Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

Οι συνέπειες μιας ιωσης

Πριν από πέντε μέρες είχα συνεχώς BG που έφτανε 300 mg/dl. Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι «γιατί;» Η κόπωση και η κακοκεφιά έγιναν μόνιμοι σύντροφοι. Το άγχος για τη δουλειά μου (συν την χρόνια αυπνία μου) δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ τα βράδια, οπότε η εξάντληση γινόταν χειρότερη. Μετά άρχισα να παρατηρώ ότι στα σημεία όπου έκανα την βραδυνή μου ινσουλίνη, άρχισα να έχω μελανιές και αρκετό πόνο. Προφανώς δεν γινόταν σωστή απορρόφηση της ινσουλίνης, γιατί είχαν δημιουργηθεί σβόλοι κάτω από το δέρμα.
Μετά όμως συνέβη κάτι που δεν περίμενα: άρχισα τα πρωινά να κάνω χαμηλά σάκχαρα δυο συνεχόμενες μέρες (48mg/dl). Επίσης αισθανόμουν την υπογλυκαιμία να μην διορθώνεται παρά μια ώρα μετά, όταν πια το σάκχαρο βρισκόταν στα ύψη και εγώ ένιωθα ναυτία. Τι γίνεται;
Το επόμενο περίεργο ήταν ότι το πεπτικό μου σύστημα αρνιόταν να λειτουργήσει. Δεν ήθελα να φάω τίποτα, με το ζόρι τρεφόμουν με σούπες, γιατί ένιωθα αυτό το απαίσιο αίσθημα ασφυξίας στο οισοφάγο (παλιά διαφραγματοκήλη, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση), το στομάχι μου βαρύ και η ναυτία να μένει μόνιμα. Τώρα δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί πνιγόμουν όποτε ξάπλωνα να ξεκουραστώ. Σίγουρα κάποια φλεγμονή με τριγύριζε!
Την ίδια στιγμή ήμουν πολύ προσεκτική, καθώς η μητέρα μου και όλοι(!) οι γνωστοί μου περνάνε μια ίωση με βήχα, πονόλαιμο, καταρροή, απίστευτη κούραση, δυσκολία στην αναπνοή και πόνο στις αρθρώσεις.
Έτσι, μόλις σταμάτησε ο πόνος στο στομάχι, ήρθε η ίωση…Γιατί βέβαια δεν μπόρεσα να γλιτώσω, καθώς πρέπει να εξυπηρετώ πελάτες (που είναι άρρωστοι) πολλές ώρες κάθε μέρα. Το μόνο καλό είναι ότι το BG είναι πια σε καλό επίπεδο και δεν ανεβοκατεβαίνει πια! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: