Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Καθημερινά προβλήματα (;)

Πριν από ένα χρόνο περίπου έζησα τον εφιάλτη που μπορεί να ζήσει κάθε νέα γυναίκα στα όνειρά της. Ψηλάφισα έναν όζο, εκεί που δεν έπρεπε να είναι, στο στήθος. Πηγαίνοντας στη γυναικολόγο, απλά επιβεβαίωσε τους φόβους μου και ζήτησε "περαιτέρω διερεύνηση" ήρεμα και ψυχρά. I went along. Αρχισα τα ραντεβού για μαστογραφία και υπέρηχο. Ο ακτινολόγος ψυχρά μου ανακοίνωσε ότι τα "ευρήματα είναι θετικά αλλά χρειάζονται συνεκτίμηση". Δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Πως έγινε σε μένα; Τι γίνεται, δεν μπορεί! και διαβητική και με καρκίνο; Παγωμένη όπως ήμουν ζήτησα βοήθεια εξειδικεύμενης ογκολόγου. Ο υπέρηχος πάλι θετικός. Η ίδια προτείνει βιοψία λεπτής βελόνης. Δέχομαι αν και φοβάμαι. Θέλω να ξέρω και σύντομα. Θέλω να φύγει από πάνω μου. Θέλω να μην το νιώθω κάθε φορά που κάνω μπάνιο. Να πάρει, έχω τόσα πράγματα να κάνω ακόμα. Give me a break, or better yet, give me a chance. I 've been fightin' all my life. Όταν τα αποτελέσματα της βιοψίας βγήκαν, η ογκολόγος με καλεί στο γραφείο της. 'Ηταν τα γενεθλιά μου. (Πέρασα καλά εκείνη τη μέρα) Μου λέει: "Δεν έχεις καρκίνο. Γιατί έχεις διαβήτη."
Πρώτη φορά στη ζωή μου χάρηκα που έχω διαβήτη... Η φλεγμονή λεγόταν "διαβητική μαστοπάθεια" και είναι μια επιπλοκή χωρίς κακοήθεια. Thank God. Η βιοψία αρνητική για καρκινικά κύτταρα, θετική για λεμφοκύτταρα που ξεκινούν καινούριο αυτοάνοσο. Η αλήθεια είναι πως η ευγνωμοσύνη που ένιωσα για τον διαβήτη μου, ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Απλά έμαθα να εκτιμώ τη ζωή ακόμα κι αν έρχεται μέσα από μια αρρώστια.
Υ.Γ Από τότε 2 άτομα στη οικογενειά μου διαγνώστηκαν και πάλεψαν και κέρδισαν τη ζωή τους. Τους αφιερώνω το post και την παρουσία μου, την προσοχή και την προσευχή μου. Human deeds are the most sincere prayers. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: