Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Do I have your attention, please?

Πολλές φορές έχω αντιμετωπίσει γιατρούς που δεν είναι ενημερωμένοι ή που δεν ενδιαφέρονται αρκετά. Το να λες ένα άσχημο νέο σε έναν ασθενή είναι μια ολόκληρη τέχνη, που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είναι ευθύνη ενός ολόκληρου ιατρικού team και όχι ενός μόνο. Το να λες όμως σε έναν άνθρωπο με χρόνια ασθένεια, που την φροντίζει κάθε μέρα, νέα για κάποια καινούρια επιπλοκή, που χρειάζεται επιπλέον θεραπεία, μπορεί να είναι καταστροφικό για την ψυχολογία του και τη διάθεσή του για ζωή. Και γι' αυτό απαιτεί προσοχή.
Αυτό μου έτυχε εμένα με τη νευροπάθεια, που προκαλεί γαστροπάρεση. Όταν πήγα για πρώτη φορά σε γαστρεντερολόγο, μου έδωσε κάποια χάπια που βοηθούν στην καλύτερη κινητικότητα του πνευμονογαστρικού νεύρου, και με έστειλε σπίτι μου. "'Ολα καλά." Σίγουρα όχι, γιατί σύντομα ο ενδοκρινολόγος μου άρχισε να φωνάζει ότι έπρεπε να συμβουλευτώ εκείνον πρώτα. Λες και φταίω εγώ που οι δύο γιατροί δεν μπορούν να συνενοηθούν μεταξύ τους, για το καλό του ανθρώπου...
Μερικές φορές, μάλιστα, αυτό συμβαίνει και μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, με συναδέλφους γιατρούς που έχουν διάφορες αντιπάθειες μεταξύ τους. Είμαι σίγουρη πια ότι αυτό δεν προς το συμφέρον μας, αλλά προς το δικό τους συμφέρον, γιατί μ' αυτόν τον τρόπο αποπροσανατολίζουν την εστίασή μας στη θεραπεία μας, μας έχουν καλούς πελάτες και μας αναγκάζουν να πάρουμε ιατρικές συμβουλές πάνω από μία φορές.
Εμένα όμως με ρώτησαν αν έχω το χρόνο να κλείνω ραντεβού, το χρήμα να τα πληρώνω και τη διάθεση να τους ακούω να διαφωνούν;

Δεν υπάρχουν σχόλια: