Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Λίγο ακόμα...

Ψάχνοντας μες στους ατελείωτους διαδρόμους για να βρω γιατρό... Αναζητώντας τη χαμένη αξιοπρέπεια του ασθενή στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν ήμουν εγώ. Συνόδευα άλλον, που είναι πολύ οικείος, πολύ σημαντικός, πολύ μοναδικός για να τον χάσω... και η αγωνία δεν ήταν για μένα, ήταν για να τα βγάλω πέρα. Με τον πόνο του σώματος και το παράπονο της ψυχής...
Θα μπορούσε να μην είναι κανείς εκεί, ίσως να την έβρισκα όταν θα γύριζα σπίτι. Σε μια κατάσταση που, σκέπτομαι τις νύχτες και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Λίγο ακόμα...
Στο μέρος αυτό, οι ασθενείς ατενίζουν νωχελικά το θανατό τους, ασχολούνται άκεφα με τις φροντίδα του σώματός τους και απολαμβάνουν την ελάχιστη προσοχή που τους δίνεται... Λίγες νοσηλεύτριες προσπαθούν να είναι πανταχού παρούσες. Κανένας γιατρός, είναι όλοι κλεισμένοι στα εξεταστήρια των επειγόντων και βοηθούν έκτακτα περιστατικά. Δεν μιλάμε μεταξύ μας. Μερικές φορές η σιωπή είναι ευλογία. 
Να μοιραστώ την αγωνία μαζί της ή να μην πω τίποτα; Άλλη μια φορά το αντιμετωπίζω μόνη. Θυμώνω, φωνάζω μέσα μου, αλλά δεν μιλάω, γιατί χρειάζεται περίθαλψη. Κι υποστήριξη. Κι αποδοχή. Κι αγάπη, εκ των ων ουκ άνευ, αν και πρέπει να νιώσεις, για να έχεις να δώσεις. Ας είναι. Αυτό το απόγευμα είναι ολόδικό της. Της το χαρίζω... 'Ενιωσε, άραγε, και για μια στιγμή ότι δεν την πρόσεξα, ότι την αγνόησα; Τα μάτια της είναι κλειστά. Δεν το σκέπτομαι καθόλου. Πολλά χρόνια τώρα μετράω σταυρούς, τέσσερις, δεν θα φύγει έτσι άδοξα, δεν θα το αφήσω να γίνει στο τυχαίο.Δεν θα ξανανιώσει πόνο. όσο είμαι εγώ εδώ, όσο εξαρτάται από μένα. Να βγούμε από δω μέσα, και τι στον κόσμο. Δεν έχω κάτι χειροπιαστό να της προσφέρω, εκτός από συναίσθημα. Λίγο ακόμα...
Επιτέλους, ήρθε η σειρά της. Εγώ απ'εξω, μουρμουρίζω σαν να προσεύχομαι. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Αγωνία και απελπισία  δεν μ'αφήνουν να ζητήσω τίποτα. Είμαι έτοιμη να υποσχεθώ, λοιπόν. Ότι όλα θα φτιάξουν, ότι το καλοκαίρι θα περάσει, ότι οι εξάρσεις των ανθρώπων είναι παροδικές, ότι οφείλονται μόνο στην πίεση και το άγχος...Όλα αυτά, τα πιστεύω δεν τα πιστεύω αποτελούν λόγια παρηγοριάς. Λίγο ακόμα...
Ο γιατρός θα την αφήσει να φύγει, μπορεί να γιατρέψει το σώμα αλλά δεν μπορεί να επουλώσει την ψυχή. Το δέχομαι και χαμογελάω. Θέλω να τα ανατρέψω όλα κι όμως για χάρη της, κάνω πίσω. Υπάρχει άλλη ώρα, για να διεκδικήσω δικαιώματα, τώρα προστατεύω. Την παίρνω αγκαλιά και φεύγουμε από αυτό το μέρος, πεντακάθαρο και γυαλιστερό, όμως μου φαίνεται πως αιωρούνται ψυχές από τα παράθυρα. Λίγο ακόμα...πιο μακριά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: