Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Σχόλιο κοινωνικό

Όλη η μέρα ήταν δουλειές και κούραση. Νιώθω εξαντλημένη τόσο πολύ που θα θελα να πέσω κάτω και να μείνω εκεί για πάντα. Γιατί πρέπει να αγοράζουμε, να καταναλώνουμε, να τρώμε, να πνιγόμαστε από το ποτό, να γελάμε ξέφρενα, να γινόμαστε χυδαίοι; Τι νόημα έχει όλο αυτό; Μήπως θα μας εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες ζωής; Μήπως θα ξεφαντώσουμε και θα αντιμετωπίσουμε την επαγγελματική εξουθένωση με πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ναι, καλά!
Γυρίζουμε πίσω στις υποχρεώσεις και τις δουλειές μας (στην καλύτερη περίπτωση) ή στην έλλειψη εργασίας και ενδιαφερόντων (στην χειρότερη) και είμαστε πιο κουρασμένοι και λιγότερο χαρούμενοι από πριν. Τότε γιατί όλα αυτά; Για να κάνουμε επίδειξη σε συγγενείς, γείτονες και γνωστούς;
 Και όταν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε πια οικονομικά στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες που έχουμε εμείς οι ίδιοι, φανταστικά, έχουμε δημιουργήσει;Τι κάνουμε τότε; Αυτοαποκαλούμαστε φτωχοί και κάνουμε παρέα με τη Μιζέρια; Η΄ αρχίζουμε να κλέβουμε;
Μήπως θα ήταν προτιμότερο να επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας, να κάνουμε πιο καλή διαχείριση του σπιτού μας, να μάθουμε να μην ξοδεύουμε αλόγιστα, να μην χρησιμοποιούμε το shopping ως ψυχοθεραπεία "δια πάσαν νόσον και πάσα μα...", δηλαδή κάθε φορά που μας άφησε κάποιος που αγαπούσαμε, κάθε φορά που μας απόρριψαν, που δεν πήραμε διακοπές όταν το θέλαμε ή δεν μας έδωσαν την αύξηση που περιμέναμε.
Μήπως να σταματήσουμε να συναρτούμε το ακριβό ρούχο ή αυτοκίνητο ή κινητό ή μπιχλιμπίδι με τον ανδρισμό μας και την δυνατότητά μας να συντηρήσουμε μια οικογένεια; Γιατί αυτοί που στήριξαν συναισθηματικά την οικογένεια τους ήταν αυτοί που έμαθαν στα παιδιά τους να κάνουν καλή διαχείριση και όχι να ζουν μέχρι τα τριάντα τους με την ευγενική χορηγία των γονιών τους και να μπουρδολογούν με τις ώρες στα καφέ της πόλης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: