Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Καθημερινά προβλήματα (ΙΙ)

Γενικά ο διαβήτης μου δεν κυλάει σαν ποταμάκι. Μάλλον σαν χείμαρρος, που μερικές φορές φουσκώνει και απειλεί τη ζωή, την περιουσία (ό, τι έχω, anyway) και χειρότερο τις σχέσεις με τους "σημαντικούς άλλους" (αγαπημένους,"γκόμενους", φίλες, οικογένεια). Ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος θέλει να βγαίνει με κάποια που δεν πίνει, γιατί το αλκοόλ τη "χαλάει "περισσότερο από οτιδήποτε, γιατί δεν το μεταβολίζει, δεν ξενυχτάει γιατί πρέπει να κάνει τη βραδινή ινσουλίνη,  όταν πάει διακοπές, κουβαλάει ένα ολόκληρο φαρμακείο μαζί της και μιλάει συχνά για την υπογλυκαιμική της κρίση, λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να αντιμετωπιστεί. Ποιος αντέχει μια γκόμενα που τρυπιέται για να πάρει μια σταγόνα αίμα πολλές φορές την ημέρα, δεν τρέφεται με σαλάτες και κάνει ενέσεις για να κρατηθεί στη ζωή, αλλιώς hello διαβητικό κώμα, κετοξέωση ή whatever. I say I don't care. Only I do.
Την τελευταία φορά που ζήτησα  βοήθεια από τον σύντροφό μου (και το μετάνιωσα) σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήγα στο ψυγείο και έβγαλα σαν zombie από το ψυγείο ένα milco και ήπια το μισό. Ξαναγύρισα γαλοπουλέ στο κρεβάτι και είπα στον φίλο μου να με ξυπνήσει το πρωι, που θα πάει στη δουλειά του. Ο καημένος κατάληξε να με ξυπνάει κάθε μισή ώρα για να δει αν είμαι ζωντανή! Εννοείται ότι ούτε εγώ, ούτε κι αυτός κοιμηθήκαμε καλά after that.
Κάθε προσπάθεια δε, για ενημέρωση και επικοινωνία έπεφτε στο κενό. Αδιαφορία, δεν ήθελε να ξέρει για μένα και τα "ιατρικά μου". Good lad, όταν βρέθηκε αυτός σε παρόμοια θέση (ατύχημα), ο μόνος που σκέφτηκε να του κρατάει το χέρι ήμουν εγώ. Τυχαίο, δεν νομίζω.
Απλά πιστεύω ότι οι άλλοι, γύρω μας, θα πρέπει να είναι έτοιμοι για τον κυκεώνα των καταστάσεων που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και που σίγουρα θα τους φανούν πρωτόγνωρες και ίσως οδυνηρές και ίσως ψυχοφθόρες. Όμως, καλέ μου, amor vincit omnia, έτσι δεν είναι;

Δεν υπάρχουν σχόλια: