Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Η Ελευθερία είναι το δικαίωμα της ψυχής να αναπνέει

Όσο δύσκολο κι αν είναι να ορίσουμε την ελευθερία σε μια εποχή ελευθεριάζουσας ηθικής και κοινωνικής κριτικής που εξευτελίζει τα πάντα, πρέπει να έρθουμε ξανά σε επαφή με την ανάγκη μας να σκεπτόμαστε και να πράττουμε ελεύθερα, προκειμένου να υπερασπιστούμε την ιδιότητά μας ως άνθρωποι.
Είναι αλήθεια ότι όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, κάνουν τους σκληρούς ακόμα πιο αμοραλιστές και τους ευαίσθητους απερίγραπτα απελπισμένους. Φαίνεται ότι το μέλλον του κόσμου δεν αφορά πια την ελπίδα για το καλύτερο αλλά την διαρκή αγωνία για το επόμενο συνταρακτικό γεγονός, που θα μας αφήσει άφωνους και κατάπληκτους, παθητικούς δέκτες μιας πραγματικότητας που αδυνατούμε να την αντιμετωπίσουμε, πόσο μάλλον να την αλλάξουμε.
Πόσες ευκαιρίες έχουμε να μένουμε ψυχικά υγιείς και ισορροπημένοι μέσα σε έναν ζοφερό κόσμο που καταρρέει; Πως μπορούμε να υπάρχουμε ζωντανοί και να συνεχίζουμε τις ζωές μας, αδιάφοροι και κυνικοί, όταν γύρω μας ο θάνατος των συνανθρώπων μας και ο εξευτελισμός της προσωπικότητας, της αξιοπρέπειας, του ανδρισμού, της θηλυκότητας, των δικαιωμάτων των παιδιών αποτελεί κανόνα  και την προσφιλή τακτική των ΜΜΕ και δεν διεγείρει κανένα συναίσθημα αλληλεγγύης και οργής; Και πόσο είμαστε τελικά ελευθεροι να ζήσουμε μια ζωή χωρίς ουσιαστικό νόημα, πόσο ελεύθεροι είμαστε να την αλλάξουμε αν δεν μας ικανοποιεί; Και πόσο ελεύθεροι είμαστε να ζήσουμε μια εναλλακτική πραγματικότητα, προστατευμένοι από τα αληθινά, υπαρκτά προβλήματα, καθησυχάζοντας τους φόβους μας και κλείνοντας τα αυτιά μας στα κουδουνάκια του κινδύνου που ηχούν από παντού: από την διαλυμένη κοινωνία, την τελματώδη πολιτική κατάσταση, τις διαταραγμένες, επιφανειακές, δύσκολες, ανθρώπινες σχέσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: