Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Επιστροφή στη πατρίδα της ψυχής




Από πάντα υπήρχε το πατρικό στην Πελοπόννησο, 
που της χάριζε στέγη τα καλοκαίρια, 

παιδικά όνειρα κάτω από φεγγαράδες, θάλασσα, 
το ψαθάκι του παππού, 
ήλιο και περπάτημα χωρίς πέδιλα όσο μπορεί να αντέξει, 
μέχρι τον περίβολο της Αγίας Κυριακής με τα βότσαλα, 
με τη παρέα των παιδιών του χωριού κάτω από το καμπαναριό,
να σχεδιάζουν το επόμενο παιχνίδι, 
που και πως.

Εκκλησία, γαντζωμένη από το χεράκι της γιαγιάς, 
όλοι οι χωριανοί να σε φιλάνε λες και είναι συγγενείς, 
να σε ρωτάνε ποιανού είσαι, πως σε λένε και πόσων χρονών, 
προσκύνημα το Δεκαπενταύγουστο, 
οι παραδοσιακές μουσικές, 
η χαρά από το κρασί του παππού, 
να βλέπεις τον παππού να γελάει και να ετοιμάζει το φαγητό, 
εικόνες χαμένες μέσα στο παιδικό μυαλό πεντάχρονου, 
που αναδύονται και δίνουν το παρόν σε αντίθεση με την έλλειψη πολιτισμού, χρημάτων και το συνεχές βουητό του κουτσομπολιού. 
Ας είναι, τους αγαπάει αυτούς τους ανθρώπους, 
ακόμα κι αν την κοιτάνε με μισό μάτι, 
όταν περνάει από την πλατεία του χωριού και την συζητάνε, 
γιατί είναι μεγαλωμένη με έναν διαφορετικό τρόπο ζωής από το δικό τους…

Τελείωσε η δουλειά, 
πληρώθηκαν οι ξένοι εργάτες, 
και περίμενε να πάρει το ελαιόλαδο έτοιμο, συσκευασμένο. 
Προτού, πήγε στη Λάκα, την Ντομάτα, την Αγκινάρα, το  Αραποσίτι και τα Λιόδεντρα, 
καλλιεργημένες περιοχές γύρω από το χωριό 
που ήταν τα αντίστοιχα χωραφάκια.
Το καλοκαίρι, 
ο χωματόδρομος μύριζε όλος μάραθο, που φύτρωνε στην άκρη του δρόμου, 
το μάζευαν και έφτιαχναν πίτες.
Και την άνοιξη, 
μερικά χωράφια ήταν μωβ, 
από τη άγρια λεβάντα, 
που μοσχοβολούσε όταν την έτριβες ανάμεσα στις παλάμες σου.
 Σε άλλα χωράφια, το χρόνο της αγρανάπαυσης, 
άφηναν να φυτρώσει γλυκόριζα, 
μάζευαν τις ρίζες το φθινόπωρο 
και έφτιαχναν γιατρικό για το κρύωμα, 
το χειμώνα που ερχόταν.
Αναρωτιόταν: 
όλα αυτά τα άκουσε ή τα έζησε ξανά στο παρελθόν; 
Στο γυρισμό έχασε το δρόμο. 
Αναμενόμενο. 
Μόνο που δεν ένιωσε φόβο, στο ύπαιθρο, 
κοίταξε το φεγγάρι, 
όλα ήταν οικεία, 
προσανατολίστηκε με έναν παλιό χάρτη του μυαλού 
και έφτασε στο σπίτι.

Κοιμήθηκε στο ξύλινο κρεβάτι, 
ακούγοντας ήχους της σιωπής 
και ξύπνησε από πουλιά, 
καρδερίνα σε δέντρο του κήπου και αηδόνι στο περβάζι. 
Ο καφές, ελληνικός στο γκαζάκι, 
βαρύς γλυκός με καϊμάκι μια χαρά, 
όπως τον έφτιαχναν εδώ και 60 χρόνια, 
σε φλιτζάνι από την προίκα της γιαγιάς. 
Χαμογέλασε, τόση νοσταλγία, 
σε λίγο θα φορέσει το «μαντιλώ»της ρουμελιώτισσας 
και θα πάει να μαζέψει φρούτα από τα δέντρα του κήπου. 
Αστείο ή αληθινό;

Ήξερε ότι 
πατρίδα είναι οι άνθρωποι και όχι οι σημαίες και τα σύνορα. 
Γι’ αυτό και η ουτοπία της επιστροφής στην πατρίδα της ψυχής γίνεται αληθινή. Κάθε φορά
που θυμάσαι τους ανθρώπους και τις ψυχές. 
Ενώ αναλογίζεσαι από πού ξεκίνησες, 
που περιπλανήθηκες 
και που θέλεις να πας.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Το φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας στον κόσμο: εκπροσώπηση διαβητικών και δικαιώματα στην περίθαλψη

Ήταν τέλος Αυγούστου, όταν μου ζητήθηκε από τη φίλη, διαβητική και άτομο που αγωνίζεται για τη θεραπεία του διαβήτη (αρθρογραφεί και συμμετέχει ως ομιλήτρια σε ημερίδες) Allison Nimlos, να παρουσιάσω ένα guest blog post, για να μάθουν οι φίλοι διαβητικοί του κόσμου, την κατάσταση στην Ελλάδα.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως στο εξωτερικό, κάνοντας έρευνα, αξιολογούν και δίνουν έμφαση σε μια έγκυρη και τεκμηριωμένη φωνή! Ελπίζω να αλλάξει η νοοτροπία και στην Ελλάδα, γιατί φαίνεται ότι στο εξωτερικό είμαστε αποδεκτοί..."έξω πάμε καλά".
Η στήριξη και η αλληλεγγύη που έχω λάβει από όλους τους φίλους αποτελεί, εκτός από ένα έντονο συναίσθημα, απαρχή για σκέψεις και επιβεβαίωση των απόψεών μου για την πραγματική ουσία της ζωής. Αφορά το να δίνεις, όχι να παίρνεις.
Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στις 7 Οκτωβρίου στον διαδικτυακό τόπο http://diabetesmine.com :    Life with Diabetes in Greece
(Special Thanks to Allison, for giving me a great chance.)

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Ο Άγιος Δημήτριος του "μη με ξεχάσεις"

Μου έδωσε την εντύπωση πως «πρέπει». Περίεργο, τα «πρέπει» δεν σήμαιναν ποτέ τίποτα στην ζωή του. «Να είμαστε ανάμεσα σε άλλους, μέσα στην κοινωνία». Κι έτσι πήγα μαζί του. Προχώρησε κουρασμένος. Νόμιζα ότι έφταιγε απλά το ότι ο δρόμος ήταν ανήφορος. Όμως, πάντα δεν είναι; Ξεχνούσα ότι πάντα έπαιρνε τον δύσκολο μακρύ δρόμο.
Πλησιάσαμε αργά, σπρώχνωντας ανάμεσα στο πλήθος. Δεν μιλούσε, δεν σχολίαζε όπως πάντα. Έτσι άρχισα να σχολιάζω εγώ. Για τους μετανάστες, που είχαν κατακλύσει την περιοχή μας, που πουλούσαν εικόνες, με νέον φωτάκια να αναβοσβήνουν, κιτς καθολικά είδωλα, που προσφέρονταν από μουσουλμάνους πακιστανούς. Για ασιάτες που δεν πίστευαν σε κανέναν θεό και πουλούσαν γυναικεία εσώρουχα και φόρμες και τζην, λες και ήταν στο παζάρι της λαικής. Για μοναχές που έφερναν έσοδα στην επαρχιώτικη μονή τους, πουλώντας το Χριστό με μορφή κεριού στις ευσεβείς συνταξιούχες και γεροντοκόρες θεούσες συνομίληκες τους, που έμεναν στην Αθήνα, και ζητούσαν οδηγίες για το προσκύνημα-τάμα τον άλλο μήνα, στο μοναστήρι του «Καθαρού Αέρα». Είπα: πουλάμε την πίστη μας ή ξεπουλάμε τον εαυτό μας; Εκείνος σιωπηλός. Δεν είχε την δύναμη να πει δυο κουβέντες για την κοινωνική παθογένεια της λαθρομετανάστευσης, ούτε για το ξεπούλημα της ψυχής…Τα άσχημα προμηνύματα, διαίσθησης γυναικείας, συννέφιασαν τον ουρανό μου. Ήξερα και τον άφησα μόνο του. Να προχωρά βήμα βήμα στον ανήφορο. Τότε ήταν η κρίσιμη στιγμή για να δεχτεί βοήθεια. Δεν ζήτησε, δεν δέχτηκε ποτέ. Όχι γιατί ήταν άντρας. Αλλά γιατί αν σωριαζόταν στα χέρια μου, δεν θα μπορούσα να τον κουβαλήσω σπίτι μας.
Το πανηγυράκι συνεχιζόταν στο περίβολο. Έξω ακούγονταν δυνατά ηπειρώτικα, από την καντίνα με τα σουβλάκια. Και από τον πάγκο με τα φτηνιάρικα Cd, ακούγεται η επιτυχία του νέου κρητικού οργανοπαίχτη Ψαροκόκκαλου. Κάποιοι χοροπηδούσαν ήδη με τις χοντρές κοιλιές τους στον αέρα, μερακλωμένοι από τις κερασμένες ρακές. Η ανυπόφορη τσίκνα των δήθεν θυσιών, μου ‘φερε αναγούλα. Προσπεράσα τη χαρά των μεθυσμένων υποκριτών, που έψαχναν ευκαιρία να πιουν για να ξεχάσουν την τελειωμένη ζωή τους.
Εκείνος είχε ήδη φύγει. Ζήτησε καταφύγιο μέσα στο ναό και μου είπε: κάθισε. Μέσα στην ησυχία, δεν μιλούσε κανείς μας. Πολλή ώρα σιωπή, κατανυκτική καλόδεχτη επικοινωνία χωρίς λόγια. Μου είπε: μη μιλάς. Και μετά, χωρίς να με κοιτάει: μη με ξεχάσεις. Μετά σηκώθηκε και βγήκε έξω. Στο κομφούζιο της ζωής, στο φαντάζιο της βαβούρας των ημιευτυχισμένων ανθρώπων του ώπα.
Ζαλίστηκε, κλονίστηκε αλλά δεν έπεσε. Προχώρησε ως τις βυζαντινές εικόνες, μια από αυτές την πήρε μαζί του τελικά, μαζί με την «Κώμη Της Βερενίκης», το βιβλίο που δεν πρόλαβε να διαβάσει. Αυτό που αγόρασε για μένα ήταν μια μικρή τέτρακτυς. Την έκρυψε μέσα στην φούχτα του, άνοιξε τη δική μου, την φώλιασε μέσα και μου είπε: «να το φοράς».
Μετά ξεκίνησε το δρόμο του γυρισμού. Λίγα βήματα, σταματούσε, η δύσπνοια, ξεκινούσε, ο βήχας. Άρχισε να παραπαίει, κοντά στην μικρή πλατεία. Πιάστηκε από τον τοίχο ενός εγκαταλελειμένου νεοκλασικού των Αμπελοκήπων. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Εγώ περπατούσα πίσω του πια. Άπλωσε το χέρι: πρέπει να με πας σπίτι. Δεν πρόλαβα. Άρχισε έναν παροξυσμικό βήχα που άφησε αίμα στην παλάμη του. Το δικό του προσωπικό πνευμονικό οίδημα, αυτό που περίμενε πάντα. Μου είπε: πάμε τώρα. Φτάσαμε δίπλα, στο σπίτι μας, σφιχτά αγκαλιασμένοι, στηρίζοντας ο ένας τις τραγικές ανασφάλειες του άλλου. Δε τον ξαναείδα ποτέ έτσι.
 Έφυγε δέκα μέρες μετά, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν. Μην ανησυχείς, ψυχή μου, εγώ δεν ξεχνάω..

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η αυτοεκτίμηση του εφήβου με διαβήτη- Self- esteem of the adolescent with diabetes

Ο έφηβος με διαβήτη έχει να αντιμετωπίσει ένα εσωτερικό βιολογικό περιβάλλον που παρουσιάζει σταθερές διακυμάνσεις,  ένα μεταβαλλόμενο επίσης ψυχολογικό χώρο εντός του, εξαιτίας της εφηβείας, και στην εποχή μας, ένα συχνά ανακατατασσόμενο εξωτερικό περιβάλλον. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι η ψυχική του ισορροπία είναι επισφαλής. Ας εξετάσουμε λοιπόν αυτή την υπόθεση και ας δούμε πόσο δικαιολογημένη είναι.
Ο διαβήτης είναι μια ασθένεια με μεγάλες απαιτήσεις για θεραπεία και αυτοέλεγχο. Προβλήματα παρουσιάζονται από την έλλειψη πειθαρχίας ως προς το είδος της τροφής και το ωράριο του φαγητού, τις ενέσεις ινσουλίνης και τον έλεγχο της γλυκόζης. Ο φόβος του θανάτου και των επιπλοκών του διαβήτη παραμονεύει πάντα, μεγεθύνεται από την φαντασία του παιδιού και καλλιεργείται από το ιατρικό προσωπικό και τους γονείς. Μεγάλη επίδραση στον έλεγχο του διαβήτη έχουν το οικογενειακό περιβάλλον και οι προσωπικότητες των γονιών.
Με αυτές τις προϋποθέσεις, τα διαβητικά παιδιά φτάνουν στην εφηβεία για να αντιμετωπίσουν αυτή τη φάση της ανάπτυξης της αυτονομίας και της ταυτότητας του ατόμου.
…..Ο καθηγητής D. Milrod γράφει ότι η επιθυμητή εικόνα του εαυτού και το ιδανικό εγώ ρυθμίζουν την αυτοεκτίμηση, η οποία ανυψώνεται όταν πλησιάζουμε επιθυμητές αξίες και χαμηλώνει όταν αποτυγχάνουμε. Όταν πλησιάζει κανείς την επιθυμητή εικόνα του εαυτού, δημιουργείται ένα αίσθημα υπερηφάνειας πολύ προσωπικό. Όταν δεν μπορεί να ζήσει κανείς ώστε να πλησιάσει αυτή την επιθυμητή εικόνα εαυτού, καταλαμβάνεται από αισθήματα ντροπής, κατωτερότητας και ταπείνωσης.
…Στη βιβλιογραφία αναφέρεται ότι οι πιο συχνές διαταραχές που παρουσιάζουν οι έφηβοι με διαβήτη είναι η κατάθλιψη και το άγχος….Η κλινική εμπειρία  μας δείχνει ότι τα παιδιά και οι έφηβοι με διαβήτη έχουν μειωμένη αυτοεκτίμηση, η οποία σχετίζεται με την επιθυμητή εικόνα του εαυτού, την οποία δεν μπορούν να πλησιάσουν, γιατί οι αναπαραστάσεις του εαυτού, με τις παραμορφώσεις που έχουν υποστεί, απέχουν πολύ από την επιθυμητή εικόνα. Το χάσμα αυτό προκαλεί ντροπή και η ντροπή είναι ένα αίσθημα στο οποίο αναφέρονται συχνά οι έφηβοι με διαβήτη. Γι αυτό και η ύπαρξη του διαβήτη κρατιέται μυστική από περισσότερο από το 50% των εφήβων που εξετάσαμε.
…Είναι προφανές ότι η εικόνα του εαυτού στην εφηβεία είναι μια σχετική έννοια, η οποία επηρεάζεται από την ένταση της διαφοράς του ατόμου από το κοινωνικό περιβάλλον. Μια 16χρονη λέει ότι φοβάται τον οίκτο των φίλων ή φοβάται μήπως πουν κάτι και τη πειράξουν, αναφερόμενη στην ναρκισσιστική πληγή η οποία θα προκληθεί.
…Επίσης η φυσική ελκυστικότητα συσχετίζεται θετικά μα την αυτοεκτίμηση του ατόμου. Αρκετοί έφηβοι με διαβήτη αισθάνονται άσχημα για το σώμα τους, παρατηρώντας τη λιποδυστροφία που αναπτύσσεται στα σημεία της ένεσης. Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά με διαβήτη έχουν αλλοιωμένη την εικόνα του σωματικού εγώ. Όχι μόνο η ελκυστικότητα αλλά και η αποτελεσματικότητα του (οι φυσικές ικανότητες, δηλαδή) συνδέονται με την έννοια της αυτοεκτίμησης. Και παρόλο που υπάρχουν πρωταθλητές με διαβήτη, πολλά παιδιά φοβούνται το αίσθημα ζάλης και αδυναμίας που φέρνει η υπογλυκαιμία. Αυτή η αίσθηση του διαφορετικού και η ντροπή για το σώμα έχει ως αποτέλεσμα αρκετές φορές την απόσυρση του εφήβου. ¨ένα αγόρι δήλωσε «απογοητεύτηκα όταν άκουσα στο σεμινάριο ότι οι άντρες μεταφέρουν γενετικά το διαβήτη.» Μια 17χρονη συμπληρώνει ότι θα κρατήσει μυστικό από το αγόρι της ότι έχει διαβήτη.
….Γενικά η εικόνα του εαυτού βελτιώνεται καθώς μπαίνει κανείς στο τέλος της εφηβείας. Ο έφηβος προσαρμόζεται περισσότερο στο σώμα του, χωρίς αυτό να σημαίνει το ότι το έχει αποδεχτεί. Μετά τα 17 με 20 χρόνια αρχίζει η αποδοχή της ασθένειας, η αποδοχή του σώματος δηλαδή, το οποίο δεν είναι τέλειο στη λειτουργία του, αλλά παρ’όλα αυτά έχει αρκετές ικανότητες. Όταν συνεχίζεται ο κακός μεταβολικός έλεγχος, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αποδοχή της ασθένειας, δηλαδή του πάσχοντος σώματος.
…Κατά την ψυχοθεραπεία, ο διαβητικός έφηβος με κακό μεταβολικό έλεγχο θα βοηθηθεί να πενθήσει τη χαμένη τελειότητα  του σώματος. Θα εκφράσει  το φόβο της απόρριψης από τους γονείς που τους απογοήτευσε με την εμφάνιση του διαβήτη, καθώς και το θυμό του προς τους γονείς, οι οποίοι μπορεί να τον απορρίψουν εξαιτίας του διαβήτη ή της ανυπακοής του ως προς τη φροντίδα του διαβήτη. Ο 20χρονος Νίκος, μέσω της έκφρασης αυτών των συναισθημάτων πένθους και της αποδοχής από το θεραπευτή, είπε κάποια στιγμή κατά τη θεραπεία: «Έμαθα να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται.»

Παρόμοια λόγια με του Νίκου εξέφρασε και η Άννα, 19 χρόνων, φοιτήτρια, η οποία όντας σε κατάθλιψη έκανε απόπειρες αυτοκτονίας, άλλοτε παίρνοντας υπερβολική δόση ινσουλίνης και άλλοτε μην παίρνοντας ινσουλίνη, με συνέπεια τη μεταφορά της σε κώμα στο νοσοκομείο. Είπε η Άννα, αφού μπόρεσε να πενθήσει, εκφράζοντας τη λύπη, το θυμό, τους φόβους και την ντροπή της, «Κατάλαβα ότι αυτό το σώμα είναι το μόνο που διαθέτω και πρέπει να το προσέχω»
Θα συνοψίσω λέγοντας ότι παρόλο που υπάρχουν υγιείς περιοχές στην αυτοεκτίμηση του εφήβου με διαβήτη, η αυτοεκτίμηση και επομένως η ψυχική του ισορροπία του είναι σε κίνδυνο, από την ντροπή που νιώθει για το σώμα του. Αυτή ακριβώς η ντροπή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει «ο αναστολέας του συνεχούς ενδιαφέροντος για τη ζωή και την απόλαυσή της».

 Μάγδα Λιακοπούλου (ψυχίατρος στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία»)
Κείμενο: Ο έφηβος με σακχαρώδη διαβήτη (σελ.201), από το βιβλίο: Εφηβεία: Ένα Μεταβατικό Στάδιο (εκδ.Καστανιώτη)



Self- esteem of the adolescent with diabetes

The adolescent with diabetes has to face an internal biological environment that presents constant fluctuations. Also, faces a changing psychological enviroment within the self, and because of puberty and age, a  raridly changing external environment. So one could say that mental balance is precarious. But let's consider this and let's see how it is justified.
Diabetes is a disease with high demands for treatment and self-control. Problems posed by the lack of discipline in diet and meal time, insulin injections and glucose control. While the fear of death and complications of diabetes lurks, everything is magnified by the child's imagination and nurtured by the medical staff and parents. A significant role on diabetes control plays family environment and parents' personalities.
With these conditions, diabetic children reach puberty and face difficulties during this stage of development of autonomy and individual identity.

Prof. D. Milrod writes that the desired self-image and ideal ego, regulate self-esteem, which rises when approaching desired values ​​and lowers when we fail. When you approach the desired self-image, you are creating a very personal sense of pride. When one can't come close to meeting that desired self image, he probably lives through feelings of shame, inferiority and humiliation. The literature suggests ... that the most common disorders that teens with diabetes present, are depression and anxiety .... Clinical experience suggests that children and adolescents with diabetes have lower self-esteem, which is associated with the desired self-image, which they feel they can not approach, because the representations of self (and the deformation suffered), are far from the desired image. This gap causes embarrassment and shame and these are feelings teens with diabetes often refer to. Hence, existence of diabetes is kept secret by more than 50% of adolescents examined.
It is obvious ... that the self-image in adolescence is a relative concept, which is influenced by the intensity of difference between the individual and his social environment. A 16 year old says she fears the pitty of her friends and she' s, also, afraid that they would use her diabetes to tease her about it, referring to the narcissistic wound that will occur....The physical attractiveness is positively correlated with the self-esteem of the individual. Many teens with diabetes feel bad about their bodies, as they observe that lipodystrophy is developed in the injection sites. Studies show that children with diabetes have altered body- image. Not only the attractiveness but also efficacy of the body (physical abilities, that is) are associated with the concept of self-esteem. And although there are champions that have diabetes, many children are afraid of the feeling of dizziness and weakness that hypoglycemia brings. This sense of diversity and shame for their body has, several times, resulted to withdrawal of the teenager. A boy said: "I was disappointed when I heard  that men are carrying the "diabetes gene"." A 17 year old added that she was determined to keep her diabetes a secret from her boyfriend.Generally .... the self-image improves as one gets at the end of puberty. The teen becomes more adjusted to his body image, but this doesn't mean that he has accepted it. At 17 to 20 years of age, he begins to accept the disease, and then begins the acceptance of his body, which is not perfect in operation, but nonetheless has several abilities. When bad metabolic control continues, it means that there is no acceptance of the disease, the body that is sick.


During psychotherapy ... the diabetic teenager with bad metabolic control can be helped to mourn for the lost perfection of his body. He will have the opportunity to express the fear of rejection by his parents, who are disappointed by diabetes, and his anger towards his parents, who may reject him, because of diabetes or his lack of discipline to diabetes care. The 20 year old Nick, through the expression of these feelings of mourning and his acceptance by the therapist, said during treatment: "I learned to accept things as they come."
Anna, a 19 year old student, said similar words as they were expressed by Nikos. While having depression, made several suicide attempts, (sometimes by taking an overdose of insulin, sometimes by not taking any insulin at all), and so she was transfered into a hospital, while in a coma. Said Anna, having been able to mourn, to express the sadness, anger, fear and shame, "I realized that this is the only body I have and so I have to care about it"I will summarize by saying that although there are areas in healthy self-esteem of adolescents with diabetes, self esteem and therefore the mental equilibrium is in danger, because of the shame he feels about his body. It is this shame that should be addressed as a feeling, otherwise it can become "the inhibitor of continuing interest for life and its pleasures."

 
Magda Liakopoulou (psychiatrist at Children's Hospital "Aghia Sophia")Text: The adolescent with diabetes mellitus (sel.201), from the book: Adolescence: A Transitional Stage (Kastaniotis publications)

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Δώσε τα όλα, λοιπόν.

 Όταν βρίσκεσαι εκεί, τις περισσότερες φορές, αφήνεσαι και γλυστράς αθέλητα, ως την άβυσσο…αλλά έπειτα νιώθεις να πνίγεσαι, ξέρεις ότι σου κάνει κακό και θες να ξεφύγεις, αλλά και ξέρεις ότι δεν έχεις τη δύναμη και θέλεις να μείνεις, να σ ’αφήσουν ήσυχο.
Αυτοί που σ’ αγαπούν θέλουν να σε τραβήξουν, αλλά εσύ τους απωθείς γιατί δεν καταλαβαίνεις` ανήκουν στον παλιό κόσμο και όχι στον αυτοδιαλυμένο εαυτό σου. Η καθημερινότητα βαραίνει σαν γρανίτης. Το σώμα σου φανερά καταρρέει, οι αντοχές σου εξαντλούνται και η ψυχή σου μοιάζει να είναι κλεισμένη σε κλουβί. Απελευθέρωσέ την από την κατάθλιψη, φώναξε δυνατά στον διπλανό σου, ούρλιαξε, ξέσκισε τα πνευμόνια σου, λέγοντας ότι δεν αντέχεις άλλο…Δεν φταίει μόνο η κατάσταση, φταίει η αντιμετώπιση της κατάστασης από τον καθένα. Ξέχασες την αξιοπρέπεια; σε ξεχνάει κι αυτή. Πουλιέσαι στα παζάρια εργασίας. Ξέχασες την ελπίδα; Σε ξεχνάει κι εκείνη, κοιτώντας σε κατάματα, ρωτώντας που αφιέρωσες τη ζωή σου. Ξέχασες τη θυσία; Νομίζεις ότι θυσία σημαίνει να βάλουμε φωτιά στον εαυτό μας στη μέση του Συντάγματος, να αυτοπυρποληθούμε ή να αυτοχειριαστούμε, ελλείψει χρημάτων. Ϊσως θυσία σημαίνει να βγούμε από το βόλεμά μας, έτσι απλά. Και να επενδύσουμε στο όνειρο, γιατί πια λεφτά δεν υπάρχουν. Και να πλησιάσουμε αυτόν που μας χρειάζεται, με καλές προθέσεις. Ταπεινά. Δώσε τα όλα, λοιπόν. Γιατί δεν θα τα χρειαστείς, εκεί που πάμε.  
Νιώθεις έρημος και αβοήθητος….Τότε δεν πρέπει κανείς να σ’ αγαπά. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις είναι ένα βλέμμα που θα σε κάνει να θυμηθείς ότι υπάρχεις. Δεν ωφελεί να ενδιαφερθεί κάποιος για σένα, θα βολευτείς στον εαυτό σου και θα χαθείς.
Πρέπει να βρεις τη δύναμη να θελήσεις να συναντήσεις αυτό το βλέμμα…

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

ADD/ADHD


ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ADD/ADHD

 (Article: Adult ADD - ADHD Signs, Symptoms, Effects, and Treatment./ Translation: Lena Zafeiriou)
  1. Χάνεις τη συγκέντρωση σου χωρίς να το καταλάβεις; (ακόμα και στο μέσο μιας συζήτησης)
  2. Δυσκολεύεσαι να κρατήσεις την προσοχή σου ή να εστιάσεις σε  έργα όπως διάβασμα ή το να ακούσεις κάποιον;
  3. Προσπαθείς υπερβολικά να ολοκληρώσεις κάτι, ακόμα κι όταν είναι απλό;
  4. Έχεις μια τάση να μην δίνεις σημασία στη λεπτομέρεια, που οδηγεί σε λάθη και μη ολοκληρωμένη δουλειά;
  5. Είσαι πολύ κακός ακροατής, δυσκολεύεσαι να θυμηθείς συνομιλίες και να ακολουθήσεις οδηγίες;
  6. Έχεις τάση για εναντίωση σε ό,τι σου λένε, αμφισβητείς άκριτα τα πάντα, βλέπεις καχύποπτα τις καλές προθέσεις, γιατί συναισθηματικά δεν κατανοείς τι θέλουν οι άλλοι από σένα;
  7. Διαθέτεις κακές οργανωτικές δεξιότητες; (σπίτι, γραφείο ή αυτοκίνητο είναι πολύ ανακατεμένα και γεμάτα άχρηστα αντικείμενα)
  8. Έχεις τάση να καθυστερείς να ασχοληθείς με το καθάρισμα;
  9. Αντιμετωπίζεις συχνά πρόβλημα στο να αρχίζεις ή να τελειώνεις ένα έργο;
  10. Έχεις μια  τάση να καθυστερείς πάντα στα ραντεβού;
  11. Συχνά ξεχνάς ραντεβού, υποχρεώσεις και προθεσμίες;
  12. Συνεχώς χάνεις ή βάζεις σε λάθος μέρος πράγματα; (όπως κλειδιά, πορτοφόλι, τηλέφωνο, έγγραφα, λογαριασμούς)
  13. Κάνεις συχνά κακή εκτίμηση του χρόνου που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί μια ενέργεια;
  14. Συνεχώς διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε ή μιλάς την ίδια στιγμή μ’ αυτούς;
  15. Έχεις κακό αυτοέλεγχο;
  16. Πετάς σκέψεις που είναι αγενείς ή ανάρμοστες, χωρίς να το σκεφτείς;
  17. Έχεις τάσεις εξάρτησης;
  18. Ενεργείς αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες;
  19. Έχεις πρόβλημα να συμπεριφερθείς με κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους;
  20. Ζεις με την αίσθηση ότι δεν έχεις καταφέρει αρκετά;
  21. Δεν αντιμετωπίζεις καλά την απογοήτευση;
  22. Αγχώνεσαι και μπλοκάρεις εύκολα;
  23. Αντιμετωπίζεις συχνά ευερεθιστότητα και αλλαγές διάθεσης;
  24. Βρίσκεις δύσκολο το να βρεις κίνητρα, να κινητοποιηθείς;
  25. Νιώθεις υπερευαισθησία στην κριτική;
  26. Θυμώνεις γρήγορα και με εκρηκτικό τρόπο;
  27. Βιώνεις, μερικές φορές, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθηση ανασφάλειας
  28. Έχεις την αίσθηση διαρκούς ανησυχίας, ανυπομονησίας;
  29. Έχεις την τάση να παίρνεις ρίσκα;
  30. Νιώθεις πως βαριέσαι εύκολα;
  31. Κάνεις σκέψεις που τρέχουν, ξεφεύγουν, αλλάζουν γρήγορα:
  32. Έχεις δυσκολία να μείνεις ήσυχος, συνεχώς κάνεις κινήσεις:
  33. Έχεις την τάση να αναζητάς κάτι συναρπαστικό;
  34. ¨Όποτε είσαι αγχωμένος, μιλάς συνεχώς;
  35. Συνηθίζεις να κάνεις χίλια πράγματα την ίδια στιγμή;
 

Συμπτώματα ADD/ADHD : Δυσκολία συγκέντρωσης και διαταραχή προσοχής

Οι άνθρωποι με ADHD συχνά δυσκολεύονται να μείνουν εστιασμένοι, και να συγκεντρωθούν σε καθημερινά, απλά έργα. Για παράδειγμα μπορεί εύκολα να διαταραχθεί η προσοχή τους από άσχετα ερεθίσματα, όπως εικόνες και ήχοι. Γρήγορα «πηδάνε» από την μια δραστηριότητα σε άλλη ή βαριούνται πολύ σύντομα. Συμπτώματα σ’ αυτή τη κατηγορία μερικές φορές παραβλέπονται, γιατί είναι λιγότερο ηχηρά σε σχέση με την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα, αλλά είναι το ίδιο ενοχλητικά. 
  •       Χάνεις τη συγκέντρωση σου χωρίς να το καταλάβεις (ακόμα και στο μέσο μιας συζήτησης)
  •      Δυσκολεύεσαι να κρατήσεις την προσοχή σου ή να εστιάσεις σε  έργα όπως διάβασμα ή το να ακούσεις κάποιον
  •       Προσπαθείς υπερβολικά να ολοκληρώσεις κάτι, ακόμα κι όταν είναι απλό
  •       Έχεις μια τάση να μην δίνεις σημασία στη λεπτομέρεια, που οδηγεί σε λάθη και μη ολοκληρωμένη δουλειά
  •       Είσαι πολύ κακός ακροατής, δυσκολεύεσαι να θυμηθείς συνομιλίες και να ακολουθήσεις οδηγίες
  •       Έχεις τάση για εναντίωση σε ό,τι σου λένε, αμφισβητείς άκριτα τα πάντα, βλέπεις καχύποπτα τις καλές προθέσεις, γιατί συναισθηματικά δεν κατανοείς τι θέλουν οι άλλοι από σένα

Συμπτώματα ADD/ADHD: υπέρ-εστίαση (hyperfocus)

Ενώ γνωρίζουμε ότι κάποιος με ADHD έχει πρόβλημα  στο να εστιάσει σε κάτι  που δεν βρίσκει ενδιαφέρον, ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά: η τάση να εστιάζει υπερβολικά σε έργα που του προσφέρουν διέγερση και τον ανταμείβουν με καλή διάθεση. Αυτό το παράδοξο σύμπτωμα λέγεται υπέρ-εστίαση.
Η υπέρ-εστίαση είναι στην πραγματικότητα ένας μηχανισμός αντιμετώπισης της έλλειψης προσοχής- ένας τρόπος να συντονιστείς και να βγάλεις το χάος έξω από τη ζωή σου. Στην πραγματικότητα η τάση μπορεί να είναι τόσο δυνατή ώστε να ξεχάσεις οτιδήποτε άλλο γύρω σου. Για παράδειγμα μπορεί να είσαι τόσο αφοσιωμένος σε ένα βιβλίο, μια ταινία ή τον υπολογιστή σου, που να χάσεις την αίσθηση του χρόνου και να μην κάνεις πράγματα που θα έπρεπε να γίνουν. Η υπέρ-εστίαση μπορεί να είναι θησαυρός όταν μπορεί να διοχετευτεί σε παραγωγικές ασχολίες, αλλά μπορεί να οδηγήσει επίσης σε προβλήματα στην εργασία και τις σχέσεις, αν αφεθεί χωρίς έλεγχο.

Συμπτώματα ADD/ADHD : αποδιοργάνωση και τάση να ξεχνάς

Όταν έχει κανείς ADD/ADHD, η ζωή συχνά φαίνεται χαοτική και εκτός ελέγχου. Το να είσαι οργανωμένος και να έχεις τον έλεγχο της ζωής σου, μπορεί να είναι μια εξαιρετική πρόκληση- όπως το να ξεχωρίζεις ποιες πληροφορίες είναι άσχετες για το παρόν έργο, το να βάζεις προτεραιότητες στα πράγματα που πρέπει να γίνουν, το να ελέγχεις την πρόοδο έργων και ευθυνών και να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου. Κοινά συμπτώματα αποδιοργάνωσης και τάσης να ξεχνάς περιλαμβάνουν:
  •       Κακές οργανωτικές δεξιότητες (σπίτι, γραφείο ή αυτοκίνητο είναι πολύ ανακατεμένα και γεμάτα άχρηστα αντικείμενα)
  •       Τάση να καθυστερείς να ασχοληθείς με το καθάρισμα
  •       Πρόβλημα στο να αρχίζεις ή να τελειώνεις ένα έργο
  •       Χρόνια τάση να καθυστερείς στα ραντεβού
  •       Συχνά ξεχνάς ραντεβού, υποχρεώσεις και προθεσμίες
  •       Συνεχώς χάνεις ή βάζεις σε λάθος μέρος πράγματα (όπως κλειδιά, πορτοφόλι, τηλέφωνο, έγγραφα, λογαριασμούς)
  •       Κακή εκτίμηση του χρόνου που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί μια ενέργεια

Συμπτώματα  ADD/ADHD: παρορμητικότητα

Μπορεί να έχεις πρόβλημα να ελέγξεις τη συμπεριφορά σου, τα σχόλια ή τις αντιδράσεις σου. Μπορεί να δρας προτού σκεφτείς, ή να αντιδράς χωρίς να υπολογίζεις τις συνέπειες. Μπορεί να διακόπτεις τους άλλους, να πετάγεσαι κάνοντας σχόλια ή να πετάς από το ένα έργο στο άλλο, χωρίς να διαβάζεις τις οδηγίες. Αν έχεις προβλήματα παρόρμησης, το να είσαι υπομονετικός είναι εξαιρετικά δύσκολο. Μπορεί να πας κατευθείαν πάνω σε καταστάσεις ή να βρεις τον εαυτό σου να εμπλέκεται σε πιθανόν ριψοκίνδυνες συνθήκες. Παλεύεις με τις παρορμήσεις σου, αν:
  •       Συνεχώς διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε ή μιλάς την ίδια στιγμή μ’ αυτούς
  •       Έχεις κακό αυτοέλεγχο
  •       Πετάς σκέψεις που είναι αγενείς ή ανάρμοστες χωρίς να το σκεφτείς
  •       Έχεις τάσεις εξάρτησης
  •       Ενεργείς αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες
  •       Έχεις πρόβλημα να συμπεριφερθείς με κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους (όπως το να κάθεσαι ήσυχος κατά την διάρκεια ενός μίτινγκ με μεγάλη διάρκεια)

Συμπτώματα ADD/ADHD: συναισθηματικές δυσκολίες

Τα άτομα με ADD/ADHD μπορεί να δυσκολεύονται να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, ειδικά τα αισθήματα του θυμού και της απογοήτευσης. Κοινά συναισθηματικά συμπτώματα του ADD/ADHD περιλαμβάνουν:
  •       Αίσθηση ότι δεν έχεις καταφέρει αρκετά
  •       Δεν αντιμετωπίζεις καλά την απογοήτευση
  •       Αγχώνεσαι και μπλοκάρεις εύκολα
  •       Ευερεθιστότητα και αλλαγές διάθεσης
  •       Προβλήματα στο να βρεις κίνητρα  να κινητοποιηθείς
  •       Υπερευαισθησία στην κριτική
  •       Θυμώνεις γρήγορα και με εκρηκτικό τρόπο
  •       Χαμηλή αυτοεκτίμηση και αίσθηση ανασφάλειας

Συμπτώματα ADD/ADHD: υπερκινητικότητα

Μπορεί να έχεις πολύ ενέργεια και να είσαι συνεχώς σε κίνηση, σαν να ζεις με μια μηχανή μέσα σου. Συμπτώματα ADD/ADHD περιλαμβάνουν:
  •       Αίσθηση διαρκούς ανησυχίας, ανυπομονησίας
  •       Τάση να παίρνεις ρίσκα
  •       Βαριέσαι εύκολα
  •       Σκέψεις που τρέχουν
  •       Δυσκολία να μείνεις ήσυχος, συνεχώς κάνεις κινήσεις
  •       Αναζητάς διέγερση
  •       Μιλάς συνεχώς
  •       Κάνεις χίλια πράγματα την ίδια στιγμή

Η αδιάγνωστη διαταραχή ADD/ADHD έχει συνέπειες σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων

Το ADD/ADHD αν μείνει χωρίς διάγνωση και θεραπεία μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε όλους του τομείς της ζωής:
  •       Σωματικά και ψυχικά προβλήματα : Βουλιμία, κατάχρηση ουσιών, άγχος, χρόνιο στρες – πίεση, και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μπορείς επίσης να βρεθείς σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις λόγω παραμέλησης ιατρικών ραντεβού, αγνόησης ιατρικών οδηγιών, και αποφυγής λήψης ζωτικών φαρμάκων
  •       Δουλειά και οικονομικά προβλήματα: Τα άτομα με συμπτώματα ADD/ADHD συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα με την καριέρα τους και έχουν μια ισχυρή αίσθηση ότι δεν καταφέρνουν τίποτα. Μπορεί να έχεις πρόβλημα να κρατήσεις μια σταθερή δουλειά, να ακολουθήσεις κανόνες, να κρατήσεις προθεσμίες και να δουλέψεις σε ωράριο 9-5. Το να διαχειριστείς οικονομικά μπορεί να είναι επίσης ένα πρόβλημα: μπορεί να αγωνίζεσαι με απλήρωτους λογαριασμούς, χαμένα έγγραφα, καθυστερημένες πληρωμές ή χρέη λόγω παρορμητικών αγορών.
  •       Προβλήματα σχέσεων: τα συμπτώματα ADD/ADHD μπορούν να βάλουν σε δοκιμασία τις σχέσεις στην δουλειά, την οικογένεια και την αγάπη. Μπορεί να νιώθεις απηυδισμένος από τις ενοχλήσεις των αγαπημένων σου να συμμορφωθείς να καθαρίσεις να ακούς με μεγαλύτερη προσοχή ή να οργανωθείς καλύτερα. Αυτοί που είναι κοντά σου, από την άλλη μεριά, μπορεί να νιώσουν πληγωμένοι και πικραμένοι από την «ανευθυνότητα» και την «αναισθησία» σου.

Το ευρύ φάσμα των συνεπειών του ADD/ADHD μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα ντροπής, εξευτελισμού, απόγνωσης, απελπισίας, απογοήτευσης και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Μπορεί να νιώσεις ότι δεν έχεις την ζωή σου υπό τον έλεγχό σου. Γι’ αυτό η διάγνωση είναι συνήθως μεγάλη πηγή ανακούφισης και ελπίδας. Σε βοηθά να καταλάβεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις για πρώτη φορά και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι δικό σου σφάλμα. Οι δυσκολίες που είχες είναι συμπτώματα της διαταραχής σου και όχι σημεία αδύναμου, προβληματικού  χαρακτήρα ή ψεγάδια της προσωπικότητας σου

Διαφοροδιάγνωση ADD από ADHD

  •       To ADD (Attention Deficit Disorder) είναι σύνδρομο διαταραχής προσοχής. Κοινωνικά, μπορεί να είσαι κλειστός χαρακτήρας, που δυσκολεύεται να κρατήσει μια σχέση (καθώς δεν αναγνωρίζει τα συναισθήματά του ή του άλλου), με λίγους, μετρημένους, φίλους και αρκετούς γνωστούς. Βιώνεις αίσθηση ντροπής και αναξιότητας, κάθε φορά που δεν μπορείς να ολοκληρώσεις μια προσπάθεια, λόγω διάσπασης προσοχής.
  •       Το ADHD(Attention Deficit Hyperactivity Disorder) είναι σύνδρομο διαταραχής προσοχής με υπερκινητικότητα. Κοινωνικά, έχεις πολλούς γνωστούς, που νομίζεις πως είναι όλοι φίλοι. Ανοιχτός, φιλικός με όλους, όταν έχεις την τάση να απομονώνεσαι, δεν μιλάς σε κανέναν και  φταίνε πάντα οι άλλοι (δυσκολία αναγνώρισης συναισθημάτων). Συχνά πέφτεις θύμα της πρόθεσης σου να εξυπηρετήσεις και να τους ευχαριστήσεις όλους. Μπορεί να καταλήξεις με την αίσθηση ενός τεράστιου κενού, μετά από όλη την προσπάθεια, που τελικά αξιολογείς ως άκαρπη και κουραστική (αίσθημα αναξιότητας) 

Θεραπεία

  •       Γνωσιακή- συμπεριφοριστική θεραπεία
  •       Support groups
  •       Θεραπεία με διεγερτικά και αντικαταθλιπτικά (Ritalin)

(http://www.helpguide.org) (Article: Adult ADD - ADHD Signs, Symptoms, Effects, and Treatment./ Translation: Lena Zafeiriou)

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

About Me...


I have been a diabetic for 26 years now. I was diagnosed as a child, but along the way, doctors discovered a few other health issues: autoimmune thyroiditis, diabulimia, depression, anaemia. I have three diagnosed diabetes complications to deal with: gastroparesis (due to neuropathy), diabetic mastopathy and frozen shoulder. I have worked in Costumer’s Service for 15 years and I am working towards a university degree in Psychology. Right now, I take insulin shots but I’d like to be on the pump, hopefully within the year. My main goal in life is to educate people about diabetes and create awareness about its complications. So I created my blog (http:// sweetlife-gr.blogspot.com). For the past 6 years I support diabetics in my country, by blogging about my life. I also write short stories (since I was six). A few of them are published at Greek media (newspaper portals), via internet. My focus is on people that have to deal with diabetes, cancer or depression and how they cope with that, in their everyday life.
It is estimated that the prevalence of diabetes in Greece (both type 1 and type 2) is approximately 8% of the general population. This amounts to 800.000 people. 80 thousand of us had been diagnosed with type1 diabetes. Health care is provided by hospitals and private doctors. We see our endocrinologist every month to get our prescribed insulins and every three months to check our A1c and any possible complications. We see all the other doctors (cardiologist, eye doctor) at least once a year to get our annual check up. Our goal is to have the A1c bellow 7, although this goal is met by less than 20% of type 1 diabetics. Over the last thirty years, the number of diabetics in Greece has at least quadrupled.  Many of them don’t even know they have diabetes, or choose to ignore the symptoms. That is why is imperative for Greek people to have a broader view of the matter. Sadly, in our society, we have not fully understood what diabetes really means and what its complications are. The reason resides in poor health education. There is a lot of misunderstanding on that matter, because people don’t usually acknowledge diabetes as a debilitating disease, but as a fact of life, that happens anyway when you get older. This belief makes the lives of type 1 diabetics difficult (especially young adults who work) because they are treated like they are invisible, either by society or by the healthcare system.
There are 3 major state health care providers, in Greece. Workers are required to pay for their insurance, along with their employers. Hospitals are part of the National Healthcare System but appointments are like hell, so hard to get one. Private practice doctors get a lot of work done, for those who can afford it. All types of insulin are fully covered by insurance, but we pay 25% of the cost of our diabetic supplies (meters, sticks, pumps, transmitters).
We use meters to measure our blood sugar and analog insulins in prefilled pens. But the use of insulin pumps and CGM’s isn’t as widely spread as it is in Europe and America. This has everything to do with the cost of the devices, that isn’t fully covered by any health insurance. There are pumpers in Greece, but they are only 10% of our diabetic community. It isn’t easy to get a pump, because we need to have a reference letter from a hospital doctor, and an approval by a health committee, that usually consists of officials and doctors. There is a lot of red tape concerning the reimbursement procedure, too. I am afraid the system is so slow, that it can be months before we can get back the money we paid for diabetes supplies. So people get somewhat discouraged, while they should focus their efforts in managing their diabetes.
There are a couple of organizations for people with diabetes in Greece. Doctors exchange opinions, knowledge and organize educational seminars in GDS, while people with diabetes can join the “Fight against Juvenile Diabetes” community, in every major city. Their purpose is mainly to educate, but not to support.
Right now, Greece is in a very difficult economic situation. Unemployment has reached 25% and cuts have been made in health care expenses. People with diabetes are living in a highly insecure environment, and trying to make ends meet. Many people, having lost their jobs, have no insurance at all, and don’t have access to all the benefits that are available (healthcare, new treatments). So they have to pay for insulin, as well as supplies, doctors’ appointments and their lab work. The cost is over 600 euros per month. It is a gloomy reality, that every day gets darker and more frustrating…I wish we could be more organized, have better health education and spend more money in our health care system. In Greece, we need to be much more considering about people in need. 
As far as research in Greece is concerned, I recently discovered that a group of researchers from the Institute of Biology (“Democritus” Research Center) found a marker, called “prosort”. This marker, found in the blood of people with diabetes, is used to indicate faulty production of a certain protein in the surface of kidney cells. That can help in the early detection of both diabetic retinopathy and nephropathy. Also, a Greek researcher, Iphigenia Economopoulos, was in charge of a group of scientists that manage to create, in vitro, pancreatic and liver cells from embryonic skin cells. Most promising!


Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά...

Εκτός από την οικονομία, υπάρχει και η μοναξιά…


Όχι ως υπαρξιακό ερώτημα. Ως πραγματικότητα, ισότιμη με τον πόνο και την απόγνωση, μείον την καθημερινή προσπάθεια που αγχώνει και ματώνει.

Όλα τα κανάλια ανοικτά, όλα παίζουν την ίδια στιγμή, όλα φτηνά, όλα διαθέσιμα και τίποτα δικό σου. Σύγχυση και «τρικυμία εν κρανίω» μέχρι σημείου χορήγησης αγωγής αντικαταθλιπτικών. Πίεση για να είσαι σωστός, να έχεις δουλειά, να βγάλεις λεφτά, να γίνεις γνωστός, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι υγιής, να είσαι φυσιολογικός όπως όλοι οι άλλοι…Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αγκαλιάζω τη διαφορετικότητα, ίσως γιατί εγώ δεν έχω άλλη οδό. Ίσως γιατί όλοι οι άλλοι με στρίμωξαν στη γωνία, στο περιθώριο, με έριξαν στο καναβάτσο και περίμεναν από μένα ν’ αγωνιστώ «πετώντας σαν πεταλούδα και τσιμπώντας σαν σφήκα…» Όχι για το τρόπαιο, αλλά για την επιβίωση. Η ζωή δεν είναι δική μου πια, είναι χρεωμένη σε μια τράπεζα με τη μορφή επαγγελματικού δανείου. Συγκάτοικοι μου όλοι στην τρέλα, εκτός από την οικονομία, υπάρχει κι η μοναξιά…

Κι η ψυχή; Που πήγε και χώθηκε φοβισμένη και δεν μιλάει; Γιατί μου έφυγε αγνοούμενη και πώς να την αναζητήσω, αφού δεν νιώθω ότι την έχασα ποτέ; Κοιμάται ολοφάνερα δίπλα μου και ανασαίνει όνειρα.

Γιατί, χωρίς αυτήν την πίστη, η ζωή είναι ένα απέραντο νεκροταφείο περασμένων εμπειριών. Τίποτα δεν σε κινητοποιεί να συνεχίσεις, όλα σε ακινητοποιούν σε ένα παρόν αναπόφυγο. Κι όμως ένα μέλλον σφυρίζει μέσα στο νου μου έναν γνώριμο σκοπό. Δεν φοβάμαι, καθησυχάστηκα από το ίδιο μου το μυαλό, ότι όλα πάνε καλά…Είναι ελπιδοφόρο σαν σύννεφο, να σκέπτομαι σαν παιδί και να ζω σαν ενήλικη.

Κι όσο η ευτυχία δεν διαρκεί παρά στιγμές, εγώ δεν προλαβαίνω να την γευτώ και μένω με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα. Θα θελα, μια φορά, να ξεφύγω από τους τοίχους της τετράγωνης λογικής της πόλης που ζω και να ζήσω δίπλα στη θάλασσα των ονείρων μου. Το αξίζω, όπως το αξίζουμε όλοι που ζούμε σ’ αυτόν τον γλυκό τόπο…

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Λίγο ακόμα...

Ψάχνοντας μες στους ατελείωτους διαδρόμους για να βρω γιατρό... Αναζητώντας τη χαμένη αξιοπρέπεια του ασθενή στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν ήμουν εγώ. Συνόδευα άλλον, που είναι πολύ οικείος, πολύ σημαντικός, πολύ μοναδικός για να τον χάσω... και η αγωνία δεν ήταν για μένα, ήταν για να τα βγάλω πέρα. Με τον πόνο του σώματος και το παράπονο της ψυχής...
Θα μπορούσε να μην είναι κανείς εκεί, ίσως να την έβρισκα όταν θα γύριζα σπίτι. Σε μια κατάσταση που, σκέπτομαι τις νύχτες και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Λίγο ακόμα...
Στο μέρος αυτό, οι ασθενείς ατενίζουν νωχελικά το θανατό τους, ασχολούνται άκεφα με τις φροντίδα του σώματός τους και απολαμβάνουν την ελάχιστη προσοχή που τους δίνεται... Λίγες νοσηλεύτριες προσπαθούν να είναι πανταχού παρούσες. Κανένας γιατρός, είναι όλοι κλεισμένοι στα εξεταστήρια των επειγόντων και βοηθούν έκτακτα περιστατικά. Δεν μιλάμε μεταξύ μας. Μερικές φορές η σιωπή είναι ευλογία. 
Να μοιραστώ την αγωνία μαζί της ή να μην πω τίποτα; Άλλη μια φορά το αντιμετωπίζω μόνη. Θυμώνω, φωνάζω μέσα μου, αλλά δεν μιλάω, γιατί χρειάζεται περίθαλψη. Κι υποστήριξη. Κι αποδοχή. Κι αγάπη, εκ των ων ουκ άνευ, αν και πρέπει να νιώσεις, για να έχεις να δώσεις. Ας είναι. Αυτό το απόγευμα είναι ολόδικό της. Της το χαρίζω... 'Ενιωσε, άραγε, και για μια στιγμή ότι δεν την πρόσεξα, ότι την αγνόησα; Τα μάτια της είναι κλειστά. Δεν το σκέπτομαι καθόλου. Πολλά χρόνια τώρα μετράω σταυρούς, τέσσερις, δεν θα φύγει έτσι άδοξα, δεν θα το αφήσω να γίνει στο τυχαίο.Δεν θα ξανανιώσει πόνο. όσο είμαι εγώ εδώ, όσο εξαρτάται από μένα. Να βγούμε από δω μέσα, και τι στον κόσμο. Δεν έχω κάτι χειροπιαστό να της προσφέρω, εκτός από συναίσθημα. Λίγο ακόμα...
Επιτέλους, ήρθε η σειρά της. Εγώ απ'εξω, μουρμουρίζω σαν να προσεύχομαι. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Αγωνία και απελπισία  δεν μ'αφήνουν να ζητήσω τίποτα. Είμαι έτοιμη να υποσχεθώ, λοιπόν. Ότι όλα θα φτιάξουν, ότι το καλοκαίρι θα περάσει, ότι οι εξάρσεις των ανθρώπων είναι παροδικές, ότι οφείλονται μόνο στην πίεση και το άγχος...Όλα αυτά, τα πιστεύω δεν τα πιστεύω αποτελούν λόγια παρηγοριάς. Λίγο ακόμα...
Ο γιατρός θα την αφήσει να φύγει, μπορεί να γιατρέψει το σώμα αλλά δεν μπορεί να επουλώσει την ψυχή. Το δέχομαι και χαμογελάω. Θέλω να τα ανατρέψω όλα κι όμως για χάρη της, κάνω πίσω. Υπάρχει άλλη ώρα, για να διεκδικήσω δικαιώματα, τώρα προστατεύω. Την παίρνω αγκαλιά και φεύγουμε από αυτό το μέρος, πεντακάθαρο και γυαλιστερό, όμως μου φαίνεται πως αιωρούνται ψυχές από τα παράθυρα. Λίγο ακόμα...πιο μακριά.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΓΕΙΑΣ- Shame at Greece for their policy on health care


Στην Ελλάδα παίρνουμε τα πιο ακριβά φάρμακα στην Ευρώπη. Γενετικά τροποποιημένα ανάλογα ινσουλίνης  Σιγά σιγά εξαφανίστηκαν οι (πιο οικονομικές) ανθρώπινες ινσουλίνες και η εταιρία (χάνοντας το μερίδιο της αγοράς και χάνοντας και τα κέρδη, προφανώς) αποφάσισε να αποσύρει τα προιόντα της από την αγορά τον Απρίλη του 2010. Προφανώς, μετά από την "κατακραυγή της κοινής γνώμης σε Ελλάδα και εξωτερικό" (λέγε με ανταλλαγή επιστολών από Έλληνες γονείς διαβητικών και CEO's της συγκεκριμένης δανέζικης εταιρίας)  και παρέμβαση του υπουργού Υγείας για το "κοινό καλό", δήθεν, η εταιρία ανακάλεσε την απόσυρση.

Το ίδιο συνέβη και με ελβετική εταιρία που αποφάσισε να μην διαθέτει σε φαρμακεία νοσοκομείων-κλινικές αντικαρκινικών και φαρμακαποθήκες (δηλαδή πουθενά στην αγορά διαθέσιμο) αντικαρκινικό φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού, το Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2011. Όταν πήγαν ασθενείς για την προγραμματισμένη χημειοθεραπεία τους, τα νοσοκομεία τους απάντησαν ότι στο φάρμακο υπάρχει έλλειψη. Δεν συζητιέται η απόγνωση στην οποία βρέθηκαν αυτές οι γυναίκες, που έβλεπαν την προοπτική του καρκίνου που επανέρχεται... Όταν, λοιπόν, ζήτησαν το αυτονόητο, να αγοράσουν το φάρμακο (που κοστίζει 600Ε το φιαλίδιο) από φαρμακείο, η απάντηση από την φαρμακευτική ήταν πάλι "δεν είναι διαθέσιμο στην ελληνική αγορά" . Όταν ζήτησαν το λόγο, από την ογκολογική κλινική τους, σχετικά με την διαθεσιμότητα και την σωστή διαχείρηση των παραγγελιών εντός δικτύου κλινικών ΕΣΥ, η απάντηση διευθυντών και προισταμένων νοσοκόμων ήταν: "μην θυμώνετε με την φαρμακευτική εταιρία , κάνει ότι μπορεί, με το κράτος να τα βάλετε που δεν τους έχει πληρώσει όλο το ποσό". Δηλαδή οι ίδιοι (άθλιοι, που τα "παίρναν" τόσα χρόνια) γιατροί δεν είναι κράτος; Κράτος είναι μόνο η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που δεν έχει άλλα χρήματα; Και από πότε η υγεία των γυναικών με καρκίνο δεν είναι προτεραιότητα, και είναι η πληρωμή των "μιζών" των γιατρών τους, η ευημερία και τα (πρόστυχα) κέρδη της φαρμακευτικής εταιρίας;
Για να τελειώνουμε, αυτό που γίνεται στη Ευρώπη είναι το εξής:

  • Στη Γερμανία, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενός διαβητικού κοστίζει 800Ε το μήνα! Δεν δόθηκε άδεια από την βουλή τους, όπου συζητήθηκε το θέμα ως οικονομική δαπάνη, για να αλλάξουν από την ανθρώπινη (φτηνή) ινσουλίνη στο (πανάκριβο) ανάλογο ινσουλίνης. Ο λόγος που δόθηκε στους (εξαγριωμένους) διαβητικούς: δεν έχει αποδειχτεί με μελέτες η αποτελεσματικότητα των ανάλογων έναντι των (παλιών) ινσουλινών! Μάλιστα, υπήρχε μελέτη από Γερμανική πανεπιστημιακή ιατρική σχολή που υποστήριζε πως είναι εφάμιλλης αξίας τα δυο φάρμακα! Γι΄αυτό και οι φίλοι Γερμανοί δεν τα δίνουν στους διαβητικούς τους και δεν χρειάζεται να πληρώνουν επιπλέον! Τα συμπεράσματα δικά σας!
  • Αντίθετα, στη Πορτογαλία, που βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση-κυρίως λόγω της κοινωνικής της πολιτικής, οι αντλίες δίνονται δωρεάν, με προϋπόθεση την καλή ρύθμιση της γλυκόζης περαιτέρω (επιτρεπτά επίπεδα 6.5-7.8 γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης). Τα sticks για τις μετρήσεις κοστίζουν στον ασθενή μόνο 3,5Ε (ενώ στη Ελλάδα 35) και το υπόλοιπο ποσό επιδοτείται από το κράτος. Δεν υφίσταται ασφάλιση (ιδιωτική ή δημόσια), ενώ όποιος έχει διαγνωσμένο πρόβλημα υγείας παίρνει από τα νοσοκομεία ότι έχει ανάγκη (και μόνο σε ότι ποσότητα το χρειάζεται).

Καιρός λοιπόν να κρίνουμε: σε ποιά χώρα λειτουργεί η κοινωνική πολιτική προς όφελος του πολίτη και με τι κόστος (προσωπικό και δημόσιο). Καιρός να συμμαζέψουμε "τα του οίκου" μας, και να σταματήσουμε να σπαταλάμε τεράστια ποσά για να παίρνουμε άχρηστες υπηρεσίες, οδηγημένοι από τις προμήθειες που πήραν ορισμένοι "ημέτεροι". Θα 'πρεπε τα λεφτά αυτά να διοχετεύονται σε όσους τα έχουν πραγματικά ανάγκη...


Shame at Greece for their policy on health care

In Greece we get the more expensive drugs in Europe. Genetically enginered insulin analogues. Slowly, human insulins (that are more cost-efficient) disappeared and the company (while losing market share and losing profits, obviously) decided to withdraw its products from the market in April 2010. Apparently, after the "outcry of public opinion in Greece and abroad" (aka exchange of letters by Greek parents of diabetics and the CEO's of this Danish company) and the intervention of the Minister of Health for the "common good", supposedly, the company withdrew its withdrawal .The same happened when a Swiss company decided not to provide their drug (an anti-cancer drug used in the treatment of breast cancer to cancer hospital pharmacies, cancer clinics or local drug stores (this means that there is nowhere in the market available), during February-March 2011. When patients went to their oncology clinic for their scheduled chemotherapy, the cancer clinics said that the drug was unavailable. I will not discuss the profound despair of those women, who saw the prospect of cancer coming back  to their lives... 
So when they asked for the obvious, to buy the drug (which costs 600 E per vial/ treatment) from a local pharmacy to continue their treatment, the response of the drug company was again "it is not available in the Greek market." When asked why, the response of managers and nursing supervisors working at the oncology clinic, on the availability and proper management of cancer drugs orders within NHS network, was: "Do not get angry with the pharmaceutical company, they are doing what they can, just get mad with the state the public health system and the department of Health, which hasn't paid them the full amount." 
Does that mean that doctors (who are paid "under the table" secreretly and illegally, for their services, by the patients, since as long we can remember) are not part of the public health system or that they are getting paid by pharma companies, also?
State is only the leadership of the Ministry of Health, who has had no more money? 
And, since when the health of women with cancer is not a priority? While the payment of illegal money (miza) to their physicians and the prosperity and profits of any pharmaceutical company is a priority?To finish, what happens in Europe is:
  • In Germany, the health care of a diabetic costs about 800E per month! They didn't get permission  from their parliament, when they discussed the issue of making analogue insulin available. They simply dismissed the economic cost to change from human (cheap) insulin to the ( more expensive) analogue insulin. The reason given to the (angry) diabetics: it has not been shown by studies that the analogue insulin has similar efficacy compared to the (old) insulin! Indeed, there was a study by a German university medical school who claimed that they match the value of the two drugs! So, our friends Germans didn't not allow their diabetics to use the drug and didn't have to pay extra! I urge you to draw your own conclusions!
  • By contrast, in Portugal, being in a dire financial situation-mainly because of its social policy, the insulin pumps are free, provided that the patient has good glucose control  (levels of glycosylated hemoglobin: 6.5-7.8 ). The measurement sticks cost to the patient only 3.5 Ε (in Greece they cost  35Ε) and the remainder is subsidized by the state. There is no insurance (private or public) and everyone who gets diagnosed a health problem gets what he needs from public clinics, in public hospitals (but only in the amount needed).
  • So, it's high time we choose: which country has a social policy for the benefit of their citizens, which country provides decent health care and at what cost (personal and public). It's time to "clean our own mess" and we must stop wasting huge amounts of money to get unneeded services, driven by commissions (illegal payments) that some people who are deep-involned in the "system", get. These money should be channeled to those who really need them...