Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Do I have your attention, please?

Πολλές φορές έχω αντιμετωπίσει γιατρούς που δεν είναι ενημερωμένοι ή που δεν ενδιαφέρονται αρκετά. Το να λες ένα άσχημο νέο σε έναν ασθενή είναι μια ολόκληρη τέχνη, που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είναι ευθύνη ενός ολόκληρου ιατρικού team και όχι ενός μόνο. Το να λες όμως σε έναν άνθρωπο με χρόνια ασθένεια, που την φροντίζει κάθε μέρα, νέα για κάποια καινούρια επιπλοκή, που χρειάζεται επιπλέον θεραπεία, μπορεί να είναι καταστροφικό για την ψυχολογία του και τη διάθεσή του για ζωή. Και γι' αυτό απαιτεί προσοχή.
Αυτό μου έτυχε εμένα με τη νευροπάθεια, που προκαλεί γαστροπάρεση. Όταν πήγα για πρώτη φορά σε γαστρεντερολόγο, μου έδωσε κάποια χάπια που βοηθούν στην καλύτερη κινητικότητα του πνευμονογαστρικού νεύρου, και με έστειλε σπίτι μου. "'Ολα καλά." Σίγουρα όχι, γιατί σύντομα ο ενδοκρινολόγος μου άρχισε να φωνάζει ότι έπρεπε να συμβουλευτώ εκείνον πρώτα. Λες και φταίω εγώ που οι δύο γιατροί δεν μπορούν να συνενοηθούν μεταξύ τους, για το καλό του ανθρώπου...
Μερικές φορές, μάλιστα, αυτό συμβαίνει και μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, με συναδέλφους γιατρούς που έχουν διάφορες αντιπάθειες μεταξύ τους. Είμαι σίγουρη πια ότι αυτό δεν προς το συμφέρον μας, αλλά προς το δικό τους συμφέρον, γιατί μ' αυτόν τον τρόπο αποπροσανατολίζουν την εστίασή μας στη θεραπεία μας, μας έχουν καλούς πελάτες και μας αναγκάζουν να πάρουμε ιατρικές συμβουλές πάνω από μία φορές.
Εμένα όμως με ρώτησαν αν έχω το χρόνο να κλείνω ραντεβού, το χρήμα να τα πληρώνω και τη διάθεση να τους ακούω να διαφωνούν;

Καθημερινά προβλήματα (ΙΙ)

Γενικά ο διαβήτης μου δεν κυλάει σαν ποταμάκι. Μάλλον σαν χείμαρρος, που μερικές φορές φουσκώνει και απειλεί τη ζωή, την περιουσία (ό, τι έχω, anyway) και χειρότερο τις σχέσεις με τους "σημαντικούς άλλους" (αγαπημένους,"γκόμενους", φίλες, οικογένεια). Ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος θέλει να βγαίνει με κάποια που δεν πίνει, γιατί το αλκοόλ τη "χαλάει "περισσότερο από οτιδήποτε, γιατί δεν το μεταβολίζει, δεν ξενυχτάει γιατί πρέπει να κάνει τη βραδινή ινσουλίνη,  όταν πάει διακοπές, κουβαλάει ένα ολόκληρο φαρμακείο μαζί της και μιλάει συχνά για την υπογλυκαιμική της κρίση, λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να αντιμετωπιστεί. Ποιος αντέχει μια γκόμενα που τρυπιέται για να πάρει μια σταγόνα αίμα πολλές φορές την ημέρα, δεν τρέφεται με σαλάτες και κάνει ενέσεις για να κρατηθεί στη ζωή, αλλιώς hello διαβητικό κώμα, κετοξέωση ή whatever. I say I don't care. Only I do.
Την τελευταία φορά που ζήτησα  βοήθεια από τον σύντροφό μου (και το μετάνιωσα) σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήγα στο ψυγείο και έβγαλα σαν zombie από το ψυγείο ένα milco και ήπια το μισό. Ξαναγύρισα γαλοπουλέ στο κρεβάτι και είπα στον φίλο μου να με ξυπνήσει το πρωι, που θα πάει στη δουλειά του. Ο καημένος κατάληξε να με ξυπνάει κάθε μισή ώρα για να δει αν είμαι ζωντανή! Εννοείται ότι ούτε εγώ, ούτε κι αυτός κοιμηθήκαμε καλά after that.
Κάθε προσπάθεια δε, για ενημέρωση και επικοινωνία έπεφτε στο κενό. Αδιαφορία, δεν ήθελε να ξέρει για μένα και τα "ιατρικά μου". Good lad, όταν βρέθηκε αυτός σε παρόμοια θέση (ατύχημα), ο μόνος που σκέφτηκε να του κρατάει το χέρι ήμουν εγώ. Τυχαίο, δεν νομίζω.
Απλά πιστεύω ότι οι άλλοι, γύρω μας, θα πρέπει να είναι έτοιμοι για τον κυκεώνα των καταστάσεων που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και που σίγουρα θα τους φανούν πρωτόγνωρες και ίσως οδυνηρές και ίσως ψυχοφθόρες. Όμως, καλέ μου, amor vincit omnia, έτσι δεν είναι;

Καθημερινά προβλήματα (;)

Πριν από ένα χρόνο περίπου έζησα τον εφιάλτη που μπορεί να ζήσει κάθε νέα γυναίκα στα όνειρά της. Ψηλάφισα έναν όζο, εκεί που δεν έπρεπε να είναι, στο στήθος. Πηγαίνοντας στη γυναικολόγο, απλά επιβεβαίωσε τους φόβους μου και ζήτησε "περαιτέρω διερεύνηση" ήρεμα και ψυχρά. I went along. Αρχισα τα ραντεβού για μαστογραφία και υπέρηχο. Ο ακτινολόγος ψυχρά μου ανακοίνωσε ότι τα "ευρήματα είναι θετικά αλλά χρειάζονται συνεκτίμηση". Δεν πίστευα αυτό που άκουγα. Πως έγινε σε μένα; Τι γίνεται, δεν μπορεί! και διαβητική και με καρκίνο; Παγωμένη όπως ήμουν ζήτησα βοήθεια εξειδικεύμενης ογκολόγου. Ο υπέρηχος πάλι θετικός. Η ίδια προτείνει βιοψία λεπτής βελόνης. Δέχομαι αν και φοβάμαι. Θέλω να ξέρω και σύντομα. Θέλω να φύγει από πάνω μου. Θέλω να μην το νιώθω κάθε φορά που κάνω μπάνιο. Να πάρει, έχω τόσα πράγματα να κάνω ακόμα. Give me a break, or better yet, give me a chance. I 've been fightin' all my life. Όταν τα αποτελέσματα της βιοψίας βγήκαν, η ογκολόγος με καλεί στο γραφείο της. 'Ηταν τα γενεθλιά μου. (Πέρασα καλά εκείνη τη μέρα) Μου λέει: "Δεν έχεις καρκίνο. Γιατί έχεις διαβήτη."
Πρώτη φορά στη ζωή μου χάρηκα που έχω διαβήτη... Η φλεγμονή λεγόταν "διαβητική μαστοπάθεια" και είναι μια επιπλοκή χωρίς κακοήθεια. Thank God. Η βιοψία αρνητική για καρκινικά κύτταρα, θετική για λεμφοκύτταρα που ξεκινούν καινούριο αυτοάνοσο. Η αλήθεια είναι πως η ευγνωμοσύνη που ένιωσα για τον διαβήτη μου, ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Απλά έμαθα να εκτιμώ τη ζωή ακόμα κι αν έρχεται μέσα από μια αρρώστια.
Υ.Γ Από τότε 2 άτομα στη οικογενειά μου διαγνώστηκαν και πάλεψαν και κέρδισαν τη ζωή τους. Τους αφιερώνω το post και την παρουσία μου, την προσοχή και την προσευχή μου. Human deeds are the most sincere prayers. 

Dear Diabetes

Dear Diabetes




Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησες να μ'ακολουθείς. Δεν ξέρω αν εγκαταστάθηκες μέσα μου όταν μου έδωσαν αυτή την κρέμα για την αλλεργία που είχε μέσα κορτιζόνη σε ηλικία 4 ετών. Δεν ξέρω αν θέλησες να εμφανιστείς όταν ζούσα μέσα σε συνθήκες extreme stress επειδή πέθανε ο σκύλος μου, οι γονείς μου αποφάσισαν να χωρίσουν και στο σχολείο δεν είχα φίλους, γιατί ήμουν πάντα ευαίσθητη και ποτέ χαρούμενη. Μόνο όταν έγραφα φαινόταν ο πραγματικός μου εαυτός... Γι' αυτό γράφω σε σένα τώρα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θεωρήσω φίλο ή εχθρό. Ήσουν πάντα εκεί. Μου στέρησες το να μπορώ να παίζω όποτε θέλω, όσο ήμουν παιδί. Μου φόρτωσες έγνοιες που ήταν πολύ βαριές για μένα, ένα παιδί 10 ετών. Όταν όλα τα παιδιά έπαιζαν χωρίς να σκέπτονται τι θα συμβεί μετά από μια ώρα, εγώ σκεπτόμουν το πρόγραμμα της ημέρας, τα γεύματα, τις εξετάσεις αίματος και ούρων, τις ενέσεις και την δοσολογία της ινσουλίνης, τη σειρά που τραβάμε με τη σύριγγα το μείγμα από τα δύο φιαλίδια, το πως νιώθω, αν θέλω να κάνω εμετό, αν ανιχνεύονται κετόνες στο αίμα μου, αν έχω υπνηλία, αν τρέμω, αν έφαγα αρκετούς υδατάνθρακες στα πέντε γεύματα της ημέρας, αν έφαγα φρούτα για σνακ ή κάτι ανθυγιεινό (όπως όλα τα παιδιά γύρω μου), να μετράω θερμίδες πριν από κάθε γεύμα, να μετράω το σάκχαρό μου, να γεμίζω αίμα τα ρούχα μου κάθε πρωί γιατί το αίμα αργούσε να πήξει και εγώ έπρεπε να προλάβω την πρώτη ώρα στο σχολείο, να γράφω ορθογραφία σφίγγοντας το μολύβι και να γεμίζω με μικρές σταγόνες το τετράδιο, να γυρίζω στο σπίτι με τα πόδια και να παθαίνω υπογλυκαιμία στο δρόμο προτού φτάσω, να θέλω να πάω και σε άλλες δραστηριότητες αλλά να χρειάζομαι ξεκούραση το απόγευμα, να πέφτω σε κώμα ενώ κοιμάμαι επειδή έπαιζα βόλευ το προηγούμενο απόγευμα για δύο ώρες και να σε μισώ. Να μην πηγαίνω σε πάρτυ γιατί δεν δεν μπορούσα να φάω και να πιω τίποτα, να μου δίνουν στην εφηβεία την ίδια θεραπεία που έδιναν στους παππούδες διαβητικούς. Νομίζω ότι αν εγώ δεν σε γουστάρω μία, οι γιατροί αγνοούν ότι υπάρχεις, εκτός αν φέρνεις γι'αυτούς πιο κοντά την γιορτή του Αγίου Πενηντάευρου.