Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Σχόλιο κοινωνικό

Όλη η μέρα ήταν δουλειές και κούραση. Νιώθω εξαντλημένη τόσο πολύ που θα θελα να πέσω κάτω και να μείνω εκεί για πάντα. Γιατί πρέπει να αγοράζουμε, να καταναλώνουμε, να τρώμε, να πνιγόμαστε από το ποτό, να γελάμε ξέφρενα, να γινόμαστε χυδαίοι; Τι νόημα έχει όλο αυτό; Μήπως θα μας εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες ζωής; Μήπως θα ξεφαντώσουμε και θα αντιμετωπίσουμε την επαγγελματική εξουθένωση με πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ναι, καλά!
Γυρίζουμε πίσω στις υποχρεώσεις και τις δουλειές μας (στην καλύτερη περίπτωση) ή στην έλλειψη εργασίας και ενδιαφερόντων (στην χειρότερη) και είμαστε πιο κουρασμένοι και λιγότερο χαρούμενοι από πριν. Τότε γιατί όλα αυτά; Για να κάνουμε επίδειξη σε συγγενείς, γείτονες και γνωστούς;
 Και όταν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε πια οικονομικά στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες που έχουμε εμείς οι ίδιοι, φανταστικά, έχουμε δημιουργήσει;Τι κάνουμε τότε; Αυτοαποκαλούμαστε φτωχοί και κάνουμε παρέα με τη Μιζέρια; Η΄ αρχίζουμε να κλέβουμε;
Μήπως θα ήταν προτιμότερο να επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας, να κάνουμε πιο καλή διαχείριση του σπιτού μας, να μάθουμε να μην ξοδεύουμε αλόγιστα, να μην χρησιμοποιούμε το shopping ως ψυχοθεραπεία "δια πάσαν νόσον και πάσα μα...", δηλαδή κάθε φορά που μας άφησε κάποιος που αγαπούσαμε, κάθε φορά που μας απόρριψαν, που δεν πήραμε διακοπές όταν το θέλαμε ή δεν μας έδωσαν την αύξηση που περιμέναμε.
Μήπως να σταματήσουμε να συναρτούμε το ακριβό ρούχο ή αυτοκίνητο ή κινητό ή μπιχλιμπίδι με τον ανδρισμό μας και την δυνατότητά μας να συντηρήσουμε μια οικογένεια; Γιατί αυτοί που στήριξαν συναισθηματικά την οικογένεια τους ήταν αυτοί που έμαθαν στα παιδιά τους να κάνουν καλή διαχείριση και όχι να ζουν μέχρι τα τριάντα τους με την ευγενική χορηγία των γονιών τους και να μπουρδολογούν με τις ώρες στα καφέ της πόλης.

Havin' a bad day

'Οταν βρίσκεσαι μέσα στην αγκαλιά της νιώθεις χαμένος στον κόσμο σου. Προσπαθείς να βγεις. Θέλεις να πιεις λίγο καφεϊνη, ίσως να νιώσεις λίγο πιο ξεκάθαρα. Ρουφώντας, νιώθεις μόνο την νωθρότητα να σε επισκέπτεται και την υπνηλία να σε κυριεύει. Ρηχές ανάσες, κινήσεις απαλές και αδέξιες, προσπαθείς να εστιάσεις στο στόχο και συνειδητοποιείς ότι ο στόχος είναι η ζωή σου. Νευρικές ώσεις διατρέχουν τα άκρα σου, αλλά εσύ δεν έχεις την πολυτέλεια να αντιδράσεις πια. Κι ύστερα, έρχεται το άγγιγμα ενός ρούχου ή μια αδέσποτη τούφα από τα μακριά σου μαλλιά που σε τρελαίνει όταν ακουμπά επάνω σου, και η ριπή του φθινοπωρινού ανέμου που σε κάνει να νιώθεις σαν να σε παρέσυρε Μπόινγκ, τόσο ενόχληση για το τίποτα, είναι απλά η νευροπάθεια της ζωής σου που σε παρενοχλεί...


Σύγχυση, σαν μαύρη τρύπα να σε περιμένει στη γωνία της ζωής σου. Είναι ψυχική κόπωση ή σωματική εξάντληση. Μάλλον είναι η ζωή που βλέπεις να περνά από δίπλα σου και να σε προσπερνά. Είναι, έπειτα και τα προβλήματα που ουρλιάζουν για τη λύση τους, καθημερινά, σαν μικρά κακομαθημένα παιδιά. Είναι οι φαρμακευτικές αγωγές, που σου ζητούν να υπολογίσεις τις δόσεις τους, να τις εγχύσεις, να τις καταπιείς, να τις αντέξεις να ρέουν μέσα σου...Είναι ο καθημερινός πόνος, που σε διεκδικεί γλυκά, να σε φέρει στα νερά του, μέχρι να σε πείσει ότι δεν είσαι καλός για τίποτα, ότι το όνομά σου είναι "άχρηστη", ότι έγινες, με το χρόνο, πια ανάπηρη.

Είναι η εντυπωσιακή ανυπαρξία του θεραπευτή, που χωρίς συναισθήματα να τον εμποδίζουν, επαναπαύτηκε εδώ και δεκαετίες στο γεγονός ότι η βασική του υποχρέωση είναι να χαιδεύει τα λεφτά της παχυλής του τσέπης και όχι να ασχολείται με τον ασθενή, γιατί έτσι κι αλλιώς είναι "χαμένη υπόθεση".

Είναι και η εκκωφαντική σιωπή των ανθρώπων δίπλα σου, που από φόβο για τη δική τους ζωή, να μην "καταντήσουν σαν εσένα", απομακρύνονται σταθερά, σαν σύννεφα, σαν το αιώνιο θεώρημα πως το σύμπαν αενάως διαστέλλεται. Ανεπαισθήτως. Που είναι όλοι, μένεις να αναρωτιέσαι, ειδικά όταν αφιέρωσες άφθονο χρόνο από τη ζωή, τη θεραπεία και την ξεκούρασή σου, την αντοχή και τα ψυχικά σου αποθέματα, για να τους ακούσεις. Να πάρεις λίγο από το βάρος των ώμων τους, πάνω στην δική σου επιβαρυμένη ζωή. Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όταν σταματήσει η καρδιά τους, σβήνουν όταν τους ξεχάσουμε. (Κι αυτό ισχύει διπλά για όσους είναι άρρωστοι.)

Είναι αυτό το τέλος, νομίζεις; Αυτό είναι μόνο μια κακή μέρα στο βασίλειο της διαβητικής βετεράνου ηλίθιας.