Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Being a diabetic in Greece

The question was: “Have you ever had a hard time, as a diabetic, during the crisis?” Diabetes, regulating my blood sugar, insulin injections, anticipating every low (hypoglycaemia) and every rise (hyperglycaemia) daily and treating it, dozens of glucometer readings, doctor’s visits every month to get insulins, lab works I must do every three months and every year, the frustration and the reality of diabetes complications that must be prevented, and never “allowed to just happen”. All that, were the reasons why I feel the pressure and the stress of being a diabetic.

But the reality in Greece has changed in the last five years, as we entered a financial crisis. And that fact alone makes our lives, very hard, almost unbearable to live. This is, in a few words, an account of what has changed in the life of a diabetic, being a citizen of a country in crisis:

  • Unemployment rates have risen. Many diabetics (more than 90% according to official statistical data from organizations of people with disabilities) have lost their jobs. Many parents with diabetic children were forced to close their small business or lost their jobs. The result: We don’t have any medical insurance coverage.
  •  Thousands of patients turned to the public hospitals clinics, because they can’t afford paying specialized doctor’s visits. Shortages in basic medical supplies occurred throughout the country’s hospitals. Those supplies were essential for the treatment of both emergency and chronic patients needs.
  • The social care department gave free medical coverage only on a portion of those who were unemployed, had no means to live and their families (over 1.7 million, plus their families: 1 million more). A million more is poor, yet without insurance. The hospitals pharmacy departments were unable to provide all medicine necessary. The result: thousands of chronic patients (diabetics, cancer treatment patients, heart transplant patients, kidney failure patients, mental health patients) were looking desperately for their prescribed medicine, from one hospital to another.   
  • The health system, revamped in order to comply with the decisions of health ministers, according to the demands of the IMF, ECB and EC (who gave huge amounts of money in loans, just to bail-out the Greek banking system) collapsed financially. So they raised the co-payment rate by 10% and demanded a regular fee from every patient, treated in every hospital, unemployed or not.
  • By law, the minister of health dismantled the biggest medical insurance provider, (which was responsible for gathering the premiums paid from every private sector worker) and gave private-practice doctors the right to demand an extra payment in order to fill in prescriptions, without even examining the patient. In addition, every prescription that reached the drugstore counter was burdened with an extra fee.
  • Lab works were all done in private diagnostic clinics, without any control by the government’s health department, a fact that raised the cost significally. The result: No money to be spent in scheduled lab works, no prevention of complications.
  • Those who had money, spent it in brand-new private clinics, full of “cutting-edge” medical equipment, brought in from countries like Germany and Denmark. The same principle was applied in providing medical equipment in public hospitals, but those deals were made with the hospital administration, who took money on the side to close them.
  • In the same time, in public hospitals, where patients were overflowing, doctors were not paid to do overtime and nurses were scarce, because of a law that prohibited hiring nurses in the public sector. The result: Could not see a doctor as an outpatient, unless you made an appointment 6-8 months ahead, complications that could easily be prevented, occurred in diabetic patients in the highest rate.
  • One of the previous ministers of health in my country shamelessly wondered in public: “how soon until the elderly would die”, so the government could stop paying for their pensions. After that statement, as diabetics and human beings, we feel, constantly under attack, due to our “high cost of staying alive”!
  • The reaction of the Greek people is to create social free-clinics and social free-pharmacy centers, not situated in hospitals. Doctors, who voluntarily offer their services in every corner of this country, are trying to fill the place of an inadequate government planning in health. They make diagnoses, give treatment, guide people through the chaotic health system, so they can get their lab work done for free, refer patients to relevant doctors, push through the system and often find themselves “breaking the law”, by giving free treatment to cancer patients with no insurance. Citizens-volunteers, share their own medicines, and buy expensive medicine and give it away to patients, who are in need. Solidarity in action.
  • In the diabetic community, if someone has medical coverage and can spare a few utility items, shares with others, who need them. Between diabetic patients, sometimes needs are covered by sharing a box of our insulin with another patient, who can’t cope with the financial burden of buying them, because he has no insurance. This is done also, in the community of cancer patients. They all know that this practice of sharing the drug that keeps them alive can convey a risk of not having enough insulin, in case of shortage.
  • Since July, 2013, there is a law that allows patients in an emergency situation, to be hospitalized without having medical coverage (cases of heart attack, DKA, stroke, cancer) so they don’t lose their lives. That law has never been implemented by the hospital administrations, due to the vast cost. The result: dozens of patients dead.
  • Most people can’t afford to pay the electricity bill or provide a meal to their family members, and they are overwhelmed by the huge taxation that has been implemented most exclusively to the poor of our community by the government, in accordance to the “Troika” demands for the “salvation of the country.” If they get, in addition, a diagnosis of a chronic disease, due to stress, they are unable to cope mentally. The result: 10.000 suicides, from being desperate.
    I have roughly estimated  that the cost of staying alive while being a diabetic, in such a dire situation, would be 1500 euros per year (cutting on the amount of insulin taken and the expensive lab works, sticks and needles needed to manage my diabetes). But the value of still being here, coping with a chronic disease while having less or no money, is immeasurable...Profit isn’t everything, people are. 

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Πρακτικές συμβουλές για το διαβήτη και τη ζέστη

Το να είσαι διαβητικός απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στη ρύθμιση και την καθημερινότητα, εκπαίδευση και καθημερινή προσπάθεια. Αυτές είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για μας, τους διαβητικούς και την αντιμετώπιση της ζέστης στη χώρα μας.
  • Ο διαβήτης κάνει δύσκολο για τον οργανισμό να αντιμετωπίσει τη ζέστη και τη υγρασία. Προφυλάξου από τον ήλιο και μην καίγεσαι σε μια ξαπλώστρα. Καλύτερα κινήσου ή κολύμπησε. 
  • Χρησιμοποίησε αντηλιακό, κάθε φορά που βγαίνεις εξω, το κάψιμο από ηλιακά εγκαύματα είναι μια σοβαρή φλεγμονή που ανεβάζει πυρετό και μπορεί να απαιτήσει φαρμακευτική αγωγή, που ανεβάζει τη γλυκόζη.
  • Η αφυδάτωση είναι κίνδυνος για τον διαβητικό γιατί ανεβάζει τη γλυκόζη αίματος. Μην ξεχνάς την ενυδάτωση του οργανισμού με υγρά. Μην το παρακάνεις όμως, γιατί με την εφίδρωση και τη διούρηση,  χάνεις ηλεκτρολύτες και ίσως νιώσεις ζαλάδα και εξάντληση
  • Μην χρησιμοποιείς αναψυκτικά τύπου κόλα με ζάχαρη και ισοτονικά ποτά, εκτός αν έχεις σίγουρα και υπογλυκαιμία. Ο καφές σε μεγάλη ποσότητα προκαλεί διούρηση και συμπτώματα πρώτα υπερδιέγερσης και μετά εξάντλησης. Χρησιμοποίησε νερό με πάγο, αναψυκτικά με γλυκαντικά, χυμούς με πάγο.(υπολόγισε το φυσικό χυμό ως φρούτο και κάνε όση ινσουλίνη χρειάζεται.)
  • Απόφυγε την υπογλυκαιμία, κάνοντας περισσότερες μετρήσεις, αν είναι ανάγκη. Ο διαβητικός μπορεί να εύκολα να μπερδέψει ένα από τα πιο συχνά συμπτώματα της υπογλυκαιμίας, την εφίδρωση, με την εφίδρωση  της ζέστης και της θερμοπληξίας. Αντιμετώπισε κάθε σύμπτωμα άμεσα. 
  • Αν πιείς αλκοόλ, χρησιμοποίησε την κατάλληλη ινσουλίνη. Μην κοιμάσαι μεθυσμένος, γιατί υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσεις με υπογλυκαιμία. Το αλκοόλ αποθηκεύεται στο ήπαρ και μεταβολίζεται αργά, σε διάρκεια πολλών ωρών. Στο ήπαρ επίσης αποθηκευεται το γλυκογόνο που είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση των υπογλυκαιμιών από τον ίδιο τον οργανισμό. Ως διαβητικοί αντιμετωπίζουμε αυξημένο κίνδυνο για αλκοολική τοξίκωση, αν πιούμε πάρα πολύ. Just keep that in mind and manage...

    Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης ΙΙ (γράφει η Λένα)

    Το ερώτημα είναι "έχεις ταλαιπωρηθεί ως διαβητική τον καιρό της κρίσης;" Ο διαβήτης, η ρύθμιση της γλυκόζης, οι ενέσεις ινσουλίνης, η εγρήγορση για κάθε κρίση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας καθημερινά, οι δεκάδες μετρήσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό κάθε μήνα για την συνταγογράφηση φαρμάκων, οι εξετάσεις κάθε τρίμηνο και κάθε χρόνο, ο φόβος και η πραγματικότητα των επιπλοκών που πρέπει να τις προλαμβάνεις, παρά να την ανέχεσαι. Όλα αυτά, από μόνα τους, με αγχώνουν και με ταλαιπωρούν ως διαβητική. 
    Η πραγματικότητα όμως, της Ελλάδας έχει αλλάξει, μπαίνοντας σε μια οικονομική κρίση τα τελευταία 5 χρόνια. Κάνει τη ζωή από δύσκολη ως αδύνατη για ένα άτομο με διαβήτη. Με λίγα λόγια, αυτά είναι όσα έχουν συμβεί, στους διαβητικούς, ως πολίτες μιας χώρας σε κρίση:
    • Η ανεργία αυξήθηκε. Πολλοί διαβητικοί (πάνω από 90%, υπολογίζοντας από στατιστικά στοιχεία των ατόμων με αναπηρία) έχασαν τη δουλειά τους. Πολλοί γονείς παιδιών με διαβήτη, έχασαν τη δουλειά τους ή έκλεισαν τη μικρή επιχείρησή τους. Αποτέλεσμα: δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη. 
    •  Τα δημόσια νοσοκομεία κατακλύστηκαν από χιλιάδες ασθενείς, που στράφηκαν εκεί γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν για ιδιωτική περίθαλψη, και παρουσιάστηκαν ελλείψεις σε αναλώσιμα και διαγνωστικό υλικό, απαραίτητα για την θεραπεία τόσο επειγόντων περιστατικών, όσο και χρόνιων παθήσεων. 
    • Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας έδωσε βιβλιάρια απορίας σε ανθρώπους και οικογένειες χωρίς εισόδημα και χωρίς εργασία. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων αδυνατούν να απαντήσουν και παρουσιάζονται ελλείψεις και σε φάρμακα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες άνθρωποι με διαβήτη, καρκίνο, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ψυχικές παθήσεις έψαχναν απεγνωσμένα τα φάρμακά τους από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. 
    • Το σύστημα υγείας, με βάση πολιτικές αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων επικεντρώνεται  στην εξασφάλιση κέρδους από τους ασθενείς και αυξάνει τη συμμετοχή που πληρώνει ο ασφαλισμένος (όσοι έχουν απομείνει) σε φάρμακα, ενώ καθιερώνει εισητήριο για τις δομές υγείας και αμοιβή για τους ιδιώτες γιατρούς, Ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας, που ασφαλίζει ιδιωτικούς υπαλλήλους, διαλύεται με υπουργική απόφαση και οι διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται πλέον από ιδιωτικά κέντρα, που βρίσκουν ευκαιρία, χωρίς έλεγχο από το υπουργείο υγείας, να κερδοσκοπούν υπερτιμολογώντας ιατρικές εξετάσεις.
    • Όσοι έχουν χρήματα, τα ξοδεύουν σε καινούρια υπερσύγχρονα διαγνωστικά κέντρα και ιατρικές κλινικές, όπου πληρώνουν τις εξετάσεις στο πολλαπλάσιο της αξίας τους. 
    • Οι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετούνται από δημόσια νοσοκομεία, όπου οι γιατροί δεν πληρώνονται τις υπερωρίες τους και οι νοσηλευτές είναι ανύπαρκτοι. Αποτέλεσμα: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί κανείς να ξοδεύει σε εξετάσεις, οι επιπλοκές του διαβήτη επιδεινώνουν την υγεία του διαβητικού.
    • Ένας από τους προηγούμενους υπουργούς υγείας, αναρωτήθηκε πόσο γρήγορα θα πέθαιναν οι συνταξιούχοι, για να μην αναγκάζεται να πληρώνει πια συντάξεις. Μετά από αυτή τη δήλωση, ως διαβητικοί και ως άνθρωποι νιώσαμε ότι επιβάλλονται πάνω μας πρακτικές γενοκτονίας, επειδή "έχουμε υψηλό κόστος ζωής"!
    • Η αντίδραση του ελληνικού λαού σε όλα αυτά ήταν: τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Εθελοντές γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις περιοχές της χώρας, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό του κράτους. Κάνουν διαγνώσεις, βοηθούν να γίνουν εξετάσεις, παραπέμπουν σε συναδέλφους γιατρούς, οδηγούν ασθενείς σε νοσοκομεία όταν η ζωή τους κινδυνεύει, παρεμβαίνουν ώστε ο κάθε ασθενής να θεραπευτεί ακόμα και δωρεάν, κόντρα στον νόμο. Εθελοντές πολίτες φέρνουν φάρμακα από το σπίτι τους, ή τα αγοράζουν και τα χαρίζουν σε συνανθρώπους τους που τα χρειάζονται. Αλληλεγγύη στην πράξη.
    • Στην κοινότητα των διαβητικών, ορισμένα άτομα που είναι ασφαλισμένα και έχουν ινσουλίνες που τους περισσεύουν, τις μοιράζονται με άλλους διαβητικούς, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό βάρος να τις αγοράσουν, γιατί είναι ανασφάλιστοι. Όλοι ξέρουν ότι κάνοντας οικονομία στο φάρμακο που τους κρατάει στη ζωή, βάζουν σε κίνδυνο τη ίδια τους τη ζωή... Το ίδιο γίνεται και στην κοινότητα των καρκινοπαθών.
    • Από τον Ιούλιο του 2013, υπάρχει υπουργική απόφαση που επιτρέπει την είσοδο στα νοσοκομεία ανασφάλιστων με επείγουσες ανάγκες (έμφραγμα, κετοξέωση, εγκεφαλικό, καρκίνο) για να μην χάσουν τη ζωή τους. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αρνούνται ως τώρα λόγω κόστους να αναλάβουν τέτοιους ασθενείς. Αποτέλεσμα: δεκάδες νεκροί...
    • Άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και το φαγητό της οικογένειας τους, πνίγονται στα χρέη που δημιούργησε η υπερφορολόγηση από την εφορία, για τη "σωτηρία του κράτους", και μαθαίνουν επίσης ότι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λυγίζοντας ψυχολογικά. Αποτέλεσμα: 10.000  αυτοκτονίες από απελπισία
    Το κόστος ζωής του να είμαι διαβητική στην χώρα μου, το υπολόγισα περίπου σε 1500 ευρώ το χρόνο, στερώντας από τον εαυτό μου απαραίτητα φάρμακα, γιατί δεν είμαι ασφαλισμένη και χωρίς να υπολογίσω τις επιπλοκές. Η αξία όμως του να είμαι ακόμα εδώ, χωρίς να βασίζομαι σε χρήματα, είναι ανεκτίμητη...

    Σχετικά άρθρα: Φίλε με διαβήτη
    Living with Diabetes in Greece  
    Ντροπή στη χώρα μας για το επίπεδο υγείας

    Το να είσαι διαβητική, τον καιρό της κρίσης (γράφει η Σάρρα)

    Σήμερα φιλοξενώ ως guest post, τα λόγια της φίλης Σάρρας, που είναι διαβητική, blogger και ραδιοφωνική παραγωγός, από την κοινότητα DIABETES@GREECE. Η φωνή της ακούγεται δυνατή, ενώ το κειμενό της τα λέει όλα. Διαβάστε το. Από τη Σάρρα:

    "Δέχτηκα πρόσφατα μια ερώτηση. Λογική κι αναμενόμενη. Αν ακόμα λέγεσαι και θεωρείσαι άνθρωπος.
     "-Έχεις ταλαιπωρηθεί από το σύστημα υγείας όσο έχουμε κρίση, ως διαβητική;
    - Εννοείται ότι έχω ταλαιπωρηθει.. Διαρκώς.

    Και κάπου εδώ, ξεκινάει ο μεγάλος κυκεώνας, η ιστορία της ζωής μου (τουλάχιστον, ένα αναγκαία σημαντικό κομμάτι της), η μέρα της μαρμότας.
    Η οποία μέρα της μαρμότας έγινε ακόμα πιο επαναλαμβανόμενη – πολλές ημέρες μαρμότας μέσα σε μία κ μόνο ημέρα της μαρμότας – από τότε που ξεκίνησε να εκδηλώνεται η κρίση στη χώρα μας.

    Πρέπει να ήταν τέλη του 2006 – αρχές 2007 όταν τα πρώτα κύματα από το τσουνάμι της κρίσης άρχισαν να επηρεάζουν τους πρώτους πληθυσμούς, με επόμενο σταθμό, κι επίσημο πια, το έτος 2009. Με τη βούλα, που λέμε, είμαστε σε κρίση.

    Κάθε μέρα, κι ένας σισύφειος αγώνας.
    Το αυτονόητο και δεδομένο – βλέπε χρειάζομαι ινσουλίνη και αναλώσιμα τουλάχιστον για να συνεχίσω να υπάρχω, χελόου (ούτε καν λόγος για ζωή) – έπαψε να υφίσταται.
    Δεν υπονοώ ότι όλα ξεκίνησαν με την κρίση.
    Η κρίση για τους χρόνια πασχοντες δεν άρχισε το 2007-2009 που άρχισε για όλους.. Υπήρχε πάντα.
    Κι ίσως παλιότερα στον καιρό των παχιων αγελαδων ακόμα πιο τεχνοκρατικα κ απροκαλυπτα, γιατί ‘λεφτά υπήρχαν’.

    Αλλά, ας επικεντρωθώ στα χρόνια της κρίσης. Της κρίσης, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση και σοβαρότητα.

    Μέσα σε αυτά τα χρόνια, χρειάστηκε να πληρώσω για φάρμακα, για τα οποία η πολιτική αλλάζει από μέρα σε μέρα.
    Ευτυχώς, μέχρι τώρα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω για ινσουλίνες.
    Όμως, πλήρωσα για φάρμακα, ολόκληρο το ποσό ή με μεγάλη συμμετοχή, που αφορούν σε συνοδές παθήσεις/ επιπλοκές με τον διαβήτη βλ. Γαστροπάρεση (πανάκριβα γενικώς τα φάρμακα γαστροπροφύλαξης), θυρεοειδή, χρόνια κόπωση, κατάθλιψη.
    Επίσης, άπειρες φορές χρειάστηκε να πληρώσω για τα αναλώσιμά μου (μύτες πένας, ταινίες για αυτοέλεγχο, σκαρφιστήρες) είτε γιατί το σύστημα δεν κάλυπτε τις ποσότητες που χρειαζόμουν είτε γιατί έπρεπε να τα πληρώσω εξ ολοκλήρου.
    Όσο για τις εξετάσεις που χρειάζεται ως διαβητικοί να κάνουμε ανά τρίμηνο, περιορίστηκαν στη μία φορά το χρόνο (κι αν) λόγω κόστους.
    Η τουρνέ σε γιατρούς πολλών ειδικοτήτων έχει υπάρξει περισσότερο χρονοβόρα, ενεργειοβόρα καθώς και χρηματοβόρα, ειδικά όταν πρόκειται για ιδιωτικό ιατρό. Τα 50 ευρώ ήταν το μίνιμουμ της επίσκεψης.
    Οι υπεύθυνοι των επιτροπών ήταν ιδιαιτέρως αγενείς και προσβλητικοί. Έχω βιώσει σκηνικά απείρου κάλλους προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είμαι ελέφαντας και παράνομη. Μάλιστα, σε μία από τις επιτροπές προ τριετίας, υπεύθυνη της επιτροπής με απείλησε ότι αν δεν συμμορφωθώ (θεώρησε ότι αυθαδιάζω) θα με στείλει σε δευτεροβάθμια επιτροπή, με αμφίβολα για εμένα αποτελέσματα.

    Η αντιμετώπιση από τους περισσότερους επαγγελματίες υγείας έχει γίνει ακόμα πιο απαξιωτική.
    Δεν λαμβάνεται υπόψην ότι είμαστε άνθρωποι (ναι, εξακολουθούμε, μπορεί σε δυσαρέσκεια αρκετών), με αυξημένες ίσως ιδιαιτερότητες, τις οποίες ΔΕΝ διαλέξαμε.
    Αντιμετωπιζόμαστε ως κινούμενα χαρτονομίσματα, κι ούτε καν λόγος για το θέμα της ψυχολογίας.
    Αρκετοί μάλιστα από τους ιατρούς, το οποίο θεωρώ απαράδεκτο, χρησιμοποιούν τον τρόμο του μέλλοντος και των επιπλοκών, και έχουν βολευτεί στα μέχρι τώρα δεδομένα, είτε ισχύουν είτε όχι.
    Δε θα μιλήσω για τον κρυφό/ φανερό πόλεμο που γίνεται με τις φαρμακευτικές εταιρείες, και το πόσο έρμαια μας έχουν ακόμα περισσότερο τώρα, που εξελίσσεται η έρευνα, η επιστήμη, η ιατρική, η τεχνολογία.

    Και κάθε μέρα που ξημερώνει, είναι η μέρα της μαρμότας..
    Κι οφείλω στον εαυτό μου να είμαι καλά με όλες αυτές τις συνθήκες, εξωτερικές κι εσωτερικές..."

    Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

    Ιστορίες διαβητικών

    Η επιβίωση στα πλαίσια μιας χρόνιας ασθένειας είναι θέμα εκπαίδευσης, ενημέρωσης, θέλησης για ζωή ή είναι απλά θέμα τύχης;
    Θα προσπαθήσω να ξετυλίξω το μίτο της ιστορίας της ζωής και της διάγνωσης μερικών ανθρώπων. Ο διαβήτης σε διαφορετικούς τύπους και με διαφορετικά σημεία και συμπτώματα είναι η κοινή συνισταμένη όλων των ανθρώπων σε αυτές τις ιστορίες. Αν και οι ιστορίες είναι αληθινές και προσωπικές, ταυτόχρονα αφορούν χιλιάδες ανθρώπους παγκοσμίως.

    Η κρυφή σχέση ανάμεσα στον καρκίνο και το διαβήτη

    Η πρώτη ιστορία αφορά μια γυναίκα που νόσησε από καρκίνο του μαστού. Υποβλήθηκε σε μαστεκτομή και χημειοθεραπεία. Λίγο καιρό μετά την περιπέτεια της, έχασε από αιφνίδιο θάνατο τον αδελφό της, που ήταν εκείνος που στάθηκε δίπλα της, όσο αντιμετώπιζε τον καρκίνο. 
    Στις επόμενες ετήσιες εξετάσεις, διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 2. Η αγωγή, που ήταν τυπική για τους ενήλικους διαβητικούς με αυτόν τον τύπο, άρχισε με φάρμακα που βοηθούν το πάγκρεας να εκκρίνει όση ινσουλίνη μπορεί, πολύ περπάτημα και αυστηρή δίαιτα. 
    Μετά από πολλά χρόνια, στην ίδια, μη προσαρμοσμένη αγωγή, ο νέος, καλύτερος, ακριβότερος επαγγελματίας ιδιώτης γιατρός της αλλάζει την φαρμακευτική αγωγή σε ένα φάρμακο που έδιναν σε όλους τους διαβητικούς τότε (και αποσύρθηκε μετά, ύστερα από την επιδίκαση τεράστιων αποζημιώσεων για θανάτους διαβητικών γιατί αποδείχτηκε ότι προκαλεί νεφροπάθεια και αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας) και η διαβητική γυναίκα αντιμετωπίζει οίδημα και υπέρταση
    Οι εξετάσεις της δείχνουν ότι η ινσουλίνη δεν εκκρίνεται πια από το σώμα της, αλλάζει γιατρό και φάρμακο για να μην κάνει νεφροπάθεια, αρνείται όμως να κάνει ενέσεις ινσουλίνης. Συνεχίζει την αυστηρή δίαιτα και το εντατικό περπάτημα ωρών, μπαίνοντας πια στην Τρίτη ηλικία. Κανένα φάρμακο δεν έχει αποτελέσματα στη ρύθμιση της γλυκόζης. 
    Η γυναίκα αδυνατίζει, νιώθει κακουχία, δεν παίρνει τα θρεπτικά συστατικά και τις βιταμίνες που χρειάζεται, τρέφεται μόνο με λαχανικά και άλιπα ψάρια. Το ανοσοποιητικό σύστημα πέφτει και δεν μπορεί πια να κάνει την καθημερινή ρουτίνα του περπατήματος, ενώ οι τιμές της  γλυκοζηλιωμένης αιμοσφαιρίνης  ανεβαίνουν. Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο καρκίνος επανεμφανίζεται ως μεταστατικός σε προχωρημένο στάδιο.

    Συμπέρασμα: Ο διαβήτης μπορεί να εμφανιστεί ως συνέπεια άγχους από ψυχοπιεστικά γεγονότα. Η κατάλληλη αγωγή πρέπει να προσαρμόζεται συχνά. Η αγωγή δεν πρέπει να αλλάζει από μη- υπεύθυνους θεραπευτές,  λόγω μόδας, αλλά όποτε υπάρχουν κλινικές ενδείξεις. Η άρνηση ινσουλίνης ως αγωγή, όταν αυτή παύει να εκκρίνεται από το πάγκρεας είναι καταστροφική. 
    Η έντονη δίαιτα και άσκηση δεν είναι κατάλληλη θεραπεία πια, για κάποιον που το c-πεπτίδιο του είναι αρνητικό. 
    Οι επιπλοκές στο διαβήτη θα πρέπει να είναι αναμενόμενες. 
    Υπάρχει σχέση ανάμεσα στον καρκίνο και την ύπαρξη υψηλής γλυκόζης στο αίμα: τα καρκινικά κύτταρα τρέφονται με γλυκόζη και σαφώς δεν σταματούν να πολλαπλασιάζονται κάτω από συνθήκες επιπλέον γλυκόζης στην κυκλοφορία του αίματος. Η καλή και υγιεινή διατροφή από όλες τις ομάδες τροφών (υδατάνθρακες, πρωτεϊνες, φυτικές ίνες, λίπη) στη δίαιτα του διαβητικού, βοηθούν στην αποτροπή κετοτικού κώματος στους διαβητικούς, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και στην άμυνα ενάντια στον καρκίνο.   

    Το success story που βασίστηκε σε μια λάθος διάγνωση

    Η δεύτερη ιστορία αφορά ένα παιδί που διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου1. Ο διαβήτης  αποκαλύφθηκε μετά από μια τυχαία εξέταση, αμέσως μετά από μια παιδική ασθένεια, δεν προϋπήρχε κετοξέωση, ούτε πολυουρία-πολυδιψία, κόπωση και δύσπνοια ή λήθαργος
    Μεγάλωσε σε μια εποχή ιατρικής άγνοιας, όπου οι οδηγίες του παιδίατρου ήταν να τρέφεται χωρίς λίπος (ούτε ελληνικό ελαιόλαδο), με μετρημένη σε γραμμάρια (κυριολεκτικά, στη ζυγαριά κουζίνας) ποσότητα υδατανθράκων και καθόλου γλυκά. Το παιδί πεινούσε και κουραζόταν στο παιχνίδι, καθώς είχε συνήθως υπογλυκαιμία. Επίσης ενθαρρυνόταν να ασκείται καθημερινά. Δυστυχώς, αυτή ήταν η αγωγή που έπρεπε αρχικά να ακολουθήσουν οι ενήλικες διαβητικοί  τύπου 2 και δεν ενδείκνυται για την θρέψη ενός οργανισμού σε ανάπτυξη. Ο παιδίατρος επίσης θεωρούσε φυσιολογικό να βιώνει μια υπογλυκαιμία την ημέρα, ώστε η γλυκόζη να είναι σχεδόν φυσιολογική και έτσι να μένουν τα επίπεδα της γλυκοζηλιωμένης αιμοσφαιρίνης (εξέταση τριμήνου) χαμηλά. Οι υπογλυκαιμίες ήταν ένα ωραίο άλλοθι για τρώει τεράστιες ποσότητες φαγητού και όμως να μένει πάντα αδύνατος
    Το παιδί ήθελε να είναι πάντα ο καλύτερος μαθητής (ώστε να μην πει ποτέ κανείς ότι είναι ο ανάπηρος που κάνει ενέσεις) και το κατάφερνε επάξια. Με την ενίσχυση των γονιών του και τις ευλογίες του γιατρού του, που ήταν τελικά περήφανος γι’ αυτόν, ασχολήθηκε με τον πρωταθλητισμό. Ολοκλήρωσε τις σπουδές και το μεταπτυχιακό του, πάντα αριστούχος, και με το διαβήτη του ρυθμισμένο. Παντρεύτηκε και συνέχισε τη ζωή του, χωρίς να ασχοληθεί ποτέ με την αλλαγή της φαρμακευτικής του αγωγής,  που ήταν πάντα το εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλίνης με 3 ενέσεις ταχείας δράσης πριν από τα γεύματα και μια ένεση μακράς δράσης 24ωρης ινσουλίνης το βράδυ. Ώσπου μπήκε το άγχος του επαγγελματία που πρέπει να φέρει πολλά χρήματα για να καλύψει τόσο τις ανάγκες όσο και τις επιθυμίες της οικογένειας του, στη ζωή του. 
    Εκείνη την εποχή γεννιέται το παιδί του και οι ευθύνες μεγάλωσαν. Ενήλικος πια, με μακροχρόνιο διαβήτη, άρχισε το κάπνισμα, πήρε βάρος, διαγνώστηκε με νεφρική ανεπάρκεια σε αρχικό στάδιο. 
    Σε τυχαία εξέταση φαίνεται ότι το παιδί του έχει επίσης διαβήτη. Μετά από σειρά γενετικών εξετάσεων αποκαλύπτεται ότι έχει διαβήτη MODY 3, (μονογονιδιακό κληρονομικό τύπο διαβήτη), από ένα ελαττωματικό γονίδιο που μοιράζονται ο διαβητικός πατέρας, το παιδί του, καθώς επίσης ο πατέρας του διαβητικού και η θεία του διαβητικού. 

    Συμπέρασμα: Ο διαβήτης τυπου 1 δεν αντιμετωπίζεται με τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, γιατί ο διαβητικός κάνει ινσουλίνη και συνεπώς μπορεί να φάει όλες τις τροφές στα πλαίσια μιας ισορροπημένης, ειδικής για την ανάπτυξη, διατροφής. Τα λίπη αποτελούν καλή πηγή λιπαρών οξέων (ειδικά τα πολυακόρεστα, όπως το ελαιόλαδο) και βοηθούν στην πρόληψη της νευροπάθειας. 
    Οι υπογλυκαιμίες μπορεί να οδηγήσουν σε διαβητικό κώμα και dead-in-bed syndrome”στους διαβητικούς, και ειδικά τα παιδιά και τους εφήβους .
    Ο μονογονιδιακός διαβήτης MODY δεν οδηγεί σε κετοξέωση, ελέγχεται πιο εύκολα με φάρμακα και ήπια άσκηση στην αρχή, γιατί δεν υπάρχει πλήρης καταστροφή των παγκρεατικών κυττάρων β και μετά από 6-8 χρόνια, αν δεν εκκρίνεται πια ινσουλίνη ( c-πεπτίδιο αρνητικό), μπαίνει ο διαβητικός στην αγωγή με ινσουλίνη. Σπάνια οδηγεί σε κετοξέωση γιατί η καταστροφή των κυττάρων είναι σταδιακή. Είναι κληρονομικός, με μόνο ένα ελαττωματικό γονίδιο από έναν γονέα (μονογονιδιακός) και υπάρχει σε πολλά μέλη της οικογένειας, σε πολλές γενιές. Έχει τις ίδιες επιπλοκές με το διαβήτη τύπου1, αν δεν γίνει σωστή, έγκαιρη θεραπεία. Ο κίνδυνος στο να διαγνωστεί ένα παιδί λανθασμένα σε μικρή ηλικία με διαβήτη τύπου1, αντί για MODY, και να πάρει ινσουλίνη, ενώ δεν την έχει ανάγκη, ελλοχεύει στην πρόκληση υπερινσουλιναιμίας και την  εμφάνιση ανώφελων, επικίνδυνων, έντονων υπογλυκαιμιών, ειδικά μετά από άσκηση.

    Οι διαγνώσεις του «δεν»

    Η επόμενη ιστορία αφορά έναν διαβητικό που δεν διαγνώστηκε ποτέ. 
    Γεννήθηκε ως μακροσωμικό νεογέννητο, προκαλώντας επικίνδυνο τοκετό τουλάχιστον 24ώρου στην επίτοκο μητέρα του. 
    Ο πατέρας του διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 2 σε νεαρή ηλικία, στη δεκαετία των 30. Θέλησε να μη πάρει ποτέ ινσουλίνη και προσπάθησε να ελέγξει τη γλυκόζη αίματος με αυστηρή δίαιτα (αυτή με τα χόρτα και τα ξινόμηλα(!) και καθημερινό περπάτημα. 
    Χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση και χωρίς να νοιάζεται καθημερινά για το διαβήτη του, τις μετρήσεις ή τις επιπλοκές του, κατάφερε να επιζήσει έτσι για δεκαετίες, προτού φτάσει στο σημείο να χάνει συνεχώς βάρος, να πάθει κρίσεις υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο κακουχίας (από τη έλλειψη απαραίτητων θρεπτικών συστατικών) και να νιώθει συνεχώς εξαντλημένος, με κακή ψυχολογία, τάσεις φυγής από το συζυγικό βίο, δυσκολία κατανόησης στις διαπροσωπικές σχέσεις και επιθετικότητα . 
    Βαρύς και μακροχρόνιος καπνιστής, με αδελφό με παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο και καρδιαγγειακή νόσο, που μετά το έμφραγμα του, διαγνώστηκε επίσης ως διαβητικός και έλαβε αγωγή με ινσουλίνη.
    Το παιδί μεγάλωσε με σοβαρού βαθμού μυωπία και αστιγματισμό (που στην πραγματικότητα ήταν μια μορφή retinitis pigmentosa), σε συνδυασμό με συνεχώς επιδεινούμενη κώφωση, από το ένα αυτί. ΔΕΝ διαγνώστηκε ποτέ με κληρονομικό σύνδρομο Usher (από την μητέρα του). 
    Είχε επίσης αριστεροχειρία, που διορθώθηκε με τη βία, προκαλώντας μικρού βαθμού τραυλισμό, λόγω επιβεβλημένης διαφορετικής πλαγίωσης, με επιμονή επικράτησης του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, αντί για το δεξί, καταπιέζοντας ένα πιθανό ταλέντο στη μουσική αντίληψη.   
    Επίσης είχε δυσκολία στην ομιλία και την άρθρωση, (με έκδηλη σιελόρροια) και δυσκολία στο χειρισμών λεπτών και μικρών πραγμάτων (π.χ. κέρματα), δηλαδή αδεξιότητα στις λεπτές κινήσεις και διαταραχή αίσθησης ισορροπίας (ειδικά στα μεγάλα ύψη), που ήταν μόνιμες και υποδηλώνουν minimal εγκεφαλική διαταραχή, (ίσως από τον παρατεταμένο τοκετό) με στοιχεία νευρολογικής συνδρομής.
     Σαν έφηβος, δεν μπορούσε να σταματήσει να βρίζει και να σχολιάζει αρνητικά τα πάντα συνεχώς, σε ψυχαναγκαστικό βαθμό, όμως κανείς δεν ασχολήθηκε με τον «βρωμόστομο» που ενίοτε ένιωθε ενοχές γιατί δεν μπορούσε να σταματήσει και έτσι, ΔΕΝ διαγνώστηκε με ήπιο σύνδρομο Tourette
    Στο σχολείο ΔΕΝ διαγνώστηκε με σύνδρομο υπερκινητικότητας, αν και το αντιμετώπισε αποτελεσματικά, ασχολούμενος εντατικά με δεκάδες, διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα και ενδιαφέροντα, με διαφορετικού βαθμού επιτυχία, καθώς είχε την τάση να δυσκολεύεται να ολοκληρώσει ένα έργο, στο οποίο επανερχόταν συχνά ως εμμονή
    Οι σχέσεις (όπως συνήθως στο ADHD) ήταν δύσκολες, με ενθουσιασμό στην αρχή και παράπονα, αίσθηση μη αποδοχής,  επιθετικότητα και τάσεις φυγής, αργότερα. Η συναισθηματική δυσκολία και ανωριμότητα προκαλούσε πάντα επιφανειακές προσωπικές σχέσεις ανάγκης και προσεταιρισμού φίλων, με ρηχό περιεχόμενο συναισθημάτων στις διαπροσωπικές σχέσεις, αδυναμία παροχής στήριξης, βοήθειας και προστασίας των «σημαντικών άλλων» και αδυναμία αναζήτησης ουσιαστικής βοήθειας για τον εαυτό του, όταν την χρειαστεί, καθώς και πλήρη έλλειψη κατανόησης των δυσκολιών της ζωής και της πραγματικότητας των άλλων (ενσυναίσθηση), με σημάδια ανευθυνότητας στη διαχείρηση του χρόνου, της εργασίας και αποτυχία στη διαχείρηση των χρημάτων. Βασικό στοιχείο επίσης ο θυμός και η επιθετικότητα, καθώς και η αδεξιότητα στις κινήσεις του σώματος. Παρόλαυτα, ΔΕΝ διαγνωστηκε ποτέ με σύνδρομο ελλειματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD), αλλά με δυσλεξία, ενώ δεν είχε κανένα σύμπτωμα.  
     Αφού άλλαξε πολλές σχολές, πολλές δουλειές και μέρη κατοικίας, εντάχθηκε με μεγάλη δυσκολία στο στρατό, όπου αρνιόταν να υπηρετήσει, ως παχύσαρκος ενήλικος. 
    ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαβήτη (ενδοκρινικό σύστημα), αλλά πήρε συμβουλές από διαιτολόγο να χάσει βάρος κάνοντας δίαιτα και να ασκηθεί εντατικά, άσχετα αν αυτό έκδηλα πια θα αποτελούσε αιτία να ξεκινήσει ο μηχανισμός του ενδοκρινολογικού άξονα (αδρεναλίνη-γλυκόζη-κετόνες). 
    Στην ενήλικη ζωή του, αντιμετώπισε κρίσεις δύσπνοιας, που διαγνώστηκαν λάθος ως κρίσεις άσθματος, ενώ ήταν στην ουσία αποτέλεσμα stress, που ανεβάζοντας την έκκριση αδρεναλίνης, συμπαρέσυρε και τη γλυκόζη αίματος παροδικά σε υψηλά επίπεδα, ανεβάζοντας τα επίπεδα κετονών στο αίμα και προκαλώντας δυσχέρεια στην αναπνοή (δύσπνοια κετοξέωσης). 
    Διαγνώστηκε επίσης με διαταραχή του θυρεοειδή (ενδοκρινικό σύστημα) και πήρε αγωγή με θυρεοειδικά σκευάσματα, με σκοπό να λειτουργήσει ομαλότερα ο μεταβολισμός του οργανισμού. 
    ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαταραχή έκκρισης τεστοστερόνης (ενδοκρινικό σύστημα), ενώ έπασχε από τα 18 χρόνια του από ανδρογενή αλωπεκία, δασυτριχισμό, παχυσαρκία, επιθετικότητα και στυτική διαταραχή, όλα συμπτώματα του μεταβολικού συνδρόμου. 
    Το δεύτερο παιδί της οικογένειας (θήλυ) ΔΕΝ διαγνώστηκε με διαβητική μαστοπάθεια (ενώ την αντιμετωπίζει) και αγνοεί τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη κύησης και κληρονομικής μεταβίβασης του οικογενούς διαβήτη στα παιδιά.  

    Συμπεράσματα: Ο γονέας με διαβήτη είναι υπεύθυνος όχι μόνο για την αγωγή του, αλλά και για την εκπαίδευση της οικογένειάς του, την ενημέρωση των παιδιών του και την πρόληψη γέννησης διαβητικών παιδιών στα εγγόνια του, αμέσως μόλις διαγνωστεί με το σωστό τύπο διαβήτη (MODY). H υπόθεση Geshwind-Galaburda εξηγεί όλα τα συμπτώματα του νέου άντρα-που δεν έχει διαγνωστεί με διαβήτη- ενώνοντας την επίδραση υψηλής τεστοστερόνης κατά τη φάση ανάπτυξης της εμβρυικής περιόδου με τις μαθησιακές δυσκολίες, τις αλλεργίες, τη συναισθηματική ανωριμότητα, την επιθετικότητα, την ανευθυνότητα, την παχυσαρκία, τις διαταραχές σε θυρεοειδή και γονάδες, το μεταβολικό σύνδρομο και το διαβήτη. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και οι διαγνώσεις έρχονται μετά από παρατήρηση χρόνων και καλή γνώση του εαυτού. 
    Συχνά ο κληρονομικός οικογενής τύπος διαβήτη διατρέχει περισσότερες από μία γενιές και εμφανίζεται (με συμπτώματα από τη γέννηση ακόμα) σε όλα τα αδέλφια μιας οικογένειας, που περνούν το γονίδιο, με τη σειρά τους στα παιδιά τους. 
    Οι γυναίκες που εκδηλώνουν διαβήτη ενώ κυοφορούν, πρέπει να παίρνουν αγωγή άμεσα γιατί αυξάνονται οι πιθανότητες να γεννηθεί μακροσωμικό, παχύσαρκο παιδί που θα αναπτύξει διαβήτη, ακόμα και αν δεν υπάρχει προδιάθεση. 
    Με την ύπαρξη προδιάθεσης, οι εξετάσεις screening, θα πρέπει να αρχίζουν από την εφηβεία και οι ορμονικές διαταραχές να αντιμετωπίζονται άμεσα για να μην οδηγήσουν σε μεταβολικό σύνδρομο και διαβήτη.  

    Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

    Η εμπειρία του διαβήτη

    Η εμπειρία του καθενός με την ασθένεια και την υγεία είναι διαφορετική. Όπως και η στάση του απέναντι στη ζωή, τόσο ως επιβίωση όσο και ως όνειρο και στόχο. Για μερικούς ανθρώπους όλα είναι θέμα ψυχολογίας, για άλλους ανθρώπους όλα είναι θέμα σωματικής αντίδρασης. Αφορμή για τα λόγια μου, είναι η συζήτηση με μητέρα που ήθελε να επωφεληθεί από την εμπειρία  μου ως διαβητική. Μου ζήτησε κάτι απλό: Να της πω αν ο "παιδικός" διαβήτης μπορεί να εκδηλωθεί μετά από κατανάλωση γλυκών από ένα μικρό παιδί, το κοριτσάκι της. Με ρώτησε αν οι γονείς μου είχαν κι αυτοί διαβήτη. Παρατήρησε ότι "δεν-φαίνομαι-άρρωστη-τι κρίμα-για-μένα". Και ξαφνικά ένιωσα όλα τα κλισέ, τα ψέμματα, τις παρεξηγήσεις για το μακροχρόνιο διαβήτη μου, να με χτυπούν σαν βολές από παντού. Κι όμως, η ζωή δείχνει πως, δεν πειράζει, καλή μου, όλα λύνονται...
    Όχι, ο διαβήτης δεν λέγεται πια "παιδικός", ούτε "νεανικός". Είναι γενετικά τεκμηριωμένο ότι χωρίζεται σε πολλούς τύπους, με τον διαβήτη τύπου 2 να έχει περισσότερους ασθενείς ανά τον κόσμο, να εμπλέκεται με πολλές επιπλοκές και  να αφορά ως κληρονομική νόσος φθοράς, ανθρώπους μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας. Εκτός από τις μορφές MODY και LADA, που είναι ανιχνεύσιμες με εξετάσεις, διαφορετικές οντότητες στο χώρο του διαβήτη και απαιτούν διαφορετική θεραπεία, τόσο ώστε η διαφοροδιάγνωση να κάνει πολύ σημαντική διαφορά στη ζωή του διαβητικού, υπάρχουν και πολλές άλλες καταστάσεις που δημιουργούν διαβήτη, ως δυσκολία διαχείρισης της ινσουλίνης, αλλά και ως πλήρη ανεπάρκεια ινσουλίνης (πολυκυστικές ωοθήκες ως μέρος του μεταβολικού συνδρόμου ή του HAIR-AN συνδρόμου, που προκαλούν  αντίσταση στην ινσουλίνη, κυστική ίνωση, χειρουργική εκτομή του καρκίνου στο πάγκρεας).
    Όχι, ο δικός μου διαβήτης είναι τύπου 1, δεν είναι κληρονομικός, δεν τον είχαν οι γονείς μου, μόνο εγώ τον εμφάνισα σε όλη μου την οικογένεια, μετά από μια αυτοάνοση διαδικασία, που κατέστρεψε τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας. Έπεσα σε κετοξέωση στα 10, νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο, εκπαιδεύτηκα στο να κάνω εξετάσεις ούρων και αίματος πολλές φορές την ημέρα και επανεκπαιδεύτηκα  για να μάθω στα 14 να κάνω ενέσεις ινσουλίνης πριν από κάθε γεύμα στον εαυτό μου και να αντιμετωπίζω κρίσεις, υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας, λοιμώξεις και φλεγμονές κάθε μέρα, σε οποιασδήποτε συνθήκες (σχολείο, εργασία, ύπνος, διακοπές, σχέσεις).
    'Οχι, δεν φαίνομαι "άρρωστη", αλλά είμαι. Γιατί ο διαβήτης είναι εκεί, 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο. Είναι μέσα στο σώμα μου και μέσα στη ζωή μου, και δεν μπορώ να τον αγνοήσω ή να τον θεωρήσω απλά "τρόπο ζωής", Πρέπει άμεσα να επιλέξω την καλύτερη απόφαση για τον εαυτό μου (τι και πότε θα φάω, που θα βρεθώ, πως θα αντιμετωπίσω αυτό το 50 mg/dl στο μετρητή), την καλύτερη δοσολογία ινσουλίνης, το καλύτερο φαγητό που δεν μου δημιουργεί προβλήματα με την γαστροπάρεση, ακόμα και αν δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ καθαρά. Γιατί ο διαβήτης σε "πουσάρει" στα άκρα και σε ωθεί να πάρεις αποφάσεις για το αν θα επιβιώσεις ή όχι. Δεν είναι για μέτριους και δειλούς. Δεν σε αφήνει να ξεχαστείς για μια μέρα, όταν τον ρυθμίζεις μόνος σου, και να απολαύσεις την "ωραία παρέα ή την ωραία θάλασσα", συχνά δεν έχεις τέτοιες επιλογές πολυτέλειας γιατί απαιτεί από σένα όλη σου την προσοχή, έστω και για λίγα λεπτά, για να μείνεις υγιής. Το διαβητη δεν μπορείς να τον αγνοήσεις, και έχω αρκετή εμπειρία ζωής για να ξέρω ότι θα έχω άμεσες συνέπειες (κρίσεις) αλλά και μακροχρόνιες (επιπλοκές). Όπως έχω αρκετή εμπειρία να μην πειθαρχώ σε ότι μου λένε, χωρίς πριν να σκεφτώ αν αυτό ταιριάζει στο δικό μου διαβήτη, την εμπειρία μου και το σώμα μου.
    Και τέλος, όχι, καμία διατροφική παρέμβαση ή "αταξία" δεν μπορεί να επηρεάσει ένα υγιή άνθρωπο. Μπορεί μόνο να προκαλέσει παχυσαρκία, δηλαδή εναπόθεση λίπους σε άτομα που έχουν προδιάθεση γι' αυτό, και τελικά να εμφανιστεί διαβήτης τύπου 2 με αντίσταση στην ινσουλίνη, ξανά σε άτομα που έχουν γενετική προδιάθεση. Το φαγητό είναι μόνο ένας παράγοντας στη ρύθμιση του διαβήτη τύπου 1, δεν αποτελεί πανάκεια, ούτε θεραπεία μέσω δίαιτας, όπως μας έλεγαν, ατυχέστατα, οι γιατροί μας πριν από δεκαετίες.
    Πέρα από όλα αυτά, ο διαβήτης είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία που τη βιώνεις, και όχι μόνο η θεωρητική ενημέρωση που δίνουμε ο ένας στον άλλον. Η εμπειρία του κάθε διαβητικού είναι διαφορετική. Η στάση του απέναντι στην υγεία και την ασθένεια είναι διαφορετική. Η ανευθυνότητα ή υπευθυνότητα που δείχνει κανείς σχετικά με τη ζωή του είναι εντελώς προσωπική και έχει να κάνει μόνο με την εμπειρία και τον βαθμό συναισθηματικής ωριμότητας που έχει καταφέρει να έχει. 'Ετσι, λοιπόν ξαναγυρνάμε στην αρχή... Ο διαβήτης είναι μια δύσκολη εμπειρία, που αν την αγνοήσεις μπορεί να γίνει επικίνδυνη για τη ζωή σου, γι' αυτό συνέχισε να ζεις με εξυπνάδα και σύνεση, χωρίς τα περιττά και ανώφελα της ζωής, μέσα από την αρρώστια, με εφόδιο την ενημέρωση...

    Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014


      (μετάφραση: Λένα Ζαφειρίου)


    Ο διαβήτης δεν μπαίνει πάντα στο πλαίσιο των τύπων 1,2 ή διαβήτη κύησης. Διαβάστε για να μάθετε για τα 5 διαφορετικά είδη διαβήτη, που δεν ανήκουν σε τύπους - και μερικούς ανθρώπους που ζουν με αυτά.


    Ο αυτοάνοσος διαβήτης ώριμης ηλικίας στους ενήλικους, ή LADA, είναι ένας αυτοάνοσος τύπου 1 διαβήτης που εξελίσσεται αργά και εμφανίζεται μετά την ενηλικίωση. Ενώ ο διαβήτης τύπου 1 τυπικά εμφανίζεται στα παιδιά, έχει ραγδαία εξέλιξη και απαιτεί χρήση ινσουλίνης άμεσα, ο LADA, εμφανίζεται σε ενήλικες, προχωρά αργά και μπορεί να μην απαιτεί ινσουλίνη για μήνες ή χρόνια. «Είναι μια αυτοάνοση μορφή διαβήτη, αλλά με το LADA , η εγκατάσταση και η πρόοδος της ασθένειας γίνονται πιο αργά.» λέει η Regina Castro, γιατρός, ενδοκρινολόγος στη κλινική Mayo. «Είναι μια σταδιακή καταστροφή των β- παγκρεατικών κυττάρων που εκκρίνουν ινσουλίνη».
    Ο αργός θάνατος των ινσουλινοπαραγωγών κυττάρων και η διάγνωση σε ενήλικη ηλικία, είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο LADA και τον τυπικό διαβήτη τύπου1. Επειδή ο LADA εξελίσσεται αργά, συχνά στους ανθρώπους με αυτή την ασθένεια, δίνεται διάγνωση διαβήτη τύπου 2. Ο LADA μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αντίσταση στην ινσουλίνη όπως και ο διαβήτης τύπου 2, κατάσταση κατά την οποία το σώμα δεν είναι ικανό να χρησιμοποιήσει σωστά όση ινσουλίνη παράγει και έτσι ανεβαίνουν τα επίπεδα γλυκόζης. Μερικοί άνθρωποι αναφέρονται στο LADA, ως «διαβήτη τύπου 1,5 , υπονοώντας ότι είναι μια κατάσταση ανάμεσα στον τύπο 1 και τον τύπο 2, καθώς έχει συμπτώματα  μοιάζουν και με τους δύο» λέει η γιατρός
    Η γιατρός Anne Peters, καθηγήτρια ιατρικής και διευθυντής των κλινικών προγραμμάτων για το Διαβήτη του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια, γνωρίζει πολύ καλά το LADA, αλλά ξέρει επίσης ότι υπάρχουν πολλά  ακόμα να μάθουμε. «Τα όσα δεν ξέρουμε είναι περισσότερα από όσα ξέρουμε» λέει η Peters. Για παράδειγμα, ένας ασθενής με διαβήτη LADA χρειάζεται να αρχίσει να κάνει ινσουλίνη με ενέσεις σε εντατικοποιημένο σχήμα, μέσα σε λίγους μήνες από τη διάγνωση. Για έναν άλλον ασθενή,  τα χάπια μετφορμίνης μπορούν να ρυθμίσουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
    Αλλά στο LADA, το άτομα που δεν χρειάζεται ινσουλίνη (ακόμα) εξακολουθεί να έχει μια μορφή τύπου 1 διαβήτη. «Πριν από είκοσι χρόνια , δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε τα αντισώματα (που είναι παρόντα σε ασθενείς με LADA)» λέει η Peters. «Θεωρούσαμε ότι είναι διαβήτης τύπου 2» Αυτά τα αντισώματα είναι σημάδια ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος αποδιοργανώθηκε, καταστρέφοντας το ινσουλινοπαραγωγά β-κύτταρα στο πάγκρεας. Αλλά, τώρα πια, διαγνωστικές εξετάσεις, όπως για αντισώματα κατά ινσουλίνης και αντισώματα κυττάρων νησιδίων, μπορούν να δείξουν ότι το σύστημα αυτοανοσίας του ανοσοποιητικού βρίσκεται σε κατάσταση επίθεσης, ένα ενδεικτικό σημείο του διαβήτη τύπου 1.
    Η Charli Guerin,30 ετών από τη πόλη Lenexa, Kansas, γνωρίζει αυτή την ιστορία πολύ καλά. Τον Αύγουστο του 2010, η Guerin λιποθύμησε λόγω υψηλής γλυκόζης αίματος. Οι γιατροί της διέγνωσαν διαβήτη τύπου2 και συνταγογράφησαν μετφορμίνη. Όμως, η Guerin, άρχισε να χάνει βάρος χωρίς λόγο και λέει ότι «ένιωθε συνεχώς άσχημα καθώς και εξαντλημένη». Τον Ιούλιο του 2012, πήγε σε νέο ενδοκρινολόγο, που έκανε μια σειρά εξετάσεων , μεταξύ των οποίων, ένα τεστ αντισωμάτων. Το επόμενο πρωί, ο ενδοκρινολόγος της είπε να πάει επειγόντως στο νοσοκομείο, γιατί τα αποτελέσματα των εξετάσεων της Guerin έδειξαν ότι ήταν σε κατάσταση κετοξέωσης  (DKA) ενώ της έγινε διάγνωση LADA. Χρειάστηκε να ενυδατωθεί με ορό και άρχισε αμέσως ενέσεις ινσουλίνης.
    Όπως το ταξίδι της Guerin προς την εντατικοποιημένη χρήση ινσουλίνης, που έχει  διάρκεια μηνών, η εξέλιξη του LADA διαβήτη μπορεί να ακολουθήσει μια ενδιάμεση πορεία. «Τόσα πολλά πράγματα δεν εμπίπτουν στην κατηγορία «διαβήτης τύπου1» λέει η ίδια.

    Αυτό μπορεί να είναι πολύ απογοητευτικό για τους ασθενείς, που πολλές φορές δυσκολεύονται να βρουν εξειδικευμένες πληροφορίες για το διαβήτη τους. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί πολλές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της American Diabetes Association, δεν αναγνωρίζουν το διαβήτη LADA ως διαφορετικό τύπο από τον παραδοσιακό διαβήτη τύπου1, λέει η Castro. Στην κλινική πράξη, αυτό έχει νόημα γιατί η θεραπεία θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και, στο τέλος, άτομα με διαβήτη  LADA καταλήγουν σχεδόν πάντα να χρειάζονται ινσουλίνη.


    Πολλά γονίδια συνεισφέρουν στην εμφάνιση του τύπου 1 και του τύπου2 διαβήτη, αλλά μερικές μορφές διαβήτη εξαρτώνται από ένα και μόνο γονίδιο. Υπάρχουν 12 γνωστοί τύποι διαβήτη που προκαλούνται από μια μετάλλαξη σε συγκεκριμένο μοναδικό γονίδιο, όλα κάτω από την ομπρέλα του MODY, του διαβήτη των νέων που εμφανίζεται σε ενηλίκους. Ο διαβήτης MODY διαγιγνώσκεται τυπικά στην εφηβεία ή κοντά στην ενηλικίωση και μπορεί να μοιάζει σαν διαβήτης τύπου1 ή διαβήτης τύπου2. Μερικοί ασθενείς με διαβήτη MODY  μπορεί να είναι λεπτοί, άλλοι μπορεί να είναι υπέρβαροι. Μερικοί μπορεί να πέσουν σε κετοξέωση πριν τη διάγνωση, ενώ άλλοι μπορεί να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή με ελαφρά ανεβασμένα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, (σημ. μεταφρ: υποκλινική υπεργλυκαιμία), χωρίς να αναπτύξουν την ανάγκη για θεραπεία με ινσουλίνη. Οι τύποι του MODY διαβήτη ποικίλουν τόσο όσο και τα ελαττωματικά γονίδια που τον προκαλούν λέει ο γιατρός Louis Philipson.,καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο και διευθυντής του Κέντρου Διαβήτη Kovler, που ηγείται στην έρευνα για το διαβήτη MODY,  στις ΗΠΑ και φιλοξενεί το μητρώο της χώρας για το MODY διαβήτη.
    Επειδή οι τύποι του MODY  διαβήτη είναι τόσο διαφορετικοί, -και επειδή ο μόνος τρόπος να είμαστε σίγουροι ότι ένας ασθενής έχει αυτόν τον διαβήτη είναι η γενετική εξέταση- είναι δύσκολο να ξέρουμε πόσοι άνθρωποι στην πραγματικότητα έχουν διαβήτη  MODY. «Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε τους ασθενείς» λέει ο Philipson. «Απαιτεί επιμονή το να πάρεις μια απάντηση και πάρα πολλοί ασθενείς εγκαταλείπουν την προσπάθεια (να βρουν την άκρη) λόγω εμποδίων στο να πάρουν μια σαφή διάγνωση.» υπογραμμίζει ότι αν οι γιατροί έχουν μόνο 10-11 λεπτά με κάθε ασθενή, θα προσπαθήσουν να βρουν την πιο πιθανή διάγνωση πρώτα, που θα ήταν διαβήτης τύπου 1 ή διαβήτης τύπου 2. H γενετική εξέταση για τον διαβήτη MODY, μπορεί να είναι πολύ ακριβή, ενώ τυπικά δεν καλύπτεται από την ασφαλιστική κάλυψη. Όμως, αν ένα  μέλος μιας οικογένειας κάνει το γενετικό τεστ και βρεθεί η γενετική μετάλλαξη, άλλα μέλη της οικογένειας  μπορούν να κάνουν τεστ  αναζητώντας τη συγκεκριμένη μετάλλαξη, κάνοντας την εξέταση πιο οικονομική. Και αξίζει το να εξετάσει κανείς συγκεκριμένα γονίδια- μια διάγνωση με διαβήτη MODY μπορεί να σημαίνει ότι ο ασθενής μπορεί να παίρνει ένα μόνο χάπι την ημέρα, αντί να αρχίσει ινσουλίνη» λέει ο Philipson.
    Ο 31χρονος Michael Eizenga από το Σικάγο, έχει μια τυπική ιστορία διάγνωσης MODY. Διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου1 στα  15 χρόνια του, κατά την διάρκεια μιας εξέτασης ρουτίνας για το ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ δεν έδειξε τα κλασικά σημάδια του διαβήτη ενώ η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη του ήταν μόλις 5,5. Όμως ο Eizenga, συνέχισε να κάνει πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης και μετρήσεις κάθε μέρα., μέχρι που ένας συνάδελφος η κόρη του οποίου έβλεπε τον Dr. Philipson, του πρότεινε να κάνει το γενετικό τεστ. «Κάναμε το τεστ, ένα δείγμα από το εσωτερικό του στόματος, και δεν με ειδοποίησαν για εβδομάδες. Το γενετικό τεστ βγήκε θετικό για την μετάλλαξη που προκαλεί MODY-3 διαβήτη. Δεν ήξερα τι σημαίνει». Αυτό που σήμαινε ήταν ότι ο Eizenga δεν χρειαζόταν πια  παίρνει ινσουλίνη. Παίρνει ένα χάπι γλυμπουρίδης σε κάθε γεύμα. Πρέπει να μετράει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μόνο δύο φορές την ημέρα. «Άλλαξε τη ζωή μου, είμαι τυχερός που το ανακάλυψαν» λέει.


    Διαβητικός τύπου 1 και παίρνετε μετφορμίνη; Φαίνεται ασύνηθες αλλά βοηθά κάποιους ανθρώπους με διαβήτη τύπου 1, που χρησιμοποιούν αυτό το φάρμακο για το διαβήτη τύπου 2, να ρυθμίσουν την αντίσταση στην ινσουλίνη στο διαβήτη τύπου 1.
    Στους περισσότερους ασθενείς με αντίσταση στην ινσουλίνη και διαβήτη τύπου1, οι γιατροί βλέπουν τα σημάδια που συνήθως συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν διαβήτη τύπου2, συμπεριλαμβανόμενης
    ·        της κεντρικής παχυσαρκίας,
    ·        της χαμηλής HDL (καλής) χοληστερίνης,
    ·        των υψηλών τριγλυκεριδίων και
    ·        του οικογενειακού ιστορικού για διαβήτη τύπου 2.
    Αυτοί οι άνθρωποι είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή και νεφρική νόσο. Μόνο που σε αυτούς τους ασθενείς, τα β-παγκρεατικά κύτταρα έχουν ήδη σταματήσει να παράγουν ινσουλίνη, μερικές φορές δεκαετίες νωρίτερα.
    «Η  έρευνα μας έχει οδηγήσει στο να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια υπο-ομάδα ατόμων με διαβήτη τύπου1 που θα μπορούσαν να αναπτύξουν διαβήτη τύπου2 και έχουν το γενετικό υπόβαθρο για «διπλό διαβήτη» ή αντίσταση στην ινσουλίνη»λέει ο γιατρός Trevor Orchard, καθηγητής της επιδημιολογίας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του  Πανεπιστήμιου του Πίτσμπουργκ. «Είναι ξεκάθαρα μια υπο-ομάδα διαβητικών τύπου 1 αλλά με παράγοντες κινδύνου που βλέπουμε κανονικά στην αντίσταση στην ινσουλίνη και το μεταβολικό σύνδρομο»- ένα κομμάτι παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο και διαβήτη τύπου2.
    Ένας ακόμα παράγοντας κινδύνου για διαβητικούς τύπου1 με αντίσταση ινσουλίνης: το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών ή PCOS  H τριαντάχρονη Dana Reeher από τη πόλη Sharon, το έμαθε αυτό μετά την διάγνωσή της με το σύνδρομο το 2008.  Διαγνώσθηκε με διαβήτη τύπου1 το 1989  Η θεραπεία με αντλία ινσουλίνης δούλευε γι’ αυτήν, όπως λέει, όμως με τα χρόνια χρειαζόταν πολύ περισσότερη ινσουλίνη, έπαιρνε βάρος ενώ η γλυκόζη αίματος ήταν ακόμα πολύ υψηλή. Οι ασθενείς με ΣΠΩ έχουν αυξημένα ανδρογόνα, μια ορμόνη που μπορεί να οδηγήσει σε αντίσταση στην ινσουλίνη και αύξηση βάρους. Περισσότερες από τις μισές γυναίκες με ΣΠΩ θα αναπτύξουν διαβήτη τύπου2 ή προδιαβήτη πριν από τα 40 τους χρόνια, σύμφωνα με το Γραφείο για την Υγεία της Γυναίκας. Επειδή η  Reeher είχε διαβήτη τύπου1 ήδη, η υπόθεση της δεν είναι τυπική.
    Παρόλαυτα η θεραπεία της ήταν ξεκάθαρη, συνέχισε την θεραπεία με την αντλία ινσουλίνης, παίρνει μετφορμίνη, μετράει τα γραμμάρια υδατανθράκων, και ασκείται περισσότερο συχνά από πριν. Προσπαθεί επίσης να βρει περισσότερες απαντήσεις για το πώς θα πετύχει καλύτερη ρύθμιση. «Είμαι πραγματικά ευχαριστημένη με την απώλεια  βάρους και την γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μου» λέει.
    Δεν υπάρχει καμία αποδεδειγμένη μέθοδος  θεραπείας για την αντίσταση ινσουλίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου1. Πολλές μελέτες γίνονται ήδη για το αν η μετφορμίνη (που μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα με το να μειώνει την έκκριση γλυκόζης από το συκώτι και να βελτιώνει την χρήση της γλυκόζης από τους μύες.) είναι η καλύτερη θεραπεία και μέχρι στιγμής έτσι φαίνεται να είναι. Άλλες παραδοσιακές θεραπείες για το διαβήτη τύπου2 , όπως οι σουλφονυλουρίες, που βοηθούν τα β-κύτταρα να παράγουν ινσουλίνη δεν βοηθούν, γιατί το πάγκρεας στο διαβήτη τύπου 1 δεν παράγει πια ινσουλίνη. Ο γιατρός λέει ότι το καλύτερο είναι να γίνουν αλλαγές στον τρόπο ζωής:
    ·        ελέγχοντας την δίαιτα  και
    ·        κάνοντας περισσότερη άσκηση (που μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη).
    «Πρέπει ως γιατροί να είμαστε πιο δραστήριοι στο να θεραπεύουμε με πιο παραδοσιακούς τρόπους: τρόπος ζωής, δίαιτα, και δραστηριότητες» λέει.
    Και ενώ η απώλεια βάρους είναι μέρος του θεραπευτικού σχεδίου για ανθρώπους με τύπου 2 διαβήτη, ο γιατρός επισημαίνει ότι η αλλαγή βάρους για τους διαβητικούς τύπου1 είναι περίπλοκη- λίγο περισσότερο βάρος με καλύτερο έλεγχο γλυκόζης είναι μάλλον καλό, ενώ απώλεια βάρους με υψηλό επίπεδο γλυκόζης σημαίνει ότι ο ασθενής δεν παίρνει την κατάλληλα ποσότητα ινσουλίνης. Είναι σημαντικό να εξατομικεύουμε την θεραπεία.


