Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

Επιτέλους..."τεχνητό πάγκρεας" στην Ελλάδα

Στο «Έθνος της Κυριακής» (Κυριακή 10/6/2007) δημοσιεύτηκε μια είδηση που περίμεναν πολλοί διαβητικοί να γίνει πραγματικότητα για πολλά χρόνια: «μια μικροσκοπική συσκευή που ρυθμίζει την έκκριση ινσουλίνης με βάση τις συνεχείς μετρήσεις επιπέδων σακχάρου στο αίμα, χρησιμοποιούν ήδη 50 Έλληνες διαβητικοί».
Για την ιστορία, υπάρχουν εδώ και καιρό, μετρητές σακχάρου που λειτουργούν διαδερμικά και στέλνουν πληροφορίες με ένα μίνι πομπό στο μετρητή, αλλά και αντλίες ινσουλίνης που δίνουν τις απαιτούμενες ποσότητες ινσουλίνης (αυτής της «ορμόνης της ζωής» που είναι απαραίτητη για να ζήσουν οι διαβητικοί καθώς το σώμα τους δεν την παράγει) που όμως ρυθμίζονται χειροκίνητα από το χρήστη.
Με τους καινούριους μετρητές που συνεργάζονται με την αντλία ινσουλίνης «ο ασθενής μπορεί εύκολα με βάση τις ενδείξεις του μετρητή να προγραμματίζει και κάποιες φορές να διορθώνει τη συχνότητα των εκκρίσεων και έτσι να αποφεύγει επιπλοκές από υπογλυκαιμικά και υπεργλυκαιμικά επεισόδια. Επίσης οι ασθενείς μπορούν να κάνουν ντους, μπάνιο ή και να κολυμπήσουν φορώντας τον αισθητήρα και τον πομπό, καθώς είναι αδιάβροχα.» 'Όπως φαίνεται ο μετρητής λειτουργεί ως εξής: «καταγράφει συνεχώς τα επίπεδα γλυκόζης (πραγματοποιώντας μέτρηση με τη βοήθεια ενός μόνιμου διαδερμικού pad) όλο το 24ωρο, κάθε πέντε λεπτά και παράγει έναν βόμβο ή δονείται όταν τα επίπεδα της γλυκόζης είναι πολύ υψηλά ή πολύ χαμηλά Μπορεί επίσης να ειδοποιήσει για μια επερχόμενη υπογλυκαιμία ή υπεργλυκαιμία.
Ως blogger που αγαπάει τους διαβητικούς πιστεύω ότι είναι μια θετική εξέλιξη, απλά εύχομαι να είναι ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ ο μετρητής σε όλους όσους το έχουν ανάγκη.
Περισσότερα νέα για διαβητικούς bloggers ανά τον κόσμο σύντομα. Επίσης επιφυλάσσομαι να γράψω τη γνώμη μου για την «εισπνεόμενη ινσουλίνη» και τις κλινικές μελέτες της στο εξωτερικό, όπως και τις νέες εξελίξεις της βιολογίας που αφορούν τον διαβήτη και άλλες ασθένειες related.
Πολλά φιλιά και αγκαλιές σε όλους τους διαβητικούς. Λίγη δύναμη και επιμονή ακόμα, είμαστε κοντά στο σκοπό μας, να ζούμε ως αυτόνομοι άνθρωποι (και όχι ως εξαρτημένοι ανάπηροι από το φάρμακο, τις επιπλοκές και τους γιατρούς) μετά από τόση καθημερινή προσπάθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: