφέρεται στην αυξημένη παραγωγή γλυκόζης και τη αντίσταση στην ινσουλίνη που συμβαίνει με την έκκριση ανταγωνιστικών ορμονών τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν το ξύπνημα. Συμβαίνει τόσο σε διαβητικούς όσο και σε μη- διαβητικούς, στους οποίους γίνεται φανερό από τη σημαντικά μετρήσιμη αύξηση της έκκρισης ινσουλίνης,τις πρωινές ώρες. Το «φαινόμενο της αυγής» ποικίλει σε ένταση τόσο ανάμεσα στον γενικό πληθυσμό όσο και σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Μπορεί να εκδηλωθεί ως υψηλότερα επίπεδα γλυκόζης πρωινής νηστείας ή ως υψηλότερη απαίτηση του οργανισμού σε ινσουλίνη κατά την διάρκεια του πρωινού γεύματος σε σχέση με άλλα γεύματα της ημέρας.

  • Το «φαινόμενο Somogyi» αναφέρεται στην αντιδραστική υπεργλυκαιμία, μετά από υπογλυκαιμία που συμβαίνει τη νύχτα, χωρίς συμπτώματα και χωρίς ο διαβητικός να το καταλάβει. Τότε το συκώτι απελευθερώνει αποθηκευμένο γλυκογόνο. Χωρίς ινσουλίνη να το καλύψει, το αποτέλεσμα είναι υψηλό σάκχαρο (πρωινό νηστείας)

  • Γεύμα νωρίς το βράδυ, το στομάχι δεν πρέπει να ασχολείται με την διαδικασία της πέψης, κατά την διάρκεια του ύπνου.
  • Όχι στις λιπαρές τροφές στο βραδινό γεύμα, γιατί αργούν να απορροφηθούν πάνω από 5 ώρες.
  • Μετρήσεις κατά την διάρκεια της νύχτας (ενοχλητικό και κουραστικό αλλά μπορεί να αναδείξει την αίτια –μπορεί να το ζητήσει και ο διαβητολόγος. Ο καλύτερος τρόπος να βρεθεί η λύση είναι οι μετρήσεις να γίνουν κάθε δύο ώρες, από την ώρα του ύπνου μέχρι το πρωί. Μπορεί να χρειαστούν 1-2 βράδια μετρήσεων.

  • Αν η γλυκόζη αίματος ανεβαίνει όλη τη νύχτα, τότε υπάρχει έλλειψη ινσουλίνης.
  • Αν η γλυκόζη αίματος είναι σταθερή όλη τη νύχτα, αλλά ανεβαίνει απότομα πριν ξυπνήσουμε, τότε ισχύει το «φαινόμενο της αυγής».
  • Αν η γλυκόζη αίματος πέφτει στα επίπεδα υπογλυκαιμίας και μετά κάνει υπεργλυκαιμία, τότε υπάρχει πιθανό «Somogyi effect»

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Το δώρο της υγείας...από τη φύση, στον άνθρωπο! The gift of health...from nature to human!

Πριν από μερικές ημέρες, παρακολουθούσα στην τηλεόραση ένα ντοκυμαντέρ, σχετικά με το δέντρο "ίταμος" (pacific yew) και την διαχρονική ιστορία του. Είναι ένα πανάρχαιο φυτό που μπόρεσε να επιβιώσει στην πάγκόσμια χλωρίδα χιλιάδες χρόνια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο μέσος όρος ζωής αυτού του δέντρου είναι 1200 χρόνια. Μετά από τα πρώτα 300 χρόνια της ζωής του, το φυτό καταρρέει από μέσα, δημιουργεί τεράστια κενά, σαν σπηλιές και αναγεννάται από το κέντρο του, ως νέο φυτό. Την ίδια στιγμή που το εσωτερικό του πεθαίνει και αποσυντίθεται, ο κορμός και ο φλοιός του είναι από τα πιο σκληρά και δυνατά ξύλα που υπάρχουν στη γη. Χρησιμοποιήθηκε στην λατρεία της φύσης, λατρεύτηκε ως πνεύμα του δάσους και δαιμονοποιήθηκε ως τοξικό φυτό, που προκαλεί το θάνατο. Οι αγρότες σε όλο τον κόσμο, το ξερίζωσαν από τους κήπους και τις αυλές τους και το φύτεψαν σε νεκροταφεία, όπου υπάρχει ακόμα και σήμερα.

Ο θρύλος ήταν πως όποιος κοιμηθεί στις ρίζες του, πεθαίνει. Πράγματι, τόσο τα φύλλα όσο και ο φλοιός του είναι τοξικά...όμως για τα κύτταρα του καρκίνου. Στην σύγχρονη εποχή, το δέντρο χρησιμοποιήθηκε από την φαρμακοποιία ως ισχυρό κυτταροτοξικό φάρμακο, που βοηθά στην θεραπεία του καρκίνου του μαστού (taxol), ενώ η έρευνα για άλλους τύπους καρκίνου συνεχίζεται.
Οι ισχυρές ιδιότητες του φυτού οφείλονται στον αγώνα επιβίωσης ενάντια σε αρρώστιες, άλλα φυτά και έντομα, που έδωσε για εκατοντάδες χιλιετίες. Αυτή η αργή διαδικασία φυσικής επιλογής, το μεταμόρφωσε σε έναν πανάρχαιο, αιωνόβιο κυρίαρχο, που τελικά, φτάνει στις μέρες μας να χαρίζει υγεία και ζωή.
 
Αυτή είναι μια ιστορία, παράλληλη με αυτή της ινσουλίνης. Η συνθετική μορφή της ουσίας της ζωής  αποτελούσε εκχύλισμα παγκρέατος ζώων, χοίρων και αγελάδων σε πρώτο στάδιο. Έπειτα, για λόγους καθαρότητας του εκχυλίσματος και αποφυγής αλλεργιών, χρησιμοποιήθηκε για την μαζική παραγωγή ινσουλινών το γενετικά ανασυνδυασμένο dna του Escherichia coli βακτηρίου. Τέλος, ήρθε η ώρα των απολύτως γενετικά ελεγχόμενων, ως προς τις θεραπευτικές τους  ιδιότητες, ανάλογων ινσουλίνης. Δεν μπορώ να φανταστώ ποια θα ήταν η ποιότητα ζωής όλων των διαβητικών, αν αυτές οι εξελίξεις δεν βασίζονται στην παρατήρηση, την επιστημονική έρευνα και την αφοσίωση επιστημόνων στο αντικείμενό τους. Αλλά για όσους γνωρίζουν τόσο την ιστορία του καρκίνου, του δέντρου, του διαβήτη και της ινσουλίνης, το πιο σημαντικό σημείο βρίσκεται στην ελπίδα για ζωή, την αναζήτηση του δώρου της υγείας και την βαθιά πίστη των ανθρώπων που ασχολούνται με τη θεραπεία, στην μακρόχρονη επιβίωση ως χαρακτηριστικό της φύσης...τόσο απλά και χωρίς εξηγήσεις, αλλά με πολλή εργασία και αφοσίωση.


A few days ago, I watched a TV documentary about the pacific yew tree and its timeless story. It is an ancient plant that  survives in the global flora for thousands of years. The average lifespan of this tree is 1200 yearsAfter the first 300 yearsof his life, the plant collapses from within, creating huge cave- like spaces. From its center, a new plant is reborn. At the same time that the interior decomposes and dies, the trunk and the bark becomes the most powerful and hard wood, on earth. Pacific yew tree was used in the worship of nature, was worshiped as the spirit of the forest and was demonized as a toxic plant that killsFarmers around the world, uprooted the tree from their gardens and courtyards and planted it in cemeterieswhere it can be found today.The legend was that whoever slept in the tree's roots, dies. Indeed, both the leaves and bark are toxic ... but for cancer cells. In modern times, the tree was used by the medicine and drug industry (pharmacopoeia) as a potent cytotoxic drug that helps in the treatment of breast cancer (taxol), while research on other types of cancer continues.This plant struggled for survival against diseases, insects and other plants, for hundreds of thousands of years, so it developed powerful properties. This slow process of natural selection, transformed it into an ancient, centuries-old sovereign tree, that, today, can give the gift of health and life.
 
This is a story parallel of that of insulin. The synthetic form of the "substance of life" was a pancreatic extract from animals, (pigs and cows at first stage). Then, for reasons of purity and avoiding allergy, extract used for mass production of insulin was made from genetically recombinant dna of the Escherichia coli bacterium. Finally, now, completely genetically controlled, for their healing properties, analogue insulins are used. I can not imagine what would be the quality of life for all diabetics, without those developments, which are based on observation, scientific research and the dedication of scientists in their field. But for those who know both the history of cancer, of the tree, diabetes and insulin, the most important point is the hope for life, the search for the gift of health, and the deep faith of the people involved in the research of every treatment to the long survival as a characteristic of nature ... so simple and without explanation, but with much work and dedication.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Εγκυμοσύνη και Διαβήτης- Diabetes and pregnancy




















Ενδιαφέρον site, που μιλάει για την εγκυμοσύνη των διαβητικών γυναικών και το τι πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε μια υγιή εγκυμοσύνη. Η ρύθμιση της γλυκόζης πρέπει να είναι καλύτερη πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. 'Ετσι, δεν υπάρχει κίνδυνος για επιπλοκές κατά τον τοκετό.
"Αν σκέφτεστε να μείνετε έγκυος, ενημερώστε τους γιατρούς σας που σας παρακολουθούν και εκείνοι θα σας βοηθήσουν να ελέγξετε το διαβήτη σας πριν από τη σύλληψη. Πρέπει να έχετε πρόσβαση σε ιατρικές συμβουλές και υποστήριξη. Είναι προτιμότερο για μια γυναίκα να περιμένει τουλάχιστον μέχρι να περάσει την ηλικία των είκοσι ετών, πριν μείνει έγκυος, καθώς μια εγκυμοσύνη στην εφηβεία σηματοδοτεί αυξημένους ιατρικούς κινδύνους τόσο για το μωρό (πρόωρος τοκετός, επιπλοκές του νεογνού) όσο και για τη μητέρα (αναιμία, εκλαμψία ή προεκλαμψία).
Ένα από τα πρώτα πράγματα που ρωτά μια γυναίκα με διαβήτη και η οικογένειά της είναι αν θα μπορεί να αποκτήσει παιδιά. Η εγκυμοσύνη ασκεί κάποια πίεση σε κάθε γυναίκα, δεν υπάρχει όμως λόγος να αποθαρρύνουμε τις γυναίκες με διαβήτη από την απόκτηση παιδιών. Οι πιθανότητες της μητέρας να αναπτύξει επιπλοκές του διαβήτη μελλοντικά δεν επηρεάζονται από την εγκυμοσύνη. Από τα παιδιά που γεννιούνται σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 0,3% έχουν διαβητική μητέρα. Σχεδόν 70% από αυτές τις μητέρες πάσχουν από διαβήτη τύπου 1. Ο διαβήτης κύησης (μια μορφή προσωρινού διαβήτη που προκύπτει κατά την εγκυμοσύνη) επηρεάζει 3-5% των κυήσεων. Τα συμπτώματα του διαβήτη συνήθως εξαφανίζονται μετά τον τοκετό, αλλά οι γυναίκες αυτές έχουν αυξημένες πιθανότητες (40-60%) να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής τους.
Αν το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα της μητέρας είναι υψηλό, υπάρχουν πιθανότητες να επηρεαστεί το έμβρυο. Εντούτοις, αν κατά το χρόνο σύλληψης και τα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης η γυναίκα έχει καλό έλεγχο του σακχάρου της και τιμές HbA1c παρόμοιες με ατόμου χωρίς διαβήτη, παλαιότερες μελέτες δείχνουν ότι ο κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών ή αποβολής δεν υπερβαίνει το μέσο όρο. Αυτό ισχύει ακόμη και αν η μητέρα παρουσιάζει επιπλοκές του διαβήτη. Ο κίνδυνος μεγαλώνει με την αύξηση της HbA1c και προσεγγίζει το 25%, όταν η HbA1c υπερβαίνει το 11%. Είναι επομένως πολύ σημαντικό να προγραμματίσετε την εγκυμοσύνη σας, αν είναι δυνατόν, και να προσπαθήσετε να διασφαλίσετε ότι η HbA1c σας βρίσκεται κάτω από το 7%, πριν μείνετε έγκυος. Πιο πρόσφατα στοιχεία υποδεικνύουν ότι ίσως αυτή η τιμή δεν είναι αρκετά χαμηλή.
Σύμφωνα με μια μελέτη στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα παιδιά διαβητικών μητέρων εμφάνισαν σημαντικές συγγενείς ανωμαλίες σε ποσοστό 4,2%, σε σχέση με το 2,1% του γενικού πληθυσμού. Ένα τέταρτο των γυναικών με παιδί με συγγενή ανωμαλία είχε HbA1c με τιμή κάτω του 7% μέχρι τη 13η εβδομάδα της κύησης. Παρ’ όλα αυτά, έχει σημασία να υπογραμμίσουμε ότι ακόμη και μια υψηλή τιμή HbA1c κατά την εγκυμοσύνη δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι το μωρό σας θα έχει πρόβλημα. 50% των γυναικών με υψηλή HbA1c (πάνω από 10%) έχουν φυσιολογική εγκυμοσύνη.
Οι περισσότερες σημαντικές δυσπλασίες μπορούν να εντοπιστούν με υπερηχογράφημα ή εξέταση αίματος. Τα μωρά γυναικών με διαβήτη τύπου 2 διατρέχουν κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών και προβλημάτων κατά τη γέννηση αντίστοιχο με τα μωρά εκείνων με διαβήτη τύπου 1. Υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες συγγενών ανωμαλιών και δυσκολιών τοκετού, ακόμη και σε περιπτώσεις διάγνωσης του διαβήτη κατά την εγκυμοσύνη (διαβήτης κύησης). Αυτές οι πιθανότητες συνδέονται με το διαβήτη της μητέρας και δεν ισχύουν όταν μόνο ο πατέρας είναι διαβητικός.
Οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να ελαττωθούν κατά τα πρώιμα στάδια της εγκυμοσύνης, ειδικά αν η γυναίκα παρουσιάζει προβλήματα αδιαθεσίας. Στη συνέχεια, η ποσότητα της απαιτούμενης ινσουλίνης αυξάνεται σταθερά σχεδόν μέχρι την ολοκλήρωση της κύησης (36-38 εβδομάδες), όταν φτάνει σχεδόν στο διπλάσιο της ποσότητας πριν από την εγκυμοσύνη. Αυτή η αυξημένη ανάγκη για ινσουλίνη αποδίδεται στην πρόσληψη βάρους κατά την κυοφορία, καθώς και στην έκκριση ορμονών από τον πλακούντα, οι οποίες ενεργούν αντίθετα προς την ιδιότητα της ινσουλίνης να χαμηλώνει το επίπεδο σακχάρου στο αίμα. Η μέση πρόσληψη βάρους κυμαίνεται στα 11-12 kg (24-26 lb), αλλά με σημαντικές διαφοροποιήσεις από άτομο σε άτομο.
Αν και οι οφθαλμικές και νεφρικές βλάβες μπορεί να επιταχυνθούν από την εγκυμοσύνη, οι αλλαγές αυτές, σύμφωνα με μελέτη του DCCT, είναι αναστρέψιμες μετά την ολοκλήρωσή της. Από την άλλη, αν τα νεφρά της μητέρας έχουν υποστεί βλάβη, αυξάνεται σημαντικά ο κίνδυνος καθυστέρησης στην ανάπτυξη του εμβρύου και πρόωρου τοκετού.
Οι σύντομες περίοδοι υπογλυκαιμίας δεν είναι επικίνδυνες για το κυοφορούμενο. Εντούτοις, η σοβαρή υπογλυκαιμία με κρίσεις ή λιποθυμίες μπορεί να κρύβει κινδύνους. Τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα μπορούν να οξύνουν τις πρωινές αδιαθεσίες κατά την εγκυμοσύνη. Η έντονη αδιαθεσία είναι δυνατόν να δυσκολέψει το φαγητό σε τακτά διαστήματα, οδηγώντας σε υπογλυκαιμία. Εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος. Η χρήση αντλίας ινσουλίνης είναι ενδεχομένως ένας αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης αυτών των προβλημάτων.
Η γλυκόζη στο αίμα της μητέρας περνά εύκολα στο αίμα του εμβρύου μέσω του πλακούντα. Με αυτό τον τρόπο, το μωρό καταναλώνει σημαντικό μέρος της γλυκόζης της μητέρας, προκαλώντας αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας, όταν εκείνη δεν τρέφεται κανονικά. Αυτό ενδέχεται να δημιουργήσει την ανάγκη περισσότερων σνακ κατά τη διάρκεια της ημέρας και να αυξήσει τον κίνδυνο νυχτερινής υπογλυκαιμίας.

Αν το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα της μητέρας είναι αυξημένο, μέρος της γλυκόζης διοχετεύεται μέσω του πλακούντα στο μωρό – του οποίου το πάγκρεας μπορεί να παραγάγει αρκετή ινσουλίνη για να μεταβολίσει τα πρόσθετα σάκχαρα. Αντιθέτως, ο πλακούντας δεν επιτρέπει στην ινσουλίνη να περάσει πίσω στη μητέρα. Αν η μητέρα έχει υψηλό σάκχαρο αίματος για μεγάλο μέρος της εγκυμοσύνης, το μωρό θα αναπτυχθεί γρηγορότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε και μέχρι τον τοκετό θα έχει πάρει υπερβολικό βάρος. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα κατά τον τοκετό.

Ακόμη και αν η HbA1c ελέγχεται πλήρως κατά τη διάρκεια της κύησης, το παιδί μπορεί να έχει πάρει υπερβολικό βάρος μέχρι τη γέννα. Σύμφωνα με μια μελέτη, τα πλέον κρίσιμα επίπεδα σακχάρου στο αίμα κρίνονται εκείνα μετά τα γεύματα. Η σύσταση που διατυπώνεται στη μελέτη αυτή είναι να στοχεύετε σε τιμή σακχάρου στο αίμα γύρω στα 130 mg/dl (7,3 mmol/l), μία ώρα μετά το γεύμα. Με χαμηλότερες τιμές προκύπτει κάποιος κίνδυνος ελαφριάς καθυστέρησης στην ανάπτυξη του μωρού μέχρι τη γέννα, παρά αύξησης βάρους.

Κατά τη διάρκεια του τοκετού τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα στα φυσιολογικά, καθώς το υψηλό σάκχαρο προκαλεί αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης από το βρέφος. Αυτό σημαίνει ότι το μωρό θα δυσκολευτεί περισσότερο να αντιμετωπίσει τη μερική έλλειψη οξυγόνου που συνεπάγεται ακόμη και ένας φυσιολογικός τοκετός. Όταν κοπεί ο ομφάλιος λώρος, η υψηλή παραγωγή ινσουλίνης από το μωρό θα συνεχιστεί, προκαλώντας πτώση του σακχάρου στο αίμα του. Επομένως, το μωρό μια μητέρας με διαβήτη θα παρακολουθείται προσεκτικά με πρόσθετες μετρήσεις του σακχάρου αίματος. Αν το μωρό πάθει υπογλυκαιμία, θα του γίνει ενδοφλέβια χορήγηση γλυκόζης. Το παιδί θα λάβει επίσης πρόσθετη τροφή κατά το πρώτο διάστημα, πριν η μητέρα αρχίσει να παράγει γάλα.
Οι ημερήσιες ανάγκες της γυναίκας σε ινσουλίνη μειώνονται γρήγορα μετά τον τοκετό, επιστρέφοντας στα προ της εγκυμοσύνης επίπεδα, έπειτα από μόλις μία εβδομάδα. Οι μητέρες που θηλάζουν συνήθως χρειάζεται να ελαττώσουν τις δόσεις ινσουλίνης σε επίπεδα χαμηλότερα σε σχέση με πριν από την εγκυμοσύνη, για να αποφύγουν την υπογλυκαιμία. Αν δεν μειωθούν σημαντικά, η μητέρα διατρέχει σαφή κίνδυνο σοβαρής υπογλυκαιμίας. Έπειτα από λίγες εβδομάδες ή μήνες, οι δόσεις της ινσουλίνης αναμένεται να επανέλθουν στα προ της εγκυμοσύνης επίπεδα. Ο θηλασμός μειώνει το σάκχαρο του αίματος, με συνέπεια να απαιτείται ένα σνακ με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκειά του. Είναι επίσης πιθανό να χρειάζεται η κατανάλωση σνακ ενωρίς ή αργά το βράδυ."

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

The Schumacher family story- Η ιστορία της οικογένειας Schumacher

http://www.ourdiabeticlife.com/2012/02/cancer.html
H Meri ζει στο άλλο άκρο της γης, είναι μητέρα 4 γιων, από τους οποίους 3 έχουν διαβήτη τύπου 1.
Η Meri είναι μια blogger, που μιλάει για την οικογένειά της, τα παιδιά της και την καθημερινότητά τους με τον διαβήτη. Οι απαιτήσεις από μια μαμά 3 παιδιών, που κάνουν καθημερινά εξετάσεις, φορούν αντλία ινσουλίνης, προσέχουν τη διατροφή τους, μετρούν υδατάνθρακες και αντιμετωπίζουν υπογλυκαιμίες είναι σίγουρα μεγάλες.
Η Meri στηρίζεται στην υποστήριξη, την καθοδήγηση, την κατανόηση και την αγάπη του Ryan, του συζύγου της και πατέρα των παιδιών της. Μόνο που, στις 28 Φεβρουαρίου ο Ryan διαγνώστηκε ξανά με μεταστατικό καρκίνο. Κάπου εκεί, ο κόσμος της Meri έγινε κομμάτια..
.Όμως αυτή η γυναίκα δεν έχασε το θάρρος της. Με το να δημοσιεύσει την εμπειρία της και με το να μοιραστεί τον φόβο και τον πόνο της, κατάφερε, μέσα σε πέντε μέρες, να συγκεντρώσει τις θετικές σκέψεις και τις προσευχές χιλιάδων ανθρώπων, που ανήκουν τόσο στην κοινότητα των διαβητικών όσο και στην κοινότητα των ατόμων με καρκίνο. Μας ένωσε και μας συγκίνησε, ζητώντας μας ένα απλό πράγμα: "Just pray".
 To blog "The essence of life" και εγώ ως Λένα, παρακολουθούμε την εξέλιξη της υγείας του Ryan, μέσω του blog της πολύ γενναίας Meri. Ακόμα, προσεύχομαι για ένα θαύμα...


(Παρακολουθώ το blog, πατώντας το κουμπί "Our Diabetic Life" κάτω δεξιά στα links) 

Άσκηση και Διαβήτης- Diabetes and Exercise



Το άρθρο αυτό ήταν δημοσιευμένο για ενημέρωση των διαβητικών, σχετικά με το τι πρέπει να προσέχει κανείς όταν ασκείται, σε σχέση με την ινσουλίνη, το φαγητό, τα αποδεκτά επίπεδα γλυκοζης, την αποφυγή της υπογλυκαιμίας, την αναερόβια και την αερόβια άσκηση.

"Η άσκηση μπορεί να διακριθεί σε δύο είδη: αναερόβια και αερόβια. Οι αναερόβιες δραστηριότητες χαρακτηρίζονται από υψηλότερη ένταση μυϊκού έργου (για παράδειγμα, σπριντ, άρση βαρών, χόκεϊ). Οι αερόβιες δραστηριότητες συνδέονται με χαμηλότερη ένταση μυϊκού έργου (για παράδειγμα, τρέξιμο, ποδηλασία, κωπηλασία, κολύμβηση και άλλα αθλήματα αντοχής). Πολλές αερόβιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν σύντομες εξάρσεις αναερόβιας δραστηριότητας (όπως το ποδόσφαιρο και το μπέιζμπολ). Οι αναερόβιες συνθήκες διαρκούν πολύ λίγο (ορισμένες φορές μονάχα δευτερόλεπτα), αλλά μπορούν να αυξήσουν δραματικά το επίπεδο σακχάρου στο αίμα, λόγω της απελευθέρωσης των ορμονών αδρεναλίνη και γλυκαγόνη. Η αύξηση της γλυκόζης στο αίμα συνήθως είναι παροδική, διαρκώντας 30-60 λεπτά, και μπορεί να την ακολουθήσει υπογλυκαιμία κατά τις ώρες μετά το τέλος της άσκησης. Οι αερόβιες δραστηριότητες έχουν την τάση να ελαττώνουν το σάκχαρο του αίματος τόσο κατά τη διάρκεια της άσκησης (συνήθως μεταξύ 20-60 λεπτών μετά την έναρξη), όσο και μετά από αυτήν.
Είναι σκόπιμο να επιτυγχάνετε μια τιμή σακχάρου αίματος της τάξης τουλάχιστον των 120 mg/dl (6,7 mmol/l), αν όχι υψηλότερη, πριν από την έναρξη της άσκησης, ώστε να αποφεύγετε την υπογλυκαιμία. Μπορεί να χρειαστείτε επανειλημμένες μετρήσεις, με διάλειμμα περίπου 30 λεπτών ανάμεσά τους, για να προσδιορίσετε αν το σάκχαρό στο αίμα σας ανεβαίνει ή πέφτει πριν από την έναρξη της άσκησης. Αν το επίπεδο σακχάρου είναι <90 mg/dl (5 mmol/l), χωρίς ανοδική τάση, και η δραστηριότητα είναι κυρίως αερόβια, υπάρχει υψηλός κίνδυνος υπογλυκαιμίας κατά την άσκηση. Αν είχατε στο παρελθόν υπογλυκαιμικό επεισόδιο πριν από την άσκηση (ακόμη και κατά την προηγούμενη νύχτα), μπορεί να διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας κατά τη σωματική σας δραστηριότητα. Αν ασκείστε εντός 2 ωρών πριν από γεύμα, συνήθως θα χρειάζεται να ελαττώσετε τη δόση bolus κατά 30-50%. Για παρατεταμένη άσκηση (90 και πλέον λεπτών), ενδεχομένως να απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη μείωση.

Σε μια μελέτη, σκιέρ ανώμαλου δρόμου με διαβήτη τύπου 1 μπόρεσαν να αντέξουν για πολλές ώρες, όταν μείωσαν την προγευματική δόση κατά 80%, ενώ, αν η δόση μειωνόταν κατά 50%, άντεχαν μόλις 90 λεπτά. Κάποιοι διαπιστώνουν ότι η μείωση της προγευματικής ινσουλίνης μπορεί αρχικά να προκαλέσει αύξηση της γλυκόζης στο αίμα τους, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την απόδοσή τους. Σε τέτοια περίπτωση, είναι πιθανόν προτιμότερο για καλύτερη απόδοση να βασιστεί κανείς σε πρόσθετη πρόσληψη υδατανθράκων, παρά σε μείωση της δόσης. Αν γυμνάζετε τους μύες των ποδιών, η ένεση ινσουλίνης στο μηρό θα έχει γρηγορότερη απορρόφηση στον υποδόριο ιστό (κάτι που ισχύει ακόμη περισσότερο για την ινσουλίνη βραχείας δράσης παρά για την ταχείας δράσης). Αν η ένεση ινσουλίνης γίνει αρκετά βαθιά ώστε να εισέλθει στον μυ, θα απορροφηθεί πολύ γρηγορότερα και θα διατρέχετε κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Έχει σημασία να θυμάστε ότι από μόνη της η άσκηση δεν θα ελαττώσει καθόλου τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συνοδεύεται από ινσουλίνη.

Η γλυκόζη από την αιματική ροή απαιτεί ινσουλίνη για να περάσει στα μυϊκά κύτταρα. Ο ρυθμός πρόσληψης της γλυκόζης στους μύες ενός ενήλικα κυμαίνεται στα 8-12 g την ώρα κατά την άσκηση συνήθους έντασης, ενώ υπερδιπλασιάζεται όταν η άσκηση είναι έντονη. Τα επίπεδα των ορμονών αδρεναλίνη, γλυκαγόνη και κορτιζόλη αυξάνονται κατά τη σωματική άσκηση. Η γλυκόζη απελευθερώνεται από τις ηπατικές αποθήκες και στο ήπαρ παράγεται νέα γλυκόζη από πρωτεΐνες. Αν το ήπαρ δεν ήταν σε θέση να αυξήσει την παραγωγή γλυκόζης, το επίπεδό της στο αίμα θα έπεφτε περίπου κατά 2 mg/dl (0,1 mmol/l) το λεπτό στη διάρκεια της άσκησης, οδηγώντας σύντομα σε υπογλυκαιμία. Το υψηλό επίπεδο ινσουλίνης στο αίμα αντισταθμίζει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ, το οποίο, με τη σειρά του, αυξάνει τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Στους μη διαβητικούς, κατά την άσκηση, η τιμή της ινσουλίνης στο αίμα σημειώνει πτώση.

Καθώς τα αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ λιγοστεύουν κατά τη διάρκεια της άσκησης, αυξάνεται σοβαρά ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας για διάστημα πολλών ωρών μετά το τέλος της. Οι μύες θα έχουν αυξημένη ευαισθησία στην ινσουλίνη για τουλάχιστον άλλες 8-10 ώρες, ορισμένες φορές ακόμη και μέχρι ένα 24ωρο μετά την ολοκλήρωση της άσκησης. Αυτό συνεπάγεται ότι έπειτα από έντονη σωματική δραστηριότητα υπάρχει πιθανότητα νυχτερινής υπογλυκαιμίας. Αν βρεθείτε σε τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να ξεκινήσετε την προσπάθεια αναπλήρωσης των αποθεμάτων γλυκογόνου στο ήπαρ και τους μύες, τρώγοντας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της άσκησης. Υπολογίστε ότι χρειάζεστε επιπρόσθετη ποσότητα 10-15 g (1/3-1/2 της ουγκιάς) υδατανθράκων (15-30 g ή 1/2-1 ουγκιά ανά ενήλικα), για κάθε 30 λεπτά άσκησης μετά τα πρώτα 30, ή περίπου 1 g γλυκόζης/kg σωματικού βάρους την ώρα. Ίσως αποδειχθεί χρήσιμο να πειραματιστείτε με διαφορετικές ποσότητες υδατανθράκων κατά τη διάρκεια, για παράδειγμα, ενός αγώνα ποδοσφαίρου και, όταν βρείτε την κατάλληλη ποσότητα, να τρώτε σταθερά την ίδια ποσότητα όποτε παίζετε. Αν το παιχνίδι ξεκινήσει εντός μίας ώρας από την ένεσή σας, η πρόσληψη ινσουλίνης θα είναι αυξημένη και πιθανόν να χρειαστεί να αυξήσετε ξανά την πρόσληψη υδατανθράκων σας ή να μειώσετε τη δόση ινσουλίνης. Να θυμάστε ότι έπειτα από έντονη σωματική προσπάθεια απαιτούνται περισσότερα από ένα γεύματα, για να αναπληρώσετε τα αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ και τους μύες. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και με ένα καλό γεύμα μετά το παιχνίδι, μπορείτε ακόμη να πάθετε υπογλυκαιμία αργότερα μέσα στην ημέρα ή το βράδυ, αφού τα αποθέματα γλυκογόνου δεν πρόλαβαν να αναπληρωθούν εντελώς.
Αν αθλείστε και πρωί και απόγευμα, πιο πιθανό είναι να έχετε προβλήματα υπογλυκαιμίας κατά την απογευματινή άσκηση, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η υπογλυκαιμία μπορεί να εξουδετερωθεί με την κατάλληλη μείωση των προγευματικών δόσεων, όταν χορηγείται θεραπεία πολλαπλών ενέσεων με ινσουλίνη ταχείας δράσης ή αντλίες. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, εφόσον αθλείστε όλο το απόγευμα, ενδέχεται να χρειαστεί να μεγαλώσετε την ποσότητα του βραδινού σας σνακ. Αυτό μπορεί κάλλιστα να σας το θυμίσει η πείνα σας! Πάντως, ακόμη κι αν φάτε περισσότερο, μπορεί και πάλι να νιώσετε ότι έχετε λιγότερη ανάγκη για ινσουλίνη και να χρειαστεί να ελαττώσετε τη δόση στο βραδινό σας σνακ κατά 1-2 μονάδες. Παρ’ όλα αυτά, μην την ελαττώσετε υπερβολικά, επειδή η ινσουλίνη είναι απαραίτητη στο ήπαρ για την αναπλήρωση των αποθεμάτων γλυκογόνου. Αν έχετε προβλήματα υπογλυκαιμίας παρά τη μειωμένη δόση, θα πρέπει να καταναλώνετε περισσότερους υδατάνθρακες.

Συνήθως, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προξενήσει ιδιαίτερα προβλήματα, καθώς το αλκοόλ παρεμποδίζει τη φυσική αντίδραση του σώματος στην υπογλυκαιμία. Αν ξεχάσετε να μειώσετε τη δόση ινσουλίνης πριν από τον ύπνο ή να φάτε ένα παραπάνω σνακ πριν ξαπλώσετε, μπορεί να προκύψει λιποθυμικό επεισόδιο ή κρίση υπογλυκαιμίας.
Αν καταβάλλετε έντονη σωματική προσπάθεια για ολόκληρη μέρα, μπορεί να χρειαστεί να ελαττώσετε σημαντικά τις δόσεις της ινσουλίνης σας (συχνά κατά 20% – μερικές φορές ακόμη και 50%). Θα χρειαστείτε πρόσθετη ενέργεια, γλυκόζη και υγρά σε τακτά διαστήματα (γύρω στα 40 g υδατανθράκων ανά ώρα). Όταν ασχολείστε με παρατεταμένη σωματική εργασία (για πολλές ώρες), είναι σκόπιμο να προσπαθήσετε να αυξήσετε τη διάρκεια της δραστηριότητας σταδιακά, δηλαδή κατά 1-2 ώρες την ημέρα. Πιθανόν να πρέπει να ελαττώσετε σημαντικά το βασικό ρυθμό σας. Ίσως χρειαστείτε συχνότερη χορήγηση ινσουλίνης βραχείας ή ταχείας δράσης (κάθε δεύτερη με τέταρτη ώρα), καθώς και πρόσθετη ενέργεια με τη μορφή υδατανθράκων ταχείας απορρόφησης. Κατά τη διάρκεια της άσκησης ελέγχετε τακτικά τη γλυκόζη του αίματος και τις κετόνες (στο αίμα ή τα ούρα). Η ανεπαρκής πρόσληψη υδατανθράκων σε συνδυασμό με χαμηλά αποθέματα γλυκογόνου στο ήπαρ και μεγάλη μείωση των δόσεων ινσουλίνης δημιουργεί κίνδυνο κετοξέωσης. Ιδανικά, οι κετόνες πρέπει επίσης να παρακολουθούνται και κατά τη φάση αποθεραπείας."