    Καμιά φορά ο διαβήτης ξεκινά από μια άλλη ασθένεια. Είναι πολύ κοινό σε ανθρώπους με κυστική ίνωση, μια γενετική ασθένεια που προκαλεί ανώμαλη σύνθεση των εκκρίσεων του σώματος. Το πιο γνωστό σύμπτωμα της κυστικής ίνωσης είναι  η εναπόθεση βλέννης στους πνεύμονες, που πρέπει να εξαχθεί με φυσικό τρόπο για να καθαρίσουν οι πνεύμονες για την αναπνοή. Αλλά η κυστική ίνωση επίσης επηρεάζει τις εκκρίσεις του σώματος σε πεπτικά ένζυμα και ινσουλίνη από το πάγκρεας. Γι’ αυτό και περισσότεροι από τους μισούς από τους 30 χιλιάδες Αμερικανούς που ζουν με αυτή την ασθένεια θα αναπτύξουν επίσης διαβήτη, λέει η γιατρός  Antoinette Moran, καθηγήτρια  και διευθύντρια του τμήματος παιδιατρικής ενδοκρινολογίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα.
    «Οι ασθενείς με κυστική ίνωση έχουν λίγη ινσουλίνη, αλλά όχι αρκετή και μέχρι να ενηλικιωθούν περισσότεροι από τους μισούς από τους ασθενείς θα έχουν διαβήτη που συνδέεται με την κυστική ίνωση, λέει. «Όταν τους φροντίζω, τους θεωρώ διαβητικούς τύπου 1 στην «περίοδο μέλιτος»: παράγουν λίγη από τη δική τους ινσουλίνη.»
    Οι ασθενείς με κυστική ίνωση που έχουν διαβήτη πρέπει να ελέγχουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και την πρόσληψη υδατανθράκων με μεγαλύτερη προσοχή από τους υπόλοιπους διαβητικούς. Λόγω του ότι οι βλεννώδεις εκκρίσεις της κυστικής ίνωσης κλείνουν τους πνεύμονες και το πεπτικό σύστημα, οι ασθενείς πρέπει να αντιπαλεύουν χρόνιες λοιμώξεις και φλεγμονές και αυτό χρειάζεται πολλές θερμίδες – περισσότερες από 3000 κάθε μέρα. «Είναι εντελώς κρίσιμο να συντηρούν το σωματικό τους βάρος και την μυϊκή τους μάζα» λέει η γιατρός. «Δεν μπορώ να αρχίσω να σας λέω πόσοι ασθενείς πήραν λάθος συμβουλές που μπορούσαν να τους σκοτώσουν, λέγοντας τους να αποφεύγουν τους υδατάνθρακες και τα λίπη.  Εμείς φτιάχνουμε την ρύθμιση του διαβήτη, γύρω από τις ανάγκες της κυστικής ίνωσης.»
    Η ρύθμιση του διαβήτη μπορεί να βοηθήσει του ασθενείς να ρυθμίσουν επίσης και την  κυστική ίνωση. Η Lorraine Barnes από το  Nottinghamshire της Αγγλίας κατάλαβε ότι είναι έτσι, στην θεραπεία του γιού της Joseph. Ο δεκάχρονος Joseph διαγνώσθηκε με διαβήτη που σχετίζεται με κυστική ίνωση το 2012. «Αν κάποιος από τους γονείς παιδιών με κυστική ίνωση ανησυχεί για την διάγνωση του διαβήτη, θα έλεγα ότι οποιαδήποτε επιπλοκή της ΚΙ δέχεται σωστή διάγνωση και θεραπεία, είναι κάτι καλό. Η θεραπεία του διαβήτη μπορεί να βελτιώσει την λειτουργία των πνευμόνων και την πρόσληψη βάρους.» λέει η Barnes.


    Πως θα ήταν να ξέρατε ότι θα πάθετε διαβήτη, προτού σας συμβεί; Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά οι άνθρωποι που κάνουν προγραμματισμένες παγκρεατοεκτομές (η μερική ή ολική εκτομή του παγκρέατος) το ξέρουν από πριν: μια μερική παγκρεατοεκτομή μελώνει τον κίνδυνο να αναπτύξεις διαβήτη. Μια ολική παγκρεατοεκτομή τον κάνει σίγουρο.
    Οι άνθρωποι κάνουν αυτήν την εγχείρηση για πολλούς λόγους, λέει η γιατρός Nancy Davidson της κλινικής Mayo. Ατυχήματα που βλάπτουν το πάγκρεας είναι ένας λόγος για να αφαιρεθεί το όργανο. Όγκοι, καρκινικοί ή καλοήθεις, είναι ένας άλλος λόγος. Η χρόνια παγκρεατίτιδα μια νόσος όπου το πάγκρεας φλεγμαίνει και δεν βελτιώνεται, μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα, ώσπου η αφαίρεση να γίνει πια επιβεβλημένη.
    Φυσικά, αν αφαιρέσεις ένα όργανό, αφαιρείς την δυνατότητα από τον οργανισμό να εκτελεί κάποιες λειτουργίες απαραίτητες για τη ζωή. Με το πάγκρεας, αυτό σημαίνει τη έκκριση ινσουλίνης και κάποιων πεπτικών ενζύμων, λέει η γιατρός. Όταν η εκτομή του παγκρέατος οδηγεί σε διαβήτη, η θεραπεία είναι η ίδια με την παραδοσιακή θεραπεία για το διαβήτη τύπου1.- για την ακρίβεια γνωρίζοντας ότι ο διαβήτης θα είναι το αποτέλεσμα της επέμβασης μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη εκπαίδευση. Πριν το χειρουργείο, ένας γιατρός συμβουλεύει τους ασθενείς, και στο νοσοκομείο δέχονται εκπαίδευση για το διαβήτη και μαθαίνουν πώς να κάνουν ενέσεις ινσουλίνης. «Αυτοί οι άνθρωποι θα έρθουν σε μεταγενέστερο χρόνο για το σχεδιασμό μιας πιο εντατικοποιημένης θεραπείας. Επίσης θα χρειαστεί να πάρουν πεπτικά ένζυμα που θα τους βοηθήσουν στην πέψη των τροφών, που μπορεί επίσης να επηρεάσουν την γλυκόζη αίματος.» λέει η Davidson.
    Η 47χρονη Paula McBride, από την πόλη Huntsville, της  Alabama επέλεξε να κάνει την επέμβαση το Μάρτιο του 2012, μετά από χρόνια πόνου που οφειλόταν σε παγκρεατίτιδα και ένα γενετικό ελάττωμα που περιλαμβάνει τους παγκρεατικούς πόρους, τις οδούς όπου περνούν τα πεπτικά ενζυμα από το πάγκρεας στα έντερα. Ζει με το διαβήτη, ως αποτέλεσμα της χειρουργικής εκτομής του παγκρέατος. «Πριν από την επέμβαση, δεν μπορούσα να φάω και είχα ορό. Τώρα είναι καλύτερα. Μπορώ να πίνω και να τρώω και να κάνω ό,τι θέλω να κάνω. Ζω με πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη που έκανα το χειρουργείο, ακόμα και με το διαβήτη.»λέει η ίδια. Ρυθμίζει το διαβήτη της με δίαιτα, άσκηση και πένες ινσουλίνης και ελπίζει να πάρει μια αντλία ινσουλίνης, μέσα στον επόμενο χρόνο.