Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά...

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά…


Όχι ως υπαρξιακό ερώτημα. Ως πραγματικότητα, ισότιμη με τον πόνο και την απόγνωση, μείον την καθημερινή προσπάθεια που αγχώνει και ματώνει.

Όλα τα κανάλια ανοικτά, όλα παίζουν την ίδια στιγμή, όλα φτηνά, όλα διαθέσιμα και τίποτα δικό σου. Σύγχυση και «τρικυμία εν κρανίω» μέχρι σημείου χορήγησης αγωγής αντικαταθλιπτικών. Πίεση για να είσαι σωστός, να έχεις δουλειά, να βγάλεις λεφτά, να γίνεις γνωστός, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι υγιής, να είσαι φυσιολογικός όπως όλοι οι άλλοι…Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αγκαλιάζω τη διαφορετικότητα, ίσως γιατί εγώ δεν έχω άλλη οδό. Ίσως γιατί όλοι οι άλλοι με στρίμωξαν στη γωνία, στο περιθώριο, με έριξαν στο καναβάτσο και περίμεναν από μένα ν’ αγωνιστώ «πετώντας σαν πεταλούδα και τσιμπώντας σαν σφήκα…» Όχι για το τρόπαιο, αλλά για την επιβίωση. Η ζωή δεν είναι δική μου πια, είναι χρεωμένη σε μια τράπεζα με τη μορφή επαγγελματικού δανείου. Συγκάτοικοι μου όλοι στην τρέλα, εκτός από την οικονομία, υπάρχει κι η μοναξιά…

Κι η ψυχή; Που πήγε και χώθηκε φοβισμένη και δεν μιλάει; Γιατί μου έφυγε αγνοούμενη και πώς να την αναζητήσω, αφού δεν νιώθω ότι την έχασα ποτέ; Κοιμάται ολοφάνερα δίπλα μου και ανασαίνει όνειρα.

Γιατί, χωρίς αυτήν την πίστη, η ζωή είναι ένα απέραντο νεκροταφείο περασμένων εμπειριών. Τίποτα δεν σε κινητοποιεί να συνεχίσεις, όλα σε ακινητοποιούν σε ένα παρόν αναπόφυγο. Κι όμως ένα μέλλον σφυρίζει μέσα στο νου μου έναν γνώριμο σκοπό. Δεν φοβάμαι, καθησυχάστηκα από το ίδιο μου το μυαλό, ότι όλα πάνε καλά…Είναι ελπιδοφόρο σαν σύννεφο, να σκέπτομαι σαν παιδί και να ζω σαν ενήλικη.

Κι όσο η ευτυχία δεν διαρκεί παρά στιγμές, εγώ δεν προλαβαίνω να την γευτώ και μένω με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα. Θα θελα, μια φορά, να ξεφύγω από τους τοίχους της τετράγωνης λογικής της πόλης που ζω και να ζήσω δίπλα στη θάλασσα των ονείρων μου. Το αξίζω, όπως το αξίζουμε όλοι που ζούμε σ’ αυτόν τον γλυκό τόπο…

4 σχόλια:

ο παρατηρητης είπε...

καλε ασε την μοναξια μακρια σιγα μην την κανουμε παρεα σε περιμενω σπιτακι μ κερνω τσαι χιχι

mia είπε...

Στο χέρι μας είναι να την δούμε και διαφορετικά....δεν είναι εύκολο αλλά αξίζει να προσπαθήσεις....

Badbug είπε...

"Κι όμως ένα μέλλον σφυρίζει μέσα στο νου μου έναν γνώριμο σκοπό."

Κράτησα περισσότερο αυτό, γιατί αχνίζει μέσα του η ελπίδα, ζεστή ζεστή. Και ευτυχώς που η άτιμη πεθαίνει πάντα τελευταία, ακόμη και μετά από τον φόβο και την..ηλιθιότητα :)
Και ας λένε οι απαισιόδοξοι, οι κατέχοντες γερές δόσεις μαύρου χιούμορ ή..όσοι έχουν και από τα δυο πως "Τελευταίος πεθαίνει αυτός που ελπίζει" :p

Σφυρίζει σε πάρα πολλούς από εμάς αυτός ο σκοπός Λένα. Κάποιοι τον ακούν και αδιαφορούν, κάποιοι προσπαθούν να ακούσουν καλύτερα, κάποιοι κλείνουν τα αυτιά τους γιατί "Η ελπίδα τρελαίνει, δες κατάματα την πραγματικότητα, συμβιβάσου", και κάποιοι έχουν αρχίσει και τον σιγοτραγουδούν κιόλας, ώστε να τον ακούνε και άλλοι :)

ήλι είπε...

<> (πολυ όμορφο!) και ναι μπορείς!μπορείς να ξεφύγεις.στο χέρι σου είναι, εσύ το καθορίζεις.μπορει να είναι δύσκολο αλλα αυτές οι γλυκόπικρες στιγμές, που ξέρεις, μπορεί ένα πρωί να γίνουν σκέτο γλυκές!να το ελπίζεις!και το εύχομαι.. :))