http://www.lifescan.co.uk/type-one/article/fitness/avoiding-hypoglycaemia 

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Σπάνιες παθήσεις

Στις 29 Φεβρουαρίου, μια "σπάνια" ημέρα γιατί την βλέπουμε στο ημερολόγιο κάθε 4 χρόνια, είναι η ημέρα ενημέρωσης για τις Σπάνιες Παθήσεις (στην Ελλάδα τις συνδέουμε και με τα ορφανά φάρμακα). Κι όμως, από αυτές τις παθήσεις, (που, πολύ συχνά, είναι πολύ δύσκολο να διαγνωστούν λόγω άγνοιας), πάσχουν 1 εκατομμύριο Έλληνες και 10% των κατοίκων της Ευρώπης.
 Καλύτερη ενημέρωση σημαίνει καλύτερες πιθανότητες για θεραπεία και καθημερινή αντιμετώπιση. Καλύτερη αντιμετώπιση σημαίνει ψυχολογική υποστήριξη στο αγώνα των ασθενών για ζωή, πλήρης ενημέρωση του οικογενειακού περιβάλλοντος, ώστε να μην βουλιάζουν στην άγνοια και το φόβο και αναβάθμιση, απλοποίηση και διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών υγείας και περίθαλψης. Αυτή είναι μια λίστα, που μπορεί να ενημερώσει, μαζί με μερικά σημαντικά links:

Κατάλογος Σπανίων Παθήσεων (Μερικές από τις σπάνιες παθήσεις που εκπροσωπούνται στην Eurordis)

  • Οζώδης Σκλήρυνση
  • Νόσος Addison
  • Εναλλασσόμενη Ημιπληγία
  • Αμυλοείδωση
  • Πλαγία μυατροφική σκλήρυνση
  • Σύνδρομο Angelman
  • Αγγειοοίδημα κληρονομικό
  • Ανιριδία
  • Ρευματοειδής Αρθρίτιδα
  • Αταξία τηλεαγγειεκτασία
  • Παρεγκεφαλιδικό Σύνδρομο
  • Νόσος Charcot - Marie - Tooth
  • Έλλειψη χοριοειδούς χιτώνος του οφθαλμού
  • Παθήσεις των χρωμοσωμάτων
  • Συγγενής Καρδιοπάθεια
  • Σύνδρομο Cornelia de Lange
  • Σύνδρομο Costello
  • Σύνδρομο Cri du Chat
  • Νόσος Crohn
  • Υποφυσιογενής Βασιοφιλισμός
  • Κυστική ίνωση
  • Δυστονία
  • Σύνδρομο Ehlers - Danlos
  • Εγκεφαλίτιδα
  • Πομφολυγώδης επιδερμολυσία
  • Αναιμία Fanconi
  • Σύνδρομο ευθράστου
  • Nόσος Friedreich
  • Νόσος Gauher
  • Γιγάντιοι μελαχρωματισμένοι σπίλοι
  • Γλυκογονίαση
  • Έλλειψη αυξητικής ορμόνης
  • Αιμοχρωμάτωση
  • Αιμοφιλία
  • Ιστοκύττωση
  • Ομοκυστινουρία
  • Νόσος Huntington
  • Κερατόκωνος
  • Σύνδρομο Lesch - Nyhan
  • Λύκος και άλλες κολλαγονώσεις
  • Σύνδρομο "locked-in"
  • Αραχνοδακτυλία (Σύνδρομο Marfan)
  • Σύνδρομο Mc Cune - Albright
  • Μελιταίος Πυρετός
  • Μεσογειακός Πυρετός
  • Νόσοι μεταβολισμού
  • Μυτοχονδριακά νοσήματα
  • Σύνδρομο του Moebius
  • Βλεννοπολυσακχαρίδωση
  • Σκλήρυνση κατά πλάκας
  • Μυϊκές δυστροφίες
  • Προϊούσα μυασθένεια
  • Συγγενής μυοτονία
  • Ναρκοληψία
  • Νευρινωμάτωση
  • Νόσος Niemann - Pick
  • Ατελής οστεογένεση
  • Νόσος Parkinson
  • Νόσοι Prion
  • Πολυμυοσίτις
  • Συγγενής πολυποδίαση
  • Νόσος Pompe
  • Πορφυρία
  • Νόσος Prader - Willi
  • Πρόωρη πνευμονική υπέρταση
  • Σπάνιος καρκίνος
  • Μελαχρωστική αμφιβληστροειδίτις
  • Σύνδρομο Rett
  • Σαρκωείδωση
  • Σκηροδερμία
  • Δρεπανοκυτταρική αναιμία
  • Σύνδρομο Sjorgen
  • Νωτιαία μυϊκή ατροφία
  • Νόσος Strumpell - Lorrain
  • Σύνδρομο Sturge - Weber
  • Συρριγγομυελία
  • Νόσος Tays - Sachs
  • Μεσογειακή Αναιμία
  • Στρεψαυχενία
  • Νόσος Tourette
  • Τρισωμία 13/18
  • Σύνδρομου Turner
  • Σύνδρομο William
  • Αυτοάνοσο πολυενδοκρινικό σύνδρομο
http://ibd-gr.blogspot.com/     (Νόσος του Crohn)
http://www.pespa.gr/en/pespa_en.htm     (Πανελλήνια Ένωση Σπανίων Παθήσεων)
http://www.eurordis.org/     (Ευρωπαική Ένωση Σπανίων Παθήσεων - The Voice of Patience With Rare Disease in Europe)
http://www.climb.org.uk/    (Children Living With Inherited Metabolic Diseases)
http://www.rarediseaseday.org/    (Rare Disease Day International)