Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

Can't Explain...

5 days before my BG was around 300mg/dl all day long. This lasted a couple of days. I started wondering “why”. I was feeling tired and miserable. The stress due to my work (plus my life long insomnia) stopped me from sleeping at nights, so exhaustion during the day, became worst.
Then I noticed that, on the site where I’ve been doing my night shots, I had bruises and my skin hurt. Obviously, insulin wasn’t absorbed at all, as lumps had developed under my skin.
Then something happened I couldn’t explain: I had some lows in the early morning hours (around 48 mg/dl) that couldn’t be fixed. So I waited for an hour or so, before I stopped shivering and started feeling sick cause the BG was too high. What the heck!

Οι συνέπειες μιας ιωσης

Πριν από πέντε μέρες είχα συνεχώς BG που έφτανε 300 mg/dl. Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι «γιατί;» Η κόπωση και η κακοκεφιά έγιναν μόνιμοι σύντροφοι. Το άγχος για τη δουλειά μου (συν την χρόνια αυπνία μου) δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ τα βράδια, οπότε η εξάντληση γινόταν χειρότερη. Μετά άρχισα να παρατηρώ ότι στα σημεία όπου έκανα την βραδυνή μου ινσουλίνη, άρχισα να έχω μελανιές και αρκετό πόνο. Προφανώς δεν γινόταν σωστή απορρόφηση της ινσουλίνης, γιατί είχαν δημιουργηθεί σβόλοι κάτω από το δέρμα.
Μετά όμως συνέβη κάτι που δεν περίμενα: άρχισα τα πρωινά να κάνω χαμηλά σάκχαρα δυο συνεχόμενες μέρες (48mg/dl). Επίσης αισθανόμουν την υπογλυκαιμία να μην διορθώνεται παρά μια ώρα μετά, όταν πια το σάκχαρο βρισκόταν στα ύψη και εγώ ένιωθα ναυτία. Τι γίνεται;
Το επόμενο περίεργο ήταν ότι το πεπτικό μου σύστημα αρνιόταν να λειτουργήσει. Δεν ήθελα να φάω τίποτα, με το ζόρι τρεφόμουν με σούπες, γιατί ένιωθα αυτό το απαίσιο αίσθημα ασφυξίας στο οισοφάγο (παλιά διαφραγματοκήλη, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση), το στομάχι μου βαρύ και η ναυτία να μένει μόνιμα. Τώρα δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί πνιγόμουν όποτε ξάπλωνα να ξεκουραστώ. Σίγουρα κάποια φλεγμονή με τριγύριζε!
Την ίδια στιγμή ήμουν πολύ προσεκτική, καθώς η μητέρα μου και όλοι(!) οι γνωστοί μου περνάνε μια ίωση με βήχα, πονόλαιμο, καταρροή, απίστευτη κούραση, δυσκολία στην αναπνοή και πόνο στις αρθρώσεις.
Έτσι, μόλις σταμάτησε ο πόνος στο στομάχι, ήρθε η ίωση…Γιατί βέβαια δεν μπόρεσα να γλιτώσω, καθώς πρέπει να εξυπηρετώ πελάτες (που είναι άρρωστοι) πολλές ώρες κάθε μέρα. Το μόνο καλό είναι ότι το BG είναι πια σε καλό επίπεδο και δεν ανεβοκατεβαίνει πια! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007


Hypoglycemia: condition that occurs when the blood glucose levels, in a diabetic person, are extremely low (<70mg/dl)The symptoms may differ from person to person. Someone may experience dizziness, headache, blurry vision, shivering, inability to concentrate, sweating, hunger, violent behavior.
If hypoglycemia is not treated immediately, the diabetic may feel drowsy, collapse, go into seizure, and finally will go into hypoglycemic coma. The right treatment for the patient is to take glucose by mouth (juice, candy, sugar) or, in more severe cases, to have an injection of glucagon.
Hyperglycemia: condition that occurs when the blood glucose levels are very high. A prolonged hyperglycemia may result into a DKA (diabetic ketoacidosis).The symptoms are irritability, nausea, vomiting, breath that smells fruity, thirst, tiredness, exhaustion, trouble breathing, collapsing. When the levels of ketones are very high (due to high blood glucose levels), they acidify the blood. If symptoms are not treated, the diabetic person can go into irreversible coma(diabetic coma).
Glucose: glucose is an essential fuel for the body and it is used for many purposes in the body. It can be converted to fat, glycogen and into energy. When glucose is abundant, it stimulates the secretion of insulin.
Insulin: A hormone produced in beta cells of the pancreas (Lagerhans’s islets). It is released when blood glucose levels are very high. In Type 1 Diabetes, the pancreatic cells are destroyed after an attack of the immune system itself (autoimmune condition) and, as a result, secretion of insulin is stopped. Then, blood glucose levels run high, out of control. In that case, a diabetic must take insulin by injection, use an insulin pump or use an insulin inhaler, many times daily.
Insulin increases the uptake and use of glucose by tissues (skeletal muscle, fat cells) and triggers the formation of glycogen.
Glucagon: glucagon is the main peptide hormone opposing the action of insulin. It is released by the pancreas when food is scarce. It acts to promote the mobilization of fuels (acts on the liver to stimulate glucose production). Glucagon triggers glycogen breakdown. It also stimulates the formation of ketone bodies (which can be used as an alternative fuel to glucose). It helps the body to switch to using resources other than glucose (fat and protein). It can be used as a life-saving injection, in a severe hypoglycemia. (Source: Introduction to Diabetes)

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2007


I started writing posts in this weblog so that people in Greece, who suffer from a chronic autoimmune disease, known as diabetes mellitus (or type-1 diabetes) would find a place to express themselves and make their voice be heard.
My goal is to support those people, whose everyday life is intertwined with the treatment, the complications, the problems and the anxiety of long-term diabetes. I also want this weblog to be a source of reliable medical information, for all “normal, healthy” people who wish to find out more about the big “D”.

Apart from my own experiences, which are events taken place through out my 23-year struggle with my diabetes, all other extracts are taken from medical websites.

I hope to give you a subtle introduction to a subject, which is sometimes hard to cope with and requires patience, perseverance and agility from patients, families, friends, doctors. Welcome to our “sweet life”…

Diabetes Abc's

Type 1 Diabetes: Metabolic disorder that occurs in childhood or adolescence. The body reacts against the beta cells of the pancreas and destroys them. This is why Type 1 Diabetes is called an autoimmune disorder (the body’s own immune system attacks the pancreas). The reason is still unknown. The destruction of the beta cells of the pancreas, (which produce the hormone insulin) can cause symptoms: extreme thirst, frequent urination, weight loss, extreme fatigue, high blood sugar levels (ketoacidosis).
If hyperglycemia is not treated soon enough, a person can have trouble breathing, can collapse and may go into a coma. The treatment requires the administration of insulin (since, obviously, the pancreas has already stopped producing it). There is increased prevalence in relatives, though Type 1 Diabetes is an autoimmune disorder. Type 1 diabetes is also increasingly diagnosed in young adults <35y.o.
Type 2 Diabetes: Usually occurs in adults, who are obese. There are two contributing factors: 1) deficient secretion of insulin (insufficient amount of insulin produced by the body),
2) deficient action of insulin (the body’s resistance to insulin, as it ignores its insulin secretion) The symptoms are the same as Type 1 Diabetes, but the treatment is different. In the early stages of Type 2 Diabetes, insulin administration is not required. The affected person uses diet, exercise, and hypoglycemic tablets in order to help the body produce more insulin and use it more effectively. Insulin is usually prescribed when the body’s supplies of insulin are insufficient and thus cannot match the needs of the affected person and regulate the blood sugar levels. At recent years, Type 2 Diabetes is also diagnosed in obese children.
Insulin: Hormone produced in the pancreas, which decreases the blood sugar levels, as it metabolizes glucose (allows glucose to be absorbed by tissues and cells). The body of Type 1 diabetics has stopped producing insulin, because the beta cells of the pancreas (Lagerhan’s islets) were attacked and have been destroyed by their own immune system (autoimmune condition). As insulin is essential for the life of a diabetic, he must take it either by multiple injections or by an insulin pump.
Education: After being diagnosed, a diabetic must be educated, so as to learn how to check his blood sugar, at least four times a day, using a special device (glucose meter), which works by taking a drop of blood from the patient’s finger and estimates the amount of glucose in the blood stream. He must learn how to adjust the everyday dosage of insulin shots, according to the readings of the glucose meter. He must know how to treat hypoglycemia (a rapid drop in blood sugar), hyperglycemia (a sudden rise in blood sugar) and DKA (Diabetic Ketoacidosis- a condition that can result into a coma, if not treated). He must be alert and treat any abnormal change in his blood sugar every day, immediately and effectively, without stress, anger or complaints. (Source: Introduction to Diabetes)

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

Diabetes Abc's 2

Διαβήτης τύπου 1 (Νεανικός διαβήτης): Μεταβολική διαταραχή που εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ή εφηβική ηλικία. Οφείλεται σε αντίδραση του οργανισμού που επιτίθεται στα β- κύτταρα του παγκρέατος και τα καταστρέφει (αυτοάνοση διαδικασία). Η αιτία γι' αυτή την αντίδραση παραμένει άγνωστη.
Η καταστροφή των κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη προκαλεί συμπτώματα όπως ακατάσχετη δίψα, έντονη κόπωση, απότομη απώλεια βάρους, υψηλή γλυκόζη στο αίμα, κετοξέωση.
Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα η υπεργλυκαιμία, το άτομο με διαβήτη παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, καταρρέει και μπορεί να πέσει σε κώμα. Η αντιμετώπιση συνίσταται στην χορήγηση της ινσουλίνης που ο οργανισμός έχει σταματήσει πια να παράγει.
Δεν συνδέεται με κληρονομική προδιάθεση καθώς οφείλεται σε αυτοάνοση διαδικασία. Τα τελευταία χρόνια ο ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης εμφανίζεται και σε νεαρούς ενήλικους.

Διαβήτης τύπου 2 (Μη ινσουλινοεξαρτώμενος διαβήτης των ενηλίκων): Εμφανίζεται συνήθως σε παχύσαρκους μεσήλικους με ισχυρή γενετική προδιάθεση. Οφείλεται στην αδυναμία των β-παγκρεατικών κυττάρων να παράγουν αρκετή ινσουλίνη (σε αναλογία με το βάρος του ατόμου) ή την αδυναμία του οργανισμού να διαχειριστεί σωστά τα υπάρχοντα αποθέματα ινσουλίνης.
Τα συμπτώματα είναι ίδια με τον διαβήτη τύπου 1 αλλά η θεραπευτική αντιμετώπιση διαφέρει ουσιαστικά. Στα αρχικά στάδια δεν χορηγείται ινσουλίνη αλλά οδηγίες για δίαιτα, άσκηση και φάρμακα που προάγουν την απορρόφηση της υπάρχουσας ινσουλίνης ή που βοηθούν το πάγκρεας να εκκρίνει περισσότερη ινσουλίνη από μόνο του. Ινσουλίνη συνήθως χορηγείται όταν τα αποθέματα του οργανισμού είναι ελάχιστα και μη επαρκή για τη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα. Τα τελευταία χρόνια έχουν διαγνωσθεί και παιδιά με αυτόν τον τύπο διαβήτη.

Εξετάσεις: Μετά τη διάγνωση ο διαβητικός πρέπει να κάνει καθημερινές εξετάσεις με ηλεκτρονικό μετρητή (για να ρυθμίζει τη δόση της ινσουλίνης που θα πάρει και να παρακολουθεί τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα του), καθώς και προγραμματισμένες εξετάσεις (τριμηνιαίες, εξαμηνιαίες, ετήσιες) για την καλύτερη παρακολούθηση της ρύθμισης του σακχάρου στο αίμα.

Εκπαίδευση: Μετά τη διάγνωση, το παιδί και οι γονείς του πρέπει να εκπαιδευτούν ώστε να χορηγούν την ινσουλίνη με ενέσεις ή αντλία, συνήθως πριν από κάθε γεύμα.
Πρέπει να μάθουν πως να προσαρμόζουν την καθημερινή δόση σύμφωνα με τις ανάγκες του οργανισμού.
Πρέπει να μάθουν πως να κάνουν καθημερινές εξετάσεις αίματος με ειδικό ηλεκτρονικό μετρητή που μετράει το ποσοστό του σακχάρου αίματος από μια σταγόνα αίματος από το δάχτυλο του διαβητικού.
Πρέπει να μάθουν πως να αντιμετωπίζουν κρίσεις, όπως μια υπογλυκαιμία, υπεργλυκαιμία και κετοξέωση, σε καθημερινή βάση, έγκαιρα, άμεσα και αποτελεσματικά, χωρίς άγχος, χωρίς θυμό και παράπονα.

For starters...

Ξεκίνησα τις εγγραφές σ' αυτό το ιστολόγιο για να αποκτήσουν φωνή όσοι πάσχουν από ένα χρόνιο αυτοάνοσο νόσημα, γνωστό ως διαβήτης τύπου 1 ή νεανικός διαβήτης.
Ο σκοπός μου είναι η υποστήριξη όλων όσων η καθημερινότητα τους είναι συνυφασμένη με την θεραπεία, τις επιπλοκές, τα προβλήματα και την ψυχολογική πίεση του μακροχρόνιου διαβήτη και μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία. Επίσης, φιλοδοξώ αυτό το ιστολόγιο να είναι μια πηγή έγκυρης ενημέρωσης για όλους εσάς τους «φυσιολογικούς εκεί έξω».
Εκτός από τις εμπειρίες, που είναι πραγματικές και προέρχονται από την προσωπική μου πείρα 20 χρόνων πάνω στον διαβήτη, όλα τα κείμενα που πληροφορούν για ιατρικά θέματα είναι πλήρως τεκμηριωμένα και ακολουθούνται από έγκυρη ιατρική βιβλιογραφία και πηγές του Διαδικτύου.
Ελπίζω να σας εισάγω όσο πιο απαλά μπορώ σε ένα θέμα που μερικές φορές είναι δύσκολο και απαιτεί τόσο υπομονή, όσο και επιμονή στο χειρισμό του από όλους μας, ασθενείς, οικογένεια, φίλους (υποστηρικτικό δίκτυο) και γιατρούς. Καλωσήλθατε, λοιπόν, στον δικό μας «μικρόκοσμο»...

Diabetes Abc's

Υπογλυκαιμία:κρίση που συμβαίνει σε έναν διαβητικό, όταν η γλυκόζη στο αίμα του πέφτει σε πολύ χαμηλά επίπεδα(<70mg/dl). Τα νευρογλυκοπενικά συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν σε κάθε άτομο. Μπορεί κάποιος να παρουσιάσει ζαλάδα,πονοκέφαλο, θόλωμα στην όραση, τρέμουλο, αδυναμία συγκέντρωσης, επιθετική συμπεριφορά. Επίσης όταν η υπογλυκαιμία επιδεινωθεί(αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά)μπορεί κανείς να εμφανίσει λήθαργο, σπασμούς και τελικά να πέσει σε υπογλυκαιμικό κώμα. Η κατάλληλη αντιμετώπιση είναι να πάρει κανείς λίγο γλυκόζη (αναψυκτικό, καραμέλα, γλυκό, λίγο ζάχαρη) από το στόμα ή σε σοβαρότερες καταστάσεις να του γίνει μια δόση γλυκαγόνης με ένεση.
Γλυκόζη:είναι το σάκχαρο του αίματος, που χρησιμοποιείται από τον οργανισμό για ενέργεια.
Έλλειψη της προκαλεί υπογλυκαιμία, ενώ η περίσσεία της υπεργλυκαιμία. Ο οργανισμός βάζει στα κύτταρα την γλυκόζη με την βοήθεια της ινσουλίνης, μιας ορμόνης που παράγεται στο πάγκρεας.
Ινσουλίνη: ορμόνη που χαμηλώνει τη γλυκόζη του αίματος. Ο οργανισμός των διαβητικών τύπου 1 δεν παράγει ινσουλίνη, γιατί με αυτοάνοση διαδικασία έχουν καταστραφεί τα β-παγκρεατικά κύτταρα (νησίδια του Lagerhans). Γι' αυτό η ινσουλίνη πρέπει να χορηγείται σε όλη την διάρκεια της ζωής με ενέσεις ή αντλία, καθώς είναι απαραίτητη για τη ρύθμιση της γλυκόζης και το μεταβολισμό.

Διαβήτης και Κατάθλιψη



Ο διαβήτης, όπως κάθε χρόνια ασθένεια, έρχεται μαζί με ψυχολογική πίεση και άγχος. Αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος με διαβήτη (και το υποστηρικτικό του δίκτυο:οικογένεια, φίλοι, σύντροφος) πρέπει να προσαρμοστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και να δεχτεί τους περιορισμούς του διαβήτη.

Ακόμα θα πρέπει να εκπαιδευτεί σε νέα δεδομένα και μεθόδους μέτρησης και προσδιορισμού των δόσεων ινσουλίνης και να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία, έγκαιρα και αποτελεσματικά, κρίσεις υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας. Όλα αυτά απαιτούν μεγάλη ευελιξία στον τρόπο σκέψης και απεριόριστη δυνατότητα προσαρμογής σε πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Επίσης απαραίτητη είναι η σωστή εκπαίδευση, το πνεύμα συνεργασίας και ο συνδυασμός δημιουργικότητας και φαντασίας με συνεχή πληροφόρηση και ικανότητα συμμόρφωσης σε συμβουλές ειδικών.

Τέλος, χρειάζεται μεγάλη ψυχραιμία, επιμονή και υπομονή για να επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα. Βέβαια, ακόμα κι όταν όλοι αυτοί οι παράγοντες ισχύουν, η ρύθμιση εξακολουθεί να είναι μια δύσκολη υπόθεση που απαιτεί καθημερινή προσπάθεια και εξαρτάται από αστάθμητους παράγοντες όπως οι επιπλοκές της μακροχρόνιας ασθένειας και η ψυχολογική κατάσταση του ατόμου με διαβήτη, όταν αντιμετωπίζει για δεκαετίες μια ασθένεια που επιδέχεται θεραπεία συντήρησης αλλά όχι άμεση ίαση.

Συγκεκριμένα, τα συναισθήματα που φαίνεται ότι δοκιμάζει ένα άτομο με διαβήτη είναι αυτά του άγχους (για την πορεία του διαβήτη του), της ματαίωσης (για όλα όσα, ίσως, θα ήθελε, αλλά δεν μπορεί να κάνει), του πένθους (για όσες δυνατότητες πιστεύει ότι έχασε) και της θλίψης (για το μέλλον του, που το βλέπει πολλές φορές αβέβαιο).

Ακόμα, μπορεί να νιώσει φόβο (όταν αντιμετωπίσει τις αυξημένες απαιτήσεις της ρύθμισης),θυμό (γιατί πιστεύει ότι είναι άδικο να συμβαίνει κάτι τέτοιο σ' εκείνον) και ενοχές(γιατί ίσως να μην καταφέρνει να ρυθμίζεται πάντα όσο καλά θα ήθελε).

Επιπρόσθετα, μπορεί να υπάρχει "συναίσθημα αβοήθητου", απογοήτευση και έλλειψη ελπίδας. Όλα αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά ως αντιδράσεις, αν και δεν απαντώνται με την ίδια ένταση, ούτε και σε όλους τους ανθρώπους με διαβήτη. Όταν, όμως, όλα αυτά συνοδεύονται από κλασική καταθλιπτική συμπτωματολογία (απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης, αίσθημα παραίτησης, αρνητικές σκέψεις για τον ίδιο και το μέλλον, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, διαταραχές της όρεξης και του ύπνου, επιθετικότητα, άγχος, έντονη κόπωση) μπορεί να σηματοδοτούν την εγκατάσταση μιας συναισθηματικής κατάστασης, που λέγεται κατάθλιψη.

Η κατάθλιψη είναι ιάσιμη, τόσο με ψυχοθεραπεία, όσο και με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο, πρέπει να γίνει έγκαιρα αντιληπτή από το άνθρωπο με διαβήτη και τους δικούς του, γιατί μπορεί να αποτελέσει μεγάλο εμπόδιο στην καθημερινή προσπάθεια για επιβίωση και καλή ρύθμιση του διαβήτη.

Ένα άτομο με διαβήτη και κατάθλιψη, μπορεί να αδιαφορήσει για την υγεία του (παραμελώντας την αντιμετώπιση κρίσεων ως επικίνδυνων καταστάσεων), να σταματήσει να παίρνει την ινσουλίνη του, να τρώει ανεξέλεγκτα (γιατί δεν βρίσκει νόημα στην τήρηση της διαβητικής δίαιτας). Αυτό μπορεί να οδηγήσει άμεσα σε ανεπαρκή ρύθμιση και μακροπρόθεσμα σε εμφάνιση επιπλοκών του διαβήτη.

Συμπερασματικά, η επίπονη, καθημερινή προσπάθεια για αντιμετώπιση του διαβήτη δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την εμφάνιση κατάθλιψης, σε ορισμένους ανθρώπους. Παράλληλα, η εμφάνιση κατάθλιψης αποδεδειγμένα εμποδίζει τον ασθενή να φροντίσει αποτελεσματικά τον εαυτό του, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και νοήματος στη ζωή του.

Από μελέτες έχει φανεί ότι ένα ποσοστό 40% ατόμων με διαβήτη τύπου 1 και 2 εμφανίζουν επίσης και συμπτώματα κατάθλιψης. Ας νικήσουμε και αυτό το εμπόδιο που εμφανίζεται μπροστά μας, αναζητώντας την κατάλληλη θεραπεία στον κατάλληλο ειδικό, έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο.

Πηγή: www.mednet.gr

LADA- diabetes

LADA (Latent Autoimmune Diabetes in Adults)

Ο όψιμος αυτοάνοσος διαβήτης των ενηλίκων είναι μια μορφή διαβήτη τύπου 1 που διαγιγνώσκεται σε άτομα που είναι μεγαλύτερα από τη συνήθη ηλικία της εμφάνισης του διαβήτη τύπου 1. Συχνά συγχέεται με τον διαβήτη τύπου 2.

Ο LADA (Όψιμος Αυτοάνοσος Διαβήτης Ενηλίκων) είναι μια μορφή αυτοάνοσου (τύπου 1 διαβήτη) που διαγιγνώσκεται σε ενήλικες με ηλικία μεγαλύτερη από τη συνήθη ηλικία εμφάνισης του διαβήτη τύπου1 (δηλαδή πάνω από 30 χρονών κατά τη διάγνωση). Εναλλακτικές ονομασίες για το διαβήτη LADA περιλαμβάνουν τα εξής:
Όψιμης εμφάνισης Αυτοάνοσος Διαβήτης της Ενήλικης ζωής
Αργής εμφάνισης τύπου 1 Διαβήτης
Διαβήτης τύπου 1.5
Συχνά οι ασθενείς με LADA διαγιγνώσκονται λανθασμένα ως ασθενείς με τύπου 2 διαβήτη με βάση την ηλικία τους κατά τη χρονική στιγμή της διάγνωσης. Τέτοια λάθος διάγνωση είναι εύκολο να γίνει όταν το άτομο είναι ενήλικο και αρχικά ανταποκρίνεται σε θεραπεία με διαβητικά χάπια. Φαίνεται πως ίσως ένα ποσοστό 20% των ασθενών που έχουν διαγνωσθεί αρχικά με διαβήτη τύπου 2, πάσχουν στην πραγματικότητα από LADA.
Οι ασθενείς με LADA δεν έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη, όπως εκείνοι με διαβήτη τύπου 2. Επίσης θετικά τεστ αντισωμάτων μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση του LADA διαβήτη σε έναν ασθενή που μπορεί να υπάρχει υποψία ότι μπορεί να πάσχει είτε από διαβήτη τύπου 2 είτε από LADA διαβήτη.
Κάποιοι ειδικοί διαβητολόγοι επισημαίνουν ότι αφότου ο LADA διαβήτης διαγνωσθεί είναι σημαντικό να αρχίσει εγκαίρως ο ασθενής ινσουλινοθεραπεία (αντί να χρησιμοποιεί σουλφονυλουρίες ή άλλα διαβητικά χάπια.) αλλά είναι ασαφές αν η πρώιμη θεραπεία με ινσουλίνη είναι θεραπευτική για τα εναπομείναντα β-παγκρεατικά κύτταρα. Φαρμακευτική θεραπεία για να διαφυλαχθεί η λειτουργία της ινσουλίνης σε ασθενείς με LADA είναι ένα θέμα υπό έρευνα.
Χαρακτηριστικά του LADA:
Ενήλικη ηλικία κατά τη διάγνωση (συνήθως πάνω από 25 χρονών )
Αρχική εμφάνιση που μεταμορφώνεται ως διαβήτης τύπου 2 μη-παχύσαρκων (δεν εμφανίζεται με διαβητική κετοξέωση)
Αρχικά μπορεί να ελεγχθεί η πορεία της νόσου με δίαιτα, με ή χωρίς αντιδιαβητικά χάπια.
Η εξάρτηση στην ινσουλίνη επισυμβαίνει σταδιακά, συχνά μέσα σε χρονικό διάστημα μηνών.
Θετικά αντισώματα
Χαμηλά επίπεδα c-πεπτιδίου
Ασυνήθιστο να υπάρχει οικογενειακό ιστορικό διαβήτη τύπου 2 (απόδειξη ότι είναι αυτοάνοσο νόσημα)
(Πηγή: Αγγλικό ιατρικό site)

Επιτέλους..."τεχνητό πάγκρεας" στην Ελλάδα

Στο «Έθνος της Κυριακής» (Κυριακή 10/6/2007) δημοσιεύτηκε μια είδηση που περίμεναν πολλοί διαβητικοί να γίνει πραγματικότητα για πολλά χρόνια: «μια μικροσκοπική συσκευή που ρυθμίζει την έκκριση ινσουλίνης με βάση τις συνεχείς μετρήσεις επιπέδων σακχάρου στο αίμα, χρησιμοποιούν ήδη 50 Έλληνες διαβητικοί».
Για την ιστορία, υπάρχουν εδώ και καιρό, μετρητές σακχάρου που λειτουργούν διαδερμικά και στέλνουν πληροφορίες με ένα μίνι πομπό στο μετρητή, αλλά και αντλίες ινσουλίνης που δίνουν τις απαιτούμενες ποσότητες ινσουλίνης (αυτής της «ορμόνης της ζωής» που είναι απαραίτητη για να ζήσουν οι διαβητικοί καθώς το σώμα τους δεν την παράγει) που όμως ρυθμίζονται χειροκίνητα από το χρήστη.
Με τους καινούριους μετρητές που συνεργάζονται με την αντλία ινσουλίνης «ο ασθενής μπορεί εύκολα με βάση τις ενδείξεις του μετρητή να προγραμματίζει και κάποιες φορές να διορθώνει τη συχνότητα των εκκρίσεων και έτσι να αποφεύγει επιπλοκές από υπογλυκαιμικά και υπεργλυκαιμικά επεισόδια. Επίσης οι ασθενείς μπορούν να κάνουν ντους, μπάνιο ή και να κολυμπήσουν φορώντας τον αισθητήρα και τον πομπό, καθώς είναι αδιάβροχα.» 'Όπως φαίνεται ο μετρητής λειτουργεί ως εξής: «καταγράφει συνεχώς τα επίπεδα γλυκόζης (πραγματοποιώντας μέτρηση με τη βοήθεια ενός μόνιμου διαδερμικού pad) όλο το 24ωρο, κάθε πέντε λεπτά και παράγει έναν βόμβο ή δονείται όταν τα επίπεδα της γλυκόζης είναι πολύ υψηλά ή πολύ χαμηλά Μπορεί επίσης να ειδοποιήσει για μια επερχόμενη υπογλυκαιμία ή υπεργλυκαιμία.
Ως blogger που αγαπάει τους διαβητικούς πιστεύω ότι είναι μια θετική εξέλιξη, απλά εύχομαι να είναι ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ ο μετρητής σε όλους όσους το έχουν ανάγκη.
Περισσότερα νέα για διαβητικούς bloggers ανά τον κόσμο σύντομα. Επίσης επιφυλάσσομαι να γράψω τη γνώμη μου για την «εισπνεόμενη ινσουλίνη» και τις κλινικές μελέτες της στο εξωτερικό, όπως και τις νέες εξελίξεις της βιολογίας που αφορούν τον διαβήτη και άλλες ασθένειες related.
Πολλά φιλιά και αγκαλιές σε όλους τους διαβητικούς. Λίγη δύναμη και επιμονή ακόμα, είμαστε κοντά στο σκοπό μας, να ζούμε ως αυτόνομοι άνθρωποι (και όχι ως εξαρτημένοι ανάπηροι από το φάρμακο, τις επιπλοκές και τους γιατρούς) μετά από τόση καθημερινή προσπάθεια